ଅତ୍ରିରେକୋନଵିଂଶେଽଥ ଗୌତମସ୍ତୁ ତତଃ ପରମ୍ । ଉତ୍ତମଶ୍ଚୈକଵିଂଶେଽଥ ହର୍ଯାତ୍ମା ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଉଣେଶିତମ ଅତ୍ରି, ତାପରେ ଗୌତମ; ଏକୋଇଶିତମ ଉତ୍ତମ, ଯିଏ ହର୍ୟାତ୍ମା ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ଵେନୋ ଵାଜଶ୍ରଵାଶ୍ଚୈଵ ସୋମୋଽମୁଷ୍ଯାଯଣସ୍ତଥା । ତୃଣବିନ୍ଦୁସ୍ତଥା ଵ୍ଯାସୋ ଭାର୍ଗଵସ୍ତୁ ତତଃ ପରମ୍
ଭେନ, ବାଜଶ୍ରବା, ସୋମ, ଅମୁଷ୍ୟାୟଣ, ତୃଣବିନ୍ଦୁ, ବ୍ୟାସ ଏବଂ ତାପରେ ଭାର୍ଗବ।
ତତଃ ଶକ୍ତିର୍ଜାତୁକର୍ଣ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନସ୍ତତଃ । ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯେଯଂ କଥିତା ଯା ମଯା ଶ୍ରୁତା
ତାପରେ ଶକ୍ତି, ଜାତୁକର୍ଣ୍ଣ୍ୟ, ଏବଂ ତାପରେ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ; ଏହି ଅଠାଇଶିଜଣ ମୁଁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ସେପରି କହିଲି।
କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନାତ୍ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୁରାଣଂ ଚ ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍ । ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଦୁଃଖୌଘନାଶନମ୍
କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ଏହି ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନାମକ ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଶୁଣିଛି।
କାମଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ଚୈଵ ଵେଦାର୍ଥପରିବୃଂହିତମ୍ । ସର୍ଵାଗମରସାରାମଂ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ସଦା ପ୍ରିଯମ୍
ଏହା ଇଚ୍ଛା ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ବେଦର ଅର୍ଥରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର ରସର ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ।
ଵ୍ଯାସେନ କୃତ୍ଵାତିଶୁଭଂ ପୁରାଣଂ ଶୁକାଯ ପୁତ୍ରାଯ ମହାତ୍ମନେ ଯତ୍ । ଵୈରାଗ୍ଯଯୁକ୍ତାଯ ଚ ପାଠିତଂ ଵୈ ଵିଜ୍ଞାଯ ଚୈଵାରଣିସମ୍ଭଵାଯ
ବ୍ୟାସ ଏହି ଅତି ଶୁଭ ପୁରାଣ ରଚନା କରି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶୁକଙ୍କୁ, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଥିଲେ, ଅରଣିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାକୁ ଜାଣି, ପଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତଂ ମଯା ତତ୍ର ତଥା ଗୃହୀତଂ ଯଥାର୍ଥଵଦ୍ଵ୍ଯାସମୁଖାନ୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଃ । ପୁରାଣଗୁହ୍ଯଂ ସକଲଂ ସମେତଂ ଗୁରୋଃ ପ୍ରସାଦାତ୍କରୁଣାନିଧେଶ୍ଚ
ମୁଁ ବ୍ୟାସ ଓ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଏହା ଶୁଣି ଗ୍ରହଣ କରିଛି; ମୋର ଗୁରୁ ଓ କରୁଣାର ସାଗରଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ପୁରାଣର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛି।
ସୂତେନ ପୃଷ୍ଟଃ ସକଲଂ ଜଗାଦ ଦ୍ଵୈପାଯନସ୍ତତ୍ର ପୁରାଣଗୁହ୍ଯମ୍ । ଅଯୋନିଜେନାଦ୍ଭୁତବୁଦ୍ଧିନା ଵୈ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା ତତ୍ର ମହାପ୍ରଭାଵମ୍
ସୂତ ପଚାରିବା ପରେ, ଦ୍ୱୈପାୟନ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପୁରାଣର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କହିଥିଲେ; ମୁଁ ତାହା ଅୟୋନିଜ ଅଦ୍ଭୁତ ବୁଦ୍ଧି ଓ ମହା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତାମରାଂଘ୍ରିପଫଲାସ୍ଵାଦାଦରଃ ସତ୍ତମାଃ ସଂସାରାର୍ଣଵଦୁର୍ଵିଗାହ୍ଯସଲିଲଂ ସନ୍ତର୍ତୁକାମଃ ଶୁକଃ । ନାନାଖ୍ଯାନରସାଲଯଂ ଶ୍ରୁତିପୁଟୈଃ ପ୍ରେମ୍ଣାଶୃଣୋଦଦ୍ଭୁତଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନ ଵିମୁଚ୍ଯତେ କଲିଭଯାଦେଵଂଵିଧଃ କଃ କ୍ଷିତୌ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ ଦେବତାଙ୍କ ଚରଣର ଅମୃତ ରସ ଉପଭୋଗ କରିବା ଆଶାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁକ, ସଂସାରର ଦୁର୍ଗମ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପ୍ରେମରେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅନେକ କଥାର ଧନ ଭାଗବତକୁ କାନ ଦେଇ ଶୁଣିଥିଲେ; ଏହି ଶୁଣିଲା ପରେ, କିଏ ଏହି ପୃଥିବୀରେ କଳିର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ?
ପାପୀଯାନପି ଵେଦଧର୍ମରହିତଃ ସ୍ଵାଚାରହୀନାଶଯୋ ॥ ଵ୍ଯାଜେନାପି ଶୃଣୋତି ଯଃ ପରମିଦଂ ଶ୍ରୀମତ୍ପୁରାଣୋତ୍ତମମ୍ । ଭୁକ୍ତ୍ଯା ଭୋଗକଲାପମତ୍ର ଵିପୁଲଂ ଦେହାଵସାନେଽଚଲଂ ଯୋଗିପ୍ରାପ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାଦ୍ଭଗଵତୀନାମାଙ୍କିତଂ ସୁନ୍ଦରମ୍
ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ପାପୀ, ବେଦ ଧର୍ମ ଓ ନିଜ ଆଚାର ରହିତ, ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀମଦ୍ପୁରାଣ ଶୁଣେ, ସେ ଏଠାରେ ବହୁତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶରୀର ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଯୋଗୀମାନେ ପାଆନ୍ତି, ଭଗବତଙ୍କ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ସୁନ୍ଦର ଅଚଳ ପଦ ଲାଭ କରେ।
ଯା ନିର୍ଗୁଣା ହରିହରାଦିଭିରପ୍ଯଲଭ୍ଯା ଵିଦ୍ଯା ସତାଂ ପ୍ରିଯତମାଥ ସମାଧିଗମ୍ଯା । ସା ତସ୍ଯ ଚିତ୍ତକୁହରେ ପ୍ରକରୋତି ଭାଵଂ ଯଃ ସଂଶୃଣୋତି ସତତଂ ତୁ ସତୀପୁରାଣମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଗୁଣରୁ ଅତିତ, ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହା ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ୍ୟ, ସେ ଜ୍ଞାନ ତାହାଙ୍କ ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ଉପଜେ, ଯିଏ ସଦା ଏହି ପବିତ୍ର ପୁରାଣ ଶୁଣେ।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମାନୁଷଭଵଂ ସକଲାଙ୍ଗଯୁକ୍ତଂ ପୋତଂ ଭଵାର୍ଣଵଜଲୋତ୍ତରଣାଯ କାମମ୍ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାଚକମହୋ ନ ଶୃଣୋତି ମୂଢଃ ସ ଵଞ୍ଚିତୋଽତ୍ର ଵିଧିନା ସୁଖଦଂ ପୁରାଣମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ମିଳି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ, ଯାହା ଭବସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ନୌକା ସମାନ, ଏବଂ ଏକ ପାଠକୁ ମିଳିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ସେ ମୂଢ଼ ବିଧିରେ ଠକାଯାଏ ଏବଂ ସୁଖଦାୟକ ପୁରାଣକୁ ହରାଏ।
ଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯ କର୍ଣଯୁଗଲଂ ପଟୁମାନୁଷତ୍ଵେ ରାଗୀ ଶୃଣୋତି ସତତଂ ଚ ପରାପଵାଦାନ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥଦଂ ରସନିଧିଂ ଵିମଲଂ ପୁରାଣଂ ନଷ୍ଟଃ କୁତୋ ନ ଶୃଣୁତେ ଭୁଵି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ
ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମରେ କାନ ଦୁଇଟି ପାଇ, ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିବାରେ ଆସକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଏହି ନିର୍ମଳ ପୁରାଣ ରସର ଧନ ଶୁଣେ ନାହିଁ, ସେ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି କିପରି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ?
ଦେଵୀସର୍ଵୋତ୍ତମେତିକଥନମ୍ ଋଷଯ ଊଚୁଃ ସୌମ୍ଯ ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଯାଂ କସ୍ଯାଂ ଜାତଃ ସୁତଃ ଶୁକଃ । କଥଂ ଵା କୀଦୃଶୋ ଯେନ ପଠିତେଯଂ ସୁସଂହିତା
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ସୋମ୍ୟ, ବ୍ୟାସଙ୍କ କେଉଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଠାରେ ଶୁକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ? କିପରି ଓ କେଉଁ ଭାବରେ, କିଏ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସଂହିତା ପଢ଼ିଥିଲେ?
ଅଯୋନିଜସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତଥା ଚାରଣିଜଃ ଶୁକଃ । ସନ୍ଦେହୋଽସ୍ତି ମହାଂସ୍ତତ୍ର କଥଯାଦ୍ଯ ମହାମତେ
ତୁମେ କହିଛ, ଶୁକ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ଚାରଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଏଥିରେ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି—ହେ ମହାମତି, ଏବେ ଆମକୁ କହ।
ଗର୍ଭଯୋଗୀ ଶ୍ରୁତଃ ପୂର୍ଵଂ ଶୁକୋ ନାମ ମହାତପାଃ । କଥଂ ଚ ପଠିତଂ ତେନ ପୁରାଣଂ ବହୁଵିସ୍ତରମ୍
ଶୁଣିଛୁ ଯେ, ଶୁକ ନାମକ ମହାତପସ୍ବୀ ପୂର୍ବରୁ ଗର୍ଭରେ ଯୋଗୀ ଥିଲେ; ଏବଂ ସେ କିପରି ଏହି ବିସ୍ତୃତ ପୁରାଣ ପଢ଼ିଥିଲେ?
ସୂତ ଉଵାଚ ପୁରା ସରସ୍ଵତୀତୀରେ ଵ୍ଯାସଃ ସତ୍ଯଵତୀସୁତଃ । ଆଶ୍ରମେ କଲଵିଂକୌ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ — ଏକଥର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ କୂଳରେ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଦୁଇଟି ଛୋଟ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଜାତମାତ୍ରଂ ଶିଶୁଂ ନୀଡେ ମୁକ୍ତମଣ୍ଡାନ୍ମନୋହରମ୍ । ତାମ୍ରାସ୍ଯଂ ଶୁଭସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ପିଚ୍ଛାଂକୁରଵିଵର୍ଜିତମ୍
ନିଡ଼ରେ ଏକ ନୂତନ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀଛୁଆ, ଡିଂଗା ଭାଙ୍ଗି ଚାରିପାଖ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଠୋଠ, ଶୁଭ ଦେହ ଏବଂ ପର ଅଙ୍କୁର ନଥିବା ଦେଖାଗଲା।
ତୌ ତୁ ଭକ୍ଷ୍ଯାର୍ଥମତ୍ଯନ୍ତଂ ରତୌ ଶ୍ରମପରାଯଣୌ । ଶିଶୋଶ୍ଚଂଚୁପୁଟେ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ କ୍ଷିପନ୍ତୌ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ଖାଦ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ପ୍ରଚୁର ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଛୁଆର ଖୋଲା ଠୋଠରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଅଙ୍ଗେନାଙ୍ଗାନି ବାଲସ୍ଯ ଘର୍ଷଯନ୍ତୌ ମୁଦାନ୍ଵିତୌ । ଚୁମ୍ବନ୍ତୌ ଚ ମୁଖଂ ପ୍ରେମ୍ଣା କଲଵିଂକୌ ଶିଶୋଃ ଶୁଭମ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଛୁଆର ଦେହକୁ ନିଜ ଦେହରେ ଘସୁଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଦୁଇଜଣେ ପକ୍ଷୀ ଛୁଆର ଶୁଭ ମୁହଁକୁ ଚୁମିଥିଲେ।
ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରେମାଦ୍ଭୁତଂ ତତ୍ର ବାଲେ ଚଟକଯୋସ୍ତଦା । ଵ୍ଯାସଶ୍ଚିନ୍ତାତୁରଃ କାମଂ ମନସା ସମଚିନ୍ତଯତ୍
ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରେମ ଦେଖି ବ୍ୟାସ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ମନରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତିରଶ୍ଚାମପି ଯତ୍ପ୍ରେମ ପୁତ୍ରେ ସମଭିଲକ୍ଷ୍ଯତେ । କିଂ ଚିତ୍ରଂ ଯନ୍ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ସେଵାଫଲମଭୀପ୍ସତାମ୍
ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏପରି ପ୍ରେମ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ତେବେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେବାର ଫଳ ଆଶା କରି ଏହିପରି କରିଲେ ଏଥିରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି?
କିମେତୌ ଚଟକୌ ଚାସ୍ଯ ଵିଵାହଂ ସୁଖସାଧନମ୍ । ଵିରଚ୍ଯ ସୁଖିନୌ ସ୍ଯାତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵଧ୍ଵା ମୁଖଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ଏହି ଛୁଆ ପାଇଁ ବିବାହ ଦେଖିବେ କି? ବିବାହ ହେଲେ ଏବଂ ବଧୂଙ୍କ ଶୁଭ ମୁହଁ ଦେଖି ସେମାନେ ଖୁସି ହେବେ କି?
ଅଥଵା ଵାର୍ଧକେ ପ୍ରାପ୍ତେ ପରିଚର୍ଯାଂ କରିଷ୍ଯତି । ପୁତ୍ରଃ ପରମଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ପୁଣ୍ଯାର୍ଥଂ କଲଵିଂକଯୋଃ
ନାହିଁଲେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ସେ ପୁଅ ଅତି ଧର୍ମିକ ହୋଇ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରି ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିବେ କି?
ଅର୍ଜଯିତ୍ଵାଥଵା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପିତରୌ ତର୍ପଯିଷ୍ଯତି । ଅଥଵା ପ୍ରେତକାର୍ଯାଣି କରିଷ୍ଯତି ଯଥାଵିଧି
ନାହିଁଲେ ସେ ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ମାତାପିତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବେ କି? କିମ୍ବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ କି?
ଅଥଵା କିଂ ଗଯାଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଗତ୍ଵା ସଂଵିତରିଷ୍ଯତି । ନୀଲୋତ୍ସର୍ଗଂ ଚ ଵିଧିଵତ୍ପ୍ରକରିଷ୍ଯତି ବାଲକଃ
ନାହିଁଲେ ସେ ଗୟାକୁ ଯାଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବେ କି? ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ଦାନ କରିବେ କି?
ସଂସାରେଽତ୍ର ସମାଖ୍ଯାତଂ ସୁଖାନାମୁତ୍ତମଂ ସୁଖମ୍ । ପୁତ୍ରଗାତ୍ରପରିଷ୍ଵଂଗୋ ଲାଲନଞ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ ହେଉଛି ପୁଅଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ତାଙ୍କୁ ପାଳନ କରିବା।
ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ଗତିର୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗୋ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ । ପୁତ୍ରାଦନ୍ଯତରନ୍ନାସ୍ତି ପରଲୋକସ୍ଯ ସାଧନମ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଗତି ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ପୁଅ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ ପରଲୋକ ପାଇଁ।
ମନ୍ଵାଦିଭିଶ୍ଚ ମୁନିଭିର୍ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଭାଷିତମ୍ । ପୁତ୍ରଵାନ୍ସ୍ଵର୍ଗମାପ୍ନୋତି ନାପୁତ୍ରସ୍ତୁ କଥଞ୍ଚନ
ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ କହିଛନ୍ତି — ପୁଅଥିବା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଏ, ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯତେଽତ୍ର ସମକ୍ଷଂ ତନ୍ନାନୁମାନେନ ସାଧ୍ଯତେ । ପୁତ୍ରଵାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ପାପାଦାପ୍ତଵାକ୍ଯଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହା ଏଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଅନୁମାନରେ ନୁହେଁ; ପୁଅଥିବା ଲୋକ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ — ଏହା ଚିରକାଳର ଉପଦେଶ।