ଶରଣାର୍ଥଞ୍ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵୀ ଭଗଵତୀ ହି ନଃ । ନିରାତଙ୍କୈଶ୍ଚ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମାର୍ଗେଽସ୍ମିନ୍ଭୂପସଙ୍କୁଲେ
ଦେବୀ ଭଗବତୀ ନିଜେ ଆମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ରାଜାମାନେ ଭର୍ତ୍ତି ପଥରେ ଆମେ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ଆଗେ ବଢିବା ଉଚିତ।
ସ୍ମୃତା ମଯା ମହାଦେଵୀ ରକ୍ଷଣାର୍ଥମୁପାଗତା । ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ସେନାପତିସ୍ତେନ ପଥାଽଵ୍ରଜତ୍
ମୁଁ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଛି, ଯିଏ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେନାପତି ସେଇ ପଥରେ ଆଗେ ବଢିଲେ।
ଯୁଧାଜିତ୍ତୁ ସୁସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତାନୁଵାଚ ମହୀପତୀନ୍ । କିଂ ସ୍ଥିତା ଭଯସନ୍ତ୍ରସ୍ତା ନିଘ୍ନନ୍ତୁ କନ୍ଯକାନ୍ଵିତମ୍
ଯୁଧାଜିତ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକତ୍ରିତ ରାଜାମାନେ ଉପରେ କହିଲେ: 'ତମେ ଭୟରେ ଅଟକି ରହିଛ, କାହିଁକି? ସେ କନ୍ୟା ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କର।'
ଅଵମନ୍ଯ ଚ ନଃ ସର୍ଵାନ୍ବଲହୀନୋ ବଲାଧିକାନ୍ । କନ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସଂଯାତି ନିର୍ଭଯସ୍ତରସା ଶିଶୁଃ
ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଛି—ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛି। କନ୍ୟାକୁ ନେଇ, ଏହି ଶିଶୁ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଉଛି।
କିଂ ଭୀତାଃ କାମିନୀଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସିଂହୋପରି ସୁସଂସ୍ଥିତାମ୍ । ନୋପେକ୍ଷ୍ଯୋ ହି ମହାଭାଗା ହନ୍ତଵ୍ଯୋଽତ୍ର ସମାହିତୈଃ
ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିବା ନାରୀକୁ ଦେଖି ତମେ କାହିଁକି ଭୟଭିତ ହେଉଛ? ମହାଭାଗାମାନେ, ତାକୁ ଅନଦେଖା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ମନରେ ତାକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ହତ୍ଵୈନଂ ସଙ୍ଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମଃ କନ୍ଯାଂ ଚାରୁଵିଭୂଷଣାମ୍ । ନାଯଂ କେସରିଣାଦତ୍ତାଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହତି ଜମ୍ବୁକଃ
ତାକୁ ମାରିଦେଲେ, ଆମେ ଚମତ୍କାର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଧରିବା। ଏହି ଶିଆଳ ସିଂହ ଦେଇଥିବା ଜିନିଷକୁ ନେବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୈନ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଃ ଶତ୍ରୁଜିତ୍ସହିତସ୍ତଦା । ଯୋଦ୍ଧୁକାମଃ ସୁସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯୁଧାଜିତ୍କ୍ରୋଧସଂଵୃତଃ
ଏଭଳି କହି, ଯୁଧାଜିତ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଶତ୍ରୁଜିତ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଭୟାନକ କ୍ରୋଧରେ ଆଗେ ବଢିଲେ।
ମୁମୋଚ ଵିଶିଖାଂସ୍ତୂର୍ଣଂ ସମପୁଂଖାଞ୍ଛିଲାଶିତାନ୍ । ଧନୁରାକୃଷ୍ଯ କର୍ଣାନ୍ତଂ କର୍ମାରପରିମାର୍ଜିତାନ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ଧନୁଷ ଟାଣି କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ, କୁସୁମିତ ପାଖ ଓ ପାଥର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ, କୁଶଳ କାମ କର୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଛାଡିଦେଲେ।
ହନ୍ତୁକାମଃ ସୁଦୁର୍ମେଧାଃ ସୁଦର୍ଶନମଥୋପରି । ସୁଦର୍ଶନସ୍ତୁ ତାନ୍ବାଣୈଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦାପତତଃ କ୍ଷଣାତ୍
ଖରା ମନ ଥିବା ସେ ମରିବାକୁ ଚାହିଁ ସୁଦର୍ଶନ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। କିନ୍ତୁ ସୁଦର୍ଶନ ତାଙ୍କର ବାଣରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଏଵଂ ଯୁଦ୍ଧେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେଽଥ ଚୁକୋପ ଚଣ୍ଡିକା ଭୃଶମ୍ । ଦୁର୍ଗାଦେଵୀ ମୁମୋଚାଥ ବାଣାନ୍ ଯୁଧାଜିତଂ ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଚଣ୍ଡିକା ଭୟାନକ ଭାବରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଦୁର୍ଗାଦେବୀ ଯୁଧାଜିତ ଉପରେ ବାଣ ଛାଡିଦେଲେ।
ନାନାରୂପା ତଦା ଜାତା ନାନାଶସ୍ରଧରା ଶିଵା । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ତୁମୁଲଂ ତତ୍ର ଚକାର ଜଗଦମ୍ବିକା
ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ ଅନେକ ରୂପ ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୂପରେ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଜଗଦମ୍ବା ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶତ୍ରୁଜିନ୍ନିହତସ୍ତତ୍ର ଯୁଧାଜିଦପି ପାର୍ଥିଵଃ । ପତିତୌ ତୌ ରଥାଭ୍ଯାଂ ତୁ ଜଯଶବ୍ଦସ୍ତଦାଽଭଵତ୍
ଏଠାରେ ଶତ୍ରୁଜିତ ମରିଗଲେ, ଯୁଧାଜିତ ରାଜା ମଧ୍ୟ ପତିତ ହେଲେ। ଦୁଇଜଣ ରଥରୁ ଖସିପଡିଲେ, ଏବଂ ଏହିବେଳେ ଜୟର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଭୂପାଃ ସର୍ଵେ ଵିଲୋକ୍ଯ ତାମ୍ । ନିଧନଂ ମାତୁଲସ୍ଯାପି ଭାଗିନେଯସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାମା ଓ ଭାଉଣୀପୁଆଙ୍କର ନାଶ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡିଗଲେ।
ସୁବାହୁରପି ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଧନଂ ସଂଯୁଗେ ତଯୋଃ । ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମପ୍ରୀତୋ ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗାର୍ତିନାଶିନୀମ୍
ସୁବାହୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ, ଦୁଃଖ ନାଶ କରିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସୁବାହୁରୁଵାଚ ନମୌ ଦେଵ୍ଯୈ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ର୍ଯୈ ଶିଵାଯୈ ସତତଂ ନମଃ । ଦୁର୍ଗାଯୈ ଭଗଵତ୍ଯୈ ତେ କାମଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସୁବାହୁ କହିଲେ: ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ, ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ, ଶିବାଙ୍କୁ ସଦା ସଦା ନମସ୍କାର କରେ। ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ, ଭାଗ୍ୟବତୀଙ୍କୁ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ।
ନମଃ ଶିଵାଯୈ ଶାନ୍ତ୍ଯୈ ତେ ଵିଦ୍ଯାଯୈ ମୋକ୍ଷଦେ ନମଃ । ଵିଶ୍ଵଵ୍ଯାପ୍ତ୍ଯୈ ଜଗନ୍ମାତର୍ଜଗଦ୍ଧାତ୍ର୍ଯୈ ନମଃ ଶିଵେ
ମୁଁ ଶିବାଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତ ଦେବୀଙ୍କୁ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନରୂପାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଜଗତର ମାତା, ଜଗତର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶିବାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନାହଂ ଗତିଂ ତଵ ଧିଯା ପରିଚିନ୍ତଯନ୍ ଵୈ ଜାନାମି ଦେଵି ସଗୁଣଃ କିଲ ନିର୍ଗୁଣାଯାଃ । କିଂ ସ୍ତୌମି ଵିଶ୍ଵଜନନୀଂ ପ୍ରକଟପ୍ରଭାଵାଂ ଭକ୍ତାର୍ତିନାଶନପରାଂ ପରମାଞ୍ଚ ଶକ୍ତିମ୍
ମୁଁ ମନରେ ତୁମର ଗତି ବିଚାର କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଦେବୀ। ଗୁଣମୟ ତୁମେ ନିର୍ଗୁଣାଙ୍କୁ ଅଧିନ। ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ, ଦେବୀଙ୍କୁ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି?
ଵାଗ୍ଦେଵତା ତ୍ଵମସି ସର୍ଵଗତୈଵ ବୁଦ୍ଧି- ର୍ଵିଦ୍ଯା ମତିଶ୍ଚ ଗତିରପ୍ଯସି ସର୍ଵଜନ୍ତୋଃ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୌମି କିଂ ତ୍ଵମସି ସର୍ଵମନୋନିଯନ୍ତ୍ରୀ କିଂ ସ୍ତୂଯତେ ହି ସତତଂ ଖଲୁ ଚାତ୍ମରୂପମ୍
ତୁମେ ବାଣୀର ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ମତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଗତି। ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା। ଆତ୍ମାର ରୂପକୁ ସଦା କିପରି ସ୍ତୁତି କରାଯାଇପାରିବ?
ବ୍ରହ୍ମା ହରଶ୍ଚ ହରିରପ୍ଯନିଶଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ନାନ୍ତଂ ଗତାଃ ସୁରଵରାଃ କିଲ ତେ ଗୁଣାନାମ୍ । କ୍ଵାହଂ ଵିଭେଦମତିରମ୍ବ ଗୁଣୈର୍ଵୃତୋ ଵୈ ଵକ୍ତୁଂ କ୍ଷମସ୍ତଵ ଚରିତ୍ରମହୋଽପ୍ରସିଦ୍ଧଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ହରା ଓ ହରି ନିରନ୍ତର ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଗୁଣର ସୀମା ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ମୋ ମନ ଭିନ୍ନ ଓ ଗୁଣରେ ଆବୃତ, ମୁଁ କିପରି ତୁମର ଅଜଣା କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣ କରିପାରିବି, ମା?
ସତ୍ସଙ୍ଗତିଃ କଥମହୋ ନ କରୋତି କାମଂ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକାପି ଵିହିତା ଖଲୁ ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧିଃ । ଜାମାତୁରସ୍ଯ ଵିହିତେନ ସମାଗମେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯାଽଦ୍ଭୁତମିଦଂ ତଵ ଦର୍ଶନଂ ଵୈ
ସତ୍ସଙ୍ଗ ଅପେକ୍ଷା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ତ ଶୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଜାମାତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମିଳନ ହେବାରୁ ମୁଁ ତୁମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପାଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମାଽପି ଵାଞ୍ଛତି ସଦୈଵ ହରୋ ହରିଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସୁରାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ଵିଦିତାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵାଃ । ଯଦ୍ଦର୍ଶନଂ ଜନନି ତେଽଦ୍ଯ ମଯା ଦୁରାପଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିନା ଦମଶମାଦିସମାଧିଭିଶ୍ଚ
ବ୍ରହ୍ମା, ହରା, ହରି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବଗଣ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ସଦା ତୁମର ଦର୍ଶନ ଚାହାନ୍ତି। ଆଜି ମୁଁ ଦମ, ଶମ ଓ ଧ୍ୟାନ ଛଡା ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦର୍ଶନ ପାଇଛି।
କ୍ଵାହଂ ସୁମନ୍ଦମତିରାଶୁ ତଵାଵଲୋକଂ କ୍ଵେଦଂ ଭଵାନି ଭଵଭେଷଜମଦ୍ଵିତୀଯମ୍ । ଜ୍ଞାତାଽସି ଦେଵି ସତତଂ କିଲ ଭାଵଯୁକ୍ତା ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପନପରାମରଵର୍ଗପୂଜ୍ଯା
ମୁଁ ଅତି ଅବୁଦ୍ଧି, ତୁମର ଦର୍ଶନ ଭବାନୀ, ଏହି ଭବସଂସାରର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଔଷଧ। ଦେବୀ, ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କ୍ରୁପା କରୁଥିବା ଏବଂ ଦେବଗଣଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ।
କିଂ ଵର୍ଣଯାମି ତଵ ଦେଵି ଚରିତ୍ରମେତଦ୍ ଯଦ୍ରକ୍ଷିତୋଽସ୍ତି ଵିଷମେଽତ୍ର ସୁଦର୍ଶନୋଽଯମ୍ । ଶତ୍ରୂ ହତୌ ସୁବଲିନୌ ତରସା ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ଭକ୍ତାନୁକମ୍ପି ଚରିତଂ ପରମଂ ପଵିତ୍ରମ୍
ମୁଁ କିପରି ଦେବୀ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣ କରିପାରିବି? ଏଠି ସୁଦର୍ଶନ ଆପଦରେ ରକ୍ଷିତ ହେଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆଜି ତୁମେ ନାଶ କରିଛ। ଭକ୍ତଙ୍କୁ କ୍ରୁପା କରୁଥିବା ତୁମର ଚରିତ୍ର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପବିତ୍ର।
ନାଶ୍ଚର୍ଯମେତଦିତି ଦେଵି ଵିଚାରିତେଽର୍ଥେ ତ୍ଵଂ ପାସି ସର୍ଵମଖିଲଂ ସ୍ଥିରଜଙ୍ଗମଂ ଵୈ । ତ୍ରାତସ୍ତ୍ଵଯା ଚ ଵିନିହତ୍ଯ ରିପୁର୍ଦଯାତଃ ସଂରକ୍ଷିତୋଽଯମଧୁନା ଧ୍ରୁଵସନ୍ଧିସୂନୁଃ
ଦେବୀ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯଦି ଭଲଭାବରେ ବିଚାର କରାଯାଏ, ତୁମେ ସ୍ଥିର ଓ ଚଳନଶୀଳ ସମସ୍ତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ। ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଅ ଏବେ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରୁଛ।
ଭକ୍ତସ୍ଯ ସେଵନପରସ୍ଯ ସ୍ଵଯଶୋଽତିଦୀପ୍ତଂ କର୍ତୁଂ ଭଵାନି ରଚିତଂ ଚରିତଂ ତ୍ଵଯୈତତ୍ । ନୋଚେତ୍କଥଂ ସୁପରିଗୃହ୍ଯ ସୁତାଂ ମଦୀଯାଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଭଵେତ୍କୁଶଲଵାନନଵଦ୍ଯଶୀଲଃ
ଭକ୍ତଙ୍କ ସେବା କରୁଥିବା ଭବାନୀ, ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ନାମକୁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ। ନହେଲେ, ମୋ ଝିଅ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ଓ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିପରି ଏତେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା?
ଶକ୍ତାଽସି ଜନ୍ମମରଣାଦିଭଯାନ୍ଵିହନ୍ତୁଂ କିଂ ଚିତ୍ରମତ୍ର କିଲ ଭକ୍ତଜନସ୍ଯ କାମମ୍ । ତ୍ଵଂ ଗୀଯସେ ଜନନି ଭକ୍ତଜନୈରପାରା ତ୍ଵଂ ପାପପୁଣ୍ଯରହିତା ସଗୁଣାଽଗୁଣା ଚ
ତୁମେ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଭୟ ଆଦିକୁ ଦୂର କରିପାରିବା। ଦେବୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କଥାରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ମା, ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ ଅସୀମ ଭାବରେ ଗାଇଥାନ୍ତି। ତୁମେ ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଗୁଣମୟ ଓ ନିର୍ଗୁଣ।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନାଦହମହୋ ସୁକୃତୀ କୃତାର୍ଥୋ ଜାତୋଽସ୍ମି ଦେଵି ଭୁଵନେଶ୍ଵରି ଧନ୍ଯଜନ୍ମା । ବୀଜଂ ନ ତେ ନ ଭଜନଂ କିଲ ଵେଦ୍ମି ମାତ- ର୍ଜ୍ଞାତସ୍ତଵାଦ୍ଯ ମହିମା ପ୍ରକଟପ୍ରଭାଵଃ
ତୁମକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସଫଳ ଓ ଧନ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଛି, ଦେବୀ, ଭୂମିର ରାଣୀ। ମୁଁ ତୁମର ବୀଜ ଓ ଭଜନ ଜାଣିନାହିଁ, ମା, କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ମହିମା ଓ ପ୍ରଭାବ ଜାଣିପାରିଛି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଶିଵା । ଉଵାଚ ଚ ନୃପଂ ଦେଵୀ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବରେ ସ୍ତୁତି ପାଇ ଦେବୀ ଶିବା ମୁହଁରେ ପ୍ରସନ୍ନତା ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ସୁବ୍ରତ, ତୁମେ ଏକ ଦାନ ଚୟନ କର।'
ଦେଵୀମହିମଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଵାନ୍ଯାଃ ସ ନୃପୋତ୍ତମଃ । ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ତତ୍ର ସୁବାହୁର୍ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ଦେବୀର ମହିମା ବିବରଣ ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଭବାନୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସୁବାହୁ, ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଏଠି କଥା କହିଲେ।
ସୁବାହୁରୁଵାଚ ଏକତୋ ଦେଵଲୋକସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଭୂମଣ୍ଡଲସ୍ଯ ଚ । ଏକତୋ ଦର୍ଶନଂ ତେ ଵୈ ନ ଚ ତୁଲ୍ଯଂ କଦାଚନ
ସୁବାହୁ କହିଲେ: ଏକପଟେ ଦେବଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ, ଅନ୍ୟପଟେ ତୁମର ଦର୍ଶନ। ଏହି ଦୁଇଟି କେବେ ସମାନ ହେଇପାରିବ ନାହିଁ।