ସମାନଵିତ୍ତେଽଥ କୁଲେ ବଲେ ଚ ଦଦାତି ପୁତ୍ରୀଂ ନୃପତିଶ୍ଚ ଭୂଯଃ । ନ କୋଽପି ମେ ଭୂପସୁତେଽର୍ଥହୀନେ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଂ ରୂପଵତୀଞ୍ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍
ସାଧାରଣତଃ ରାଜାମାନେ ସମାନ ଧନ, ବଂଶ ଓ ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଝିଅ ଦେଇଥାନ୍ତି। ମୋ ପରି ଦୁଃଖୀ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କେହି ଗୁଣବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଝିଅ ଦେଇନଥାନ୍ତେ।
ଵୈରଂ ତୁ ସର୍ଵୈଃ ସହ ସଂଵିଧାଯ ନୃପୈର୍ଵରିଷ୍ଠୈର୍ବଲସଂଯୁତୈଶ୍ଚ । ସୁଦର୍ଶନାଯାଥ ସୁତାଽର୍ପିତା ମେ କିଂ ଵର୍ଣଯେ ଧୈର୍ଯମିଦଂ ତ୍ଵଦୀଯମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରଭଳ ଓ ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରି, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ଝିଅ ସୁଦର୍ଶନାକୁ ଦେଇଛ। ତୁମର ଏଇ ସାହସକୁ କେମିତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି?
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯାନି ନୃପଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଭୂଯଃ । ଗୃହାଣ ରାଜ୍ଯଂ ମମ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଭଵାମି ସେନାପତିରଦ୍ଯ ଚାହମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ପୁଣି କହିଲେ: 'ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ନେଉ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ସେନାପତି ହେବି।'
ନୋଚେତ୍ତଦର୍ଧଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚାତ୍ର ସୁତାନ୍ଵିତୋ ରାଜ୍ଯଫଲାନି ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ । ଵିହାଯ ଵାରାଣସିକାନିଵାସଂ ଵନେ ପୁରେ ଵାସମତୋ ନ ମେଽସ୍ତି
ନହେଲେ, ଏଠାରେ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ପୁଅ ସହ ରାଜ୍ୟର ସୁଫଳ ଭୋଗ କର। ମୁଁ ବାରାଣସୀର ଘର ଛାଡ଼ିଛି, ଏବେ ନ ନଗରରେ, ନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ନୃପାସ୍ତୁ ସନ୍ତ୍ଯେଵ ରୁଷାନ୍ଵିତା ଵୈ ଗତ୍ଵା କରିଷ୍ଯେ ପ୍ରଥମଂ ତୁ ସାନ୍ତ୍ଵନମ୍ । ତତଃ ପରଂ ଦ୍ଵାଵପରାଵୁପାଯୌ ନୋଚେତ୍ତତୋ ଯୁଦ୍ଧମହଂ କରିଷ୍ଯେ
କିଛି ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ କ୍ରୋଧିତ ଅଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଯାଇ ସମ୍ମିଳନ କରିବି। ତାପରେ ଆଉ ଦୁଇଟି ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସଫଳ ହେଲେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଜଯାଜଯୋ ଦୈଵଵଶୋ ତଥାପି ଧର୍ମେ ଜଯୋ ନୈଵ କୃତେଽପ୍ଯଧର୍ମେ । ତେଷାଂ କିଲାଧର୍ମଵତାଂ ନୃପାଣାଂ କଥଂ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯନୁଚିନ୍ତିତଂ ଵୈ
ଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତଥାପି ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ଜୟ, ଅଧର୍ମରେ କେବେ ନୁହେଁ। ଅଧର୍ମ କରୁଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ କେମିତି ହେବେ, ଏହା ଏଉଁ ଭାବିବାକୁ ଅଛି।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ତଦ୍ଭାଷିତମର୍ଥଵଚ୍ଚ ଜଗାଦ ଵାକ୍ଯଂ ହିତକାରକଂ ତମ୍ । ମନୋରମା ମାନମଵାପ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନା ମୋଦଯୁତା ପ୍ରସନ୍ନା
ତାଙ୍କର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ମାନ ପାଇ Manoramā ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରାଜଞ୍ଛିଵଂ ତେଽସ୍ତୁ କୁରୁଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭଯଂ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵସୁତୈଃ ସମେତଃ । ସୁତୋଽପି ମେ ନୂନମଵାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ସାକେତପୁର୍ଯାଂ ପ୍ରଚରିଷ୍ଯତୀହ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ପାଇଁ ଶିବମୟ ହେଉ; ଭୟ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପୁଅମାନେ ସହ ରାଜ୍ୟ ଚଳାଅ। ମୋ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଏଠି ସାକେତ ନଗରରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇ ଶାସନ କରିବ।
ଵିସର୍ଜଯାସ୍ମାନ୍ନିଜସଦ୍ମ ଗନ୍ତୁଂ ଶିଵଂ ଭଵାନୀ ତଵ ସଂଵିଧାସ୍ଯତି । ନ କାଽପି ଚିନ୍ତା ମମ ଭୂପ ଵର୍ତତେ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ତ୍ଯା ପରମାମ୍ବିକାଂ ଵୈ
ଆମକୁ ଆମ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ; ଭବାନୀ ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାମ କରିଦେବେ। ରାଜା, ମୁଁ ମାନେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମା'ଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛି।
ଦୋଷା ଗତା ଵିଵିଧଵାକ୍ଯପଦୈ ରସାଲୈ- ରନ୍ଯୋନ୍ଯଭାଷଣପଦୈରମୃତୋପମୈଶ୍ଚ । ପ୍ରାତର୍ନୃପାଃ ସମଧିଗମ୍ଯ କୃତଂ ଵିଵାହଂ ରୋଷାନ୍ଵିତା ନଗରବାହ୍ଯଗତାସ୍ତଥୋଚୁଃ
ବିଭିନ୍ନ ମିଠା ଓ ମଧୁର କଥା ଆମେ ଏକାପରେକା କହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର କରିଥିଲୁ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାତରେ, ରାଜାମାନେ ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର କଥା ଜାଣି, ରାଗରେ ସହର ବାହାରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏପରି କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯୈଵ ତଂ ନୃପକଲଙ୍କଧରଞ୍ଚ ହତ୍ଵା ବାଲଂ ତଥୈଵ କିଲ ତଂ ନ ଵିଵାହଯୋଗ୍ଯମ୍ । ଗୃହ୍ଣୀମ ତାଂ ଶଶିକଲାଂ ନୃପତେଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଲଜ୍ଜାମଵାପ୍ଯ ନିଜସଦ୍ମ କଥଂ ଵ୍ରଜେମ
ଆଜି ଏହି ରାଜା, ଯିଏ ରାଜସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଅପମାନ ହେବାକୁ ଦେଇଛି, ଓ ସେଇ ଅଯୋଗ୍ୟ ଝିଅଟିକୁ ମାରିଦେବା; ଶଶିକଳା, ରାଜାଙ୍କ ଧନ୍ୟତା, ତାକୁ ଆମେ ଦଳିବା; ଏପରି ଅପମାନ ହେବା ପରେ, କିପରି ଆମେ ଆମ ଘରକୁ ଫେରିବୁ?
ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ତୂର୍ଯନିନଦାନ୍କିଲ ଵାଦ୍ଯମାନା- ଞ୍ଛଙ୍ଖସ୍ଵନାନଭିଭଵନ୍ତି ମୃଦଙ୍ଗଶବ୍ଦାଃ । ଗୀତଧ୍ଵନିଂ ଚ ଵିଵିଧଂ ନିଗମସ୍ଵନଞ୍ଚ ମନ୍ଯାମହେ ନୃପତିନାଽତ୍ର କୃତୋ ଵିଵାହଃ
ଶୁଣ, ବାଜା ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦ ଉଠୁଛି, ଶଂଖର ଧ୍ୱନିକୁ ମୃଦଙ୍ଗର ଶବ୍ଦ ଢାକି ଦେଉଛି; ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗୀତ ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି— ଏଠି ରାଜା ବିବାହ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଆମେ ଭାବୁଛୁ।
ଅସ୍ମାନ୍ପ୍ରତାର୍ଯ ଵଚନୈର୍ଵିଧିଵଚ୍ଚକାର ଵୈଵାହିକେନ ଵିଧିନା କରପୀଡନଂ ଵୈ । କର୍ତଵ୍ଯମଦ୍ଯ କିମହୋ ପ୍ରଵିଚିନ୍ତଯନ୍ତୁ ଭୂପାଃ ପରସ୍ପରମତିଂ ଚ ସମର୍ଥଯନ୍ତୁ
ସେ ଆମକୁ କଥାରେ ଭୁଲେଇ, ବିଧିମତେ ବିବାହର କରପୀଡ଼ନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲେ; ଏବେ ରାଜାମାନେ ଭଲଭାବେ ଭାବିବେ କି କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପରସ୍ପରରେ ଏକମତ ହେବେ।
ଏଵଂ ଵଦତ୍ସୁ ନୃପତିଷ୍ଵଥ କନ୍ଯାକାଯାଃ କୃତ୍ଵା ଵିଵାହଵିଧିମପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ । ଭୂପାନ୍ନିମନ୍ତ୍ରଯିତୁମାଶୁ ଜଗାମ ରାଜା କାଶୀପତିଃ ସ୍ଵସୁହୃଦୈଃ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵୈଃ
ଏପରି ରାଜାମାନେ କହୁଥିବାବେଳେ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କାଶୀର ରାଜା ତାଙ୍କ ଝିଅର ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପାଃ କାଶୀପତିଂ ତଦା । ନୋଚୁଃ କିଞ୍ଚିଦପି କ୍ରୋଧାନ୍ମୌନମାଧାଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେଇ ସମୟରେ କାଶୀର ରାଜା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ରାଗ ଦମନ କରି ଚୁପ୍ଚାପ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ । ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ନୃପୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଭୋଜନାର୍ଥଂ ଗୃହେ ମମ
ସେ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: 'ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ମୋ ଘରେ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ।'
କନ୍ଯଯାଽସୌ ଵୃତୋ ଭୂପଃ କିଂ କରୋମି ହିତାହିତମ୍ । ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ଶୁଭଃ କାର୍ଯୋ ମହାନ୍ତୋ ହି ଦଯାଲଵଃ
ଏହି ରାଜାକୁ ଝିଅ ନିଜେ ଚୟନ କରିଛି; ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି, ଭଲ କି ଖରାପ? ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାନ ଓ ଦୟାଳୁ, ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କରନ୍ତୁ।
ତନ୍ନିଶମ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନୃପାଃ କ୍ରୋଧପରିପ୍ଲୁତାଃ । ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁର୍ଭୁକ୍ତମସ୍ମାଭିଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ନୃପତେ ଵ୍ରଜ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜାମାନେ ରାଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ: 'ଆମେ ଭୋଜନ କରିସାରିଛୁ; ରାଜା, ଆପଣ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରନ୍ତୁ।'
କୁରୁ କାର୍ଯାଣ୍ଯଶେଷାଣି ଯଥେଷ୍ଟଂ ସୁକୃତଂ କୃତମ୍ । ନୃପାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ସ୍ଵାନି ସ୍ଵାନି ଗୃହାଣି ଵୈ
ଯେଉଁ କାମ ବାକି ଅଛି, ଇଚ୍ଛାମତେ କର; ଯାହା ହେବା ଥିଲା, ହୋଇଗଲା। ଆଜି ସମସ୍ତ ରାଜା ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯିବେ।
ସୁବାହୁରପି ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗାମ ଶଙ୍କିତୋ ଗୃହମ୍ । କିଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ସଂଵିଗ୍ନାଃ କ୍ରୋଧଯୁକ୍ତା ନୃପୋତ୍ତମାଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସୁବାହୁ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ, ରାଗିଥିବା ଏହି ମହାନ ରାଜାମାନେ କ'ଣ କରିବେ ଭାବି।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ମହୀପାଲାଶ୍ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ସମଯଂ ପୁନଃ । ରୁଦ୍ଧ୍ଵା ମାର୍ଗଂ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମଃ କନ୍ଯାଂ ହତ୍ଵା ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜାମାନେ ପୁଣି ଏକ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ: 'ଆମେ ରାସ୍ତା ଅଟକାଇବା, ଝିଅଟିକୁ ଧରିବା, ଏବଂ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ମାରିଦେବା।'
କେଚନୋଚୁଃ କିମସ୍ମାକଂ ହନ୍ତ ତେନ ନୃପେଣ ଵୈ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ କୌତୁକଂ ସର୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଯଥାଗତମ୍
କେହି କହିଲେ, 'ସେଇ ରାଜା ସହିତ ଆମର କ'ଣ କାମ? ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ଆମେ ଯେପରି ଆସିଥିଲୁ, ସେପରି ଚଲିଯିବା।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ନୃପାଃ ସର୍ଵେ ମାର୍ଗମାକ୍ରମ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ । ଚକାରୋତ୍ତରକାର୍ଯାଣି ସୁବାହୁଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତଃ
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ରାଜା ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ସୁବାହୁ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ ବାକି କାମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସୁବାହୁକୃତଦେଵୀସ୍ତୁତିଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତସ୍ମୈ ଗୌରଵଭୋଜ୍ଯାନି ଵିଧାଯ ଵିଧିଵତ୍ତଦା । ଵାସରାଣି ଚ ଷଡ୍ରାଜା ଭୋଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ସୁବାହୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ତୁତି ବର୍ଣ୍ଣନା। ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ: ସେ ସମୟରେ ରାଜା ସମ୍ମାନଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜନ ବିଧିମତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଛଅ ଦିନ ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ଏଵଂ ଵିଵାହକାର୍ଯାଣି କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି ପାର୍ଥିଵଃ । ପାରିବର୍ହଂ ପ୍ରଦତ୍ଵାଽଥ ମନ୍ତ୍ରଯନ୍ସଚିଵୈଃ ସହ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ରାଜା ପାରିବାରିକ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇ, ପରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ।
ଦୂତୈସ୍ତୁ କଥିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାର୍ଗସଂରୋଧନଂ କୃତମ୍ । ବଭୂଵ ଵିମନା ରାଜା ସୁବାହୁରମିତଦ୍ଯୁତିଃ
ଦୂତମାନେ ରାସ୍ତା ଅଟକାଯିବାର କଥା ଶୁଣାଇଲେ, ତାହା ଶୁଣି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ସୁବାହୁ ରାଜା ମନମରା ହେଲେ।
ସୁଦର୍ଶନସ୍ତଦୋଵାଚ ଶ୍ଵଶୁରଂ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ । ଅସ୍ମାନ୍ଵିସର୍ଜଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ହ୍ଯଶଙ୍କିତାଃ
ସୁଦର୍ଶନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ । ସେ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଆମେ ଭୟ ବିନା ଚାଲିଯିବୁ ।"
ଭାରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ୟଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ସମାହିତାଃ । ନିଵାସାଯ ଵିଚାରୋ ଵୈ କର୍ତଵ୍ଯଃ ସର୍ଵଥା ନୃପ
ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ମନେ ରହିବା ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର, ରାଜା ।
ନୃପେଭ୍ଯଶ୍ଚ ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଭଯଂ କିଞ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଯାଽନଘ । ଜଗନ୍ମାତା ଭଵାନୀ ମେ ସାହାଯ୍ଯଂ ଵୈ କରିଷ୍ଯତି
ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ତୁମେ କୌଣସି ରାଜାଙ୍କୁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ । ମୋତେ ଜଗତ୍ ମାଆ ଭବାନୀ ସହଯୋଗ କରିବେ ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତସ୍ଯେତି ମତମାଜ୍ଞାଯ ଜାମାତୁର୍ନୁପସତ୍ତମଃ । ଵିସସର୍ଜ ଧନଂ ଦତ୍ଵା ପ୍ରତସ୍ଥେ ସୋଽପି ସତ୍ଵରଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଜାମାତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ମନସ୍କାମନା ବୁଝି, ସେଇ ଉତ୍ତମ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ ।