ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପାସ୍ତେଽଵିତଥଂ ଵିଦିତ୍ଵା ଵଚୋ ଯଯୁଃ ସ୍ଵାନି ନିକେତନାନି । ଵିଧାଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ନଗରସ୍ଯ ରକ୍ଷାଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ରିଯା ମଧ୍ଯଦିନୋଦିତାଶ୍ଚ
ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଓ ବୁଝି, ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ସହରର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ମଧ୍ୟାହ୍ନର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ।
ସୁବାହୁରପ୍ଯାର୍ଯଜନୈଃ ସମେତ- ଶ୍ଚକାର କାର୍ଯାଣି ଵିଵାହକାଲେ । ପୁତ୍ରୀଂ ସମାହୂଯ ଗୃହେ ସୁଗୁପ୍ତେ ପୁରୋହିତୈର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠୈଃ
ସୁବାହୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ ସମୟରେ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ଝିଅକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଘରକୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ସ୍ନାନାଦିକଂ କର୍ମ ଵରସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଵିଵାହଭୂଷାକରଣଂ ତଥୈଵ । ଆନାଯ୍ଯ ଵେଦୀରଚିତେ ଗୃହେ ଵୈ ତସ୍ଯାର୍ହଣାଂ ଭୂମିପତିଶ୍ଚକାର
ବରଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇ, ବିବାହ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ବେଦୀ ସଜାଯାଇଥିବା ଘରକୁ ନେଇଯାଇ, ରାଜା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସଵିଷ୍ଟରଂ ଚାଚମନୀଯମର୍ଘ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ଗାମଥ କୁଣ୍ଡଲେ ଦ୍ଵେ । ସମର୍ପ୍ଯ ତସ୍ମୈ ଵିଧିଵନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ଐଚ୍ଛତ୍ସୁତାଦାନମହୀନସତ୍ତ୍ଵଃ
ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଆଚମନ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ ଓ ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡଳ ବିଧିମତେ ବରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଝିଅକୁ ଦେବା ଇଚ୍ଛାରେ ମନ ଦୃଢ଼ ରହିଲା।
ସୋଽପ୍ଯଗ୍ରହୀତ୍ସର୍ଵମଦୀନଚେତାଃ ଶଶାମ ଚିନ୍ତାଽଥ ମନୋରମାଯାଃ । କନ୍ଯାଂ ସୁକେଶୀଂ ନିଧିକନ୍ଯକାସମାଂ ମେନେ ତଦାଽଽତ୍ମାନମନୁତ୍ତମଞ୍ଚ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ମନରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା। ମନୋହରା ଝିଅକୁ ପାଇ ସେ ଆପଣକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲେ, ଯେଉଁଠି ଝିଅ ଧନର ଝିଅମାନେ ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ସୁପୂଜିତଂ ଭୂଷଣଵସ୍ତ୍ରଦାନୈ- ର୍ଵରୋତ୍ତମଂ ତଂ ସଚିଵାସ୍ତଦାନୀମ୍ । ନିନ୍ଯୁଶ୍ଚ ତେ କୌତୁକମଣ୍ଡପାନ୍ତ- ର୍ମୁଦାନ୍ଵିତା ଵୀତଭଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବରଙ୍କୁ ଗହଣା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଭଲଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ବରକୁ ବିବାହ ମଣ୍ଡପ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ।
ସମାପ୍ତଭୂଷାଂ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଧିଜ୍ଞାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ତାଂ ରାଜସୁତାଂ ସୁଯାନେ । ଆରୋପ୍ଯ ନିନ୍ଯୁର୍ଵରସନ୍ନିଧାନଣ୍ ଚତୁଷ୍କଯୁକ୍ତେ କିଲ ମଣ୍ଡପେ ଵୈ
ବିଧି ଜ୍ଞାନୀ ମହିଳାମାନେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଯଥାନିୟମେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ସୁନ୍ଦର ରଥରେ ବସାଇ, ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯାଇଥିବା ମଣ୍ଡପରେ ବରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଗ୍ନିଂ ସମାଧାଯ ପୁରୋହିତଃ ସ ହୁତ୍ଵା ଯଥାଵଚ୍ଚ ତଦନ୍ତରାଲେ । ଆହ୍ଵାଯଯତ୍ତୌ କୃତକୌତୁକୌ ତୁ ଵଧୂଵରୌ ପ୍ରେମଯୁତୌ ନିକାମମ୍
ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି, ବିଧିମତେ ହୋମ କରି, ତାପରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ବଧୂ-ବରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଦୁହେଁ ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଲାଜାଵିସର୍ଗଂ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଧାଯ କୃତ୍ଵା ହୁତାଶସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଞ୍ଚ । ତୌ ଚକ୍ରତୁସ୍ତତ୍ର ଯଥୋଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵିଧାନଂ କୁଲଗୋତ୍ରଜାତମ୍
ବିଧିମତେ ଲାଜା ହୋମ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ପରିବାର ଓ ବଂଶ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ବିଧି କରିଥିଲେ।
ଶତଦ୍ଵଯଂ ଚାଶ୍ଚଯୁଜାଂ ରଥାନାଂ ସୁଭୂଷିତଂ ଚାପି ଶରୌଘସଂଯୁତମ୍ । ଦଦୌ ନୃପେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ସୁଦର୍ଶନାଯ ସୁପୂଜିତଂ ପାରିବର୍ହଂ ଵିଵାହେ
ରାଜା ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଦୁଇଶେ ଶୁଭ୍ର ଶଜ୍ଜିତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯାଇଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ତୀର ଥିବା, ବିବାହ ଉପହାର ଭାବେ ଦେଲେ।
ମଦୋତ୍କଟାନ୍ହେମଵିଭୂଷିତାଂଶ୍ଚ ଗଜାନ୍ଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗସମାନଦେହାନ୍ । ଶତଂ ସପାଦଂ ନୃପସୂନଵେଽସୌ ଦଦାଵଥ ପ୍ରେମଯୁତୋ ନୃପେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ରାଜା ଭଲପାଇ ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ପঁଚିଶଟି ସୁନାର ଗହଣା ପିନ୍ଧାଇଥିବା, ମାଟିଆ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହ ଥିବା ହାତୀ ଦାନ କଲେ।
ଦାସୀଶତଂ କାଞ୍ଚନଭୂଷିତଂ ଚ କରେଣୁକାନାଂ ଚ ଶତଂ ସୁଚାରୁ । ସମର୍ପଯାମାସ ଵରାଯ ରାଜା ଵିଵାହକାଲେ ମୁଦିତୋଽନୁଵେଲମ୍
ବିବାହ ସମୟରେ ଖୁସି ହୋଇ ରାଜା ଏକ ଶତ ସୁନାର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ ଏବଂ ଏକ ଶତ ସୁନ୍ଦର ମହିଳା ହାତୀ ଅନୁକ୍ରମରେ ଦାନ କଲେ।
ଅଦାତ୍ପୁନର୍ଦାସସହସ୍ରମେକଂ ସର୍ଵାଯୁଧୈଃ ସମ୍ଭୃତଭୂଷିତଞ୍ଚ । ରତ୍ନାନି ଵାସାଂସି ଯଥୋଚିତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଚିତ୍ରାଣି ତଥାଵିକାନି
ପୁଣି ସେ ଏକ ହଜାର ଦାସ, ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୋଶାକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ।
ଦଦୌ ପୁନର୍ଵାସଗୃହାଣି ତସ୍ମୈ ରମ୍ଯାଣି ଦୀର୍ଘାଣି ଵିଚିତ୍ରିତାନି । ସିନ୍ଧୂଦ୍ଭଵାନାଂ ତୁରଗୋତ୍ତମାନା- ମଦାତ୍ସହସ୍ରଦ୍ଵିତଯଂ ସୁରମ୍ଯମ୍
ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ଓ ଅଲଙ୍କୃତ ଘର ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ ଦେଶରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ଦୁଇ ହଜାର ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ।
କ୍ରମେଲକାନାଞ୍ଚ ଶତତ୍ରଯଂ ଵୈ ପ୍ରତ୍ଯାଦିଶଦ୍ଭାରଭୃତାଂ ସୁଚାରୁ । ଶତଦ୍ଵଯଂ ଵୈ ଶକଟୋତ୍ତମାନାଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ଧାନ୍ଯରସୈଃ ପ୍ରପୂରିତମ୍
ସେ ତିନି ଶତ ଭଲ ଉଠକୁ ଭାର ବୋହିବା ପାଇଁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ଶତ ଉତ୍ତମ ଗଡ଼ି ଧାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ମନୋରମାଂ ରାଜସୁତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଜଗାଦ ଵାକ୍ଯଂ ଵିହିତାଞ୍ଜଲିଃ ପୁରଃ । ଦାସୋଽସ୍ମି ତେ ରାଜସୁତେ ଵରିଷ୍ଠେ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ଯତ୍ସ୍ଯାତ୍ତୁ ମନୋଗତଂ ତେ
ମନୋହରା ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ହାତ ଜୋଡି ସେ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ; ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ମୋତେ କହ।'
ତଂ ଚାରୁଵାକ୍ଯଂ ନିଜଗାଦ ସାପି ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ତେ ଭୂପ କୁଲସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧିଃ । ସମ୍ମାନିତାଽହଂ ମମ ସୂନଵେ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତା ଯତୋ ରତ୍ନଵରା ସ୍ଵକନ୍ଯା
ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମର ରାଜବଂଶ ବଢ଼ୁ। ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ—ତୁମ ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା—ଦେଇଛି।'
ନ ବନ୍ଦିପୁତ୍ରୀ ନୃପ ମାଗଧୀ ଵା ସ୍ତୌମୀହ କିଂ ତ୍ଵାଂ ସ୍ଵଜନଂ ମହତ୍ତରମ୍ । ସୁମେରୁତୁଲ୍ଯସ୍ତୁ କୃତଃ ସୁତୋଽଦ୍ଯ ମେ ସମ୍ବନ୍ଧିନା ଭୂପତିନୋତ୍ତମେନ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ କୌଣସି ବାର୍ଦ୍ଧକି କିମ୍ବା ମାଗଧ ଝିଅ ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କରିବି? ତୁମେ ମୋର ନିଜ ଲୋକ, ସମସ୍ତଠାରୁ ବଡ଼। ଆଜି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପୁଅ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ମହାନ ହେଲେ।
ଅହୋଽତିଚିତ୍ରଂ ନୃପତେଶ୍ଚରିତ୍ରଂ ପରଂ ପଵିତ୍ରଂ ତଵ କିଂ ଵଦାମି । ଯଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯାଯ ସୁତାଯ ମେଽଦ୍ଯ ଦତ୍ତା ତ୍ଵଯା ପୂଜ୍ଯସୁତା ଵରିଷ୍ଠା
ହାଁ, ହେ ରାଜା, ତୁମ ଚରିତ୍ର କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁଦ୍ଧ—ମୁଁ କଣ କହିବି? ମୋ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଛ।
ଵନାଧିଵାସାଯ କିଲାଧନାଯ ପିତ୍ରା ଵିହୀନାଯ ଵିସୈନ୍ଯକାଯ । ସର୍ଵାନିମାନ୍ଭୂମିପତୀନ୍ଵିହାଯ ଫଲାଶନାଯାର୍ଥଵିଵର୍ଜିତାଯ
ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛି, ଧନ ନାହିଁ, ବାପା ନାହିଁ, ସେନା ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ଫଳ ଖାଇ ବଞ୍ଚୁଛି ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ନାହିଁ—
ସମାନଵିତ୍ତେଽଥ କୁଲେ ବଲେ ଚ ଦଦାତି ପୁତ୍ରୀଂ ନୃପତିଶ୍ଚ ଭୂଯଃ । ନ କୋଽପି ମେ ଭୂପସୁତେଽର୍ଥହୀନେ ଗୁଣାନ୍ଵିତାଂ ରୂପଵତୀଞ୍ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍
ସାଧାରଣତଃ ରାଜାମାନେ ସମାନ ଧନ, ବଂଶ ଓ ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଝିଅ ଦେଇଥାନ୍ତି। ମୋ ପରି ଦୁଃଖୀ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କେହି ଗୁଣବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଝିଅ ଦେଇନଥାନ୍ତେ।
ଵୈରଂ ତୁ ସର୍ଵୈଃ ସହ ସଂଵିଧାଯ ନୃପୈର୍ଵରିଷ୍ଠୈର୍ବଲସଂଯୁତୈଶ୍ଚ । ସୁଦର୍ଶନାଯାଥ ସୁତାଽର୍ପିତା ମେ କିଂ ଵର୍ଣଯେ ଧୈର୍ଯମିଦଂ ତ୍ଵଦୀଯମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରଭଳ ଓ ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରି, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ଝିଅ ସୁଦର୍ଶନାକୁ ଦେଇଛ। ତୁମର ଏଇ ସାହସକୁ କେମିତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି?
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯାନି ନୃପଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଭୂଯଃ । ଗୃହାଣ ରାଜ୍ଯଂ ମମ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଭଵାମି ସେନାପତିରଦ୍ଯ ଚାହମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ପୁଣି କହିଲେ: 'ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ନେଉ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ସେନାପତି ହେବି।'
ନୋଚେତ୍ତଦର୍ଧଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚାତ୍ର ସୁତାନ୍ଵିତୋ ରାଜ୍ଯଫଲାନି ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ । ଵିହାଯ ଵାରାଣସିକାନିଵାସଂ ଵନେ ପୁରେ ଵାସମତୋ ନ ମେଽସ୍ତି
ନହେଲେ, ଏଠାରେ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ପୁଅ ସହ ରାଜ୍ୟର ସୁଫଳ ଭୋଗ କର। ମୁଁ ବାରାଣସୀର ଘର ଛାଡ଼ିଛି, ଏବେ ନ ନଗରରେ, ନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ନୃପାସ୍ତୁ ସନ୍ତ୍ଯେଵ ରୁଷାନ୍ଵିତା ଵୈ ଗତ୍ଵା କରିଷ୍ଯେ ପ୍ରଥମଂ ତୁ ସାନ୍ତ୍ଵନମ୍ । ତତଃ ପରଂ ଦ୍ଵାଵପରାଵୁପାଯୌ ନୋଚେତ୍ତତୋ ଯୁଦ୍ଧମହଂ କରିଷ୍ଯେ
କିଛି ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ କ୍ରୋଧିତ ଅଛନ୍ତି; ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ଯାଇ ସମ୍ମିଳନ କରିବି। ତାପରେ ଆଉ ଦୁଇଟି ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କରିବି; ସେଗୁଡ଼ିକ ଅସଫଳ ହେଲେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଜଯାଜଯୋ ଦୈଵଵଶୋ ତଥାପି ଧର୍ମେ ଜଯୋ ନୈଵ କୃତେଽପ୍ଯଧର୍ମେ । ତେଷାଂ କିଲାଧର୍ମଵତାଂ ନୃପାଣାଂ କଥଂ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯନୁଚିନ୍ତିତଂ ଵୈ
ଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତଥାପି ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ଜୟ, ଅଧର୍ମରେ କେବେ ନୁହେଁ। ଅଧର୍ମ କରୁଥିବା ଏହି ରାଜାମାନେ କେମିତି ହେବେ, ଏହା ଏଉଁ ଭାବିବାକୁ ଅଛି।
ଆକର୍ଣ୍ଯ ତଦ୍ଭାଷିତମର୍ଥଵଚ୍ଚ ଜଗାଦ ଵାକ୍ଯଂ ହିତକାରକଂ ତମ୍ । ମନୋରମା ମାନମଵାପ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନା ମୋଦଯୁତା ପ୍ରସନ୍ନା
ତାଙ୍କର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ମାନ ପାଇ Manoramā ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରାଜଞ୍ଛିଵଂ ତେଽସ୍ତୁ କୁରୁଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭଯଂ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵସୁତୈଃ ସମେତଃ । ସୁତୋଽପି ମେ ନୂନମଵାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ସାକେତପୁର୍ଯାଂ ପ୍ରଚରିଷ୍ଯତୀହ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ପାଇଁ ଶିବମୟ ହେଉ; ଭୟ ଛାଡ଼ି, ତୁମ ପୁଅମାନେ ସହ ରାଜ୍ୟ ଚଳାଅ। ମୋ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଏଠି ସାକେତ ନଗରରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇ ଶାସନ କରିବ।
ଵିସର୍ଜଯାସ୍ମାନ୍ନିଜସଦ୍ମ ଗନ୍ତୁଂ ଶିଵଂ ଭଵାନୀ ତଵ ସଂଵିଧାସ୍ଯତି । ନ କାଽପି ଚିନ୍ତା ମମ ଭୂପ ଵର୍ତତେ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ତ୍ଯା ପରମାମ୍ବିକାଂ ଵୈ
ଆମକୁ ଆମ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ; ଭବାନୀ ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାମ କରିଦେବେ। ରାଜା, ମୁଁ ମାନେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମା'ଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛି।
ଦୋଷା ଗତା ଵିଵିଧଵାକ୍ଯପଦୈ ରସାଲୈ- ରନ୍ଯୋନ୍ଯଭାଷଣପଦୈରମୃତୋପମୈଶ୍ଚ । ପ୍ରାତର୍ନୃପାଃ ସମଧିଗମ୍ଯ କୃତଂ ଵିଵାହଂ ରୋଷାନ୍ଵିତା ନଗରବାହ୍ଯଗତାସ୍ତଥୋଚୁଃ
ବିଭିନ୍ନ ମିଠା ଓ ମଧୁର କଥା ଆମେ ଏକାପରେକା କହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦୂର କରିଥିଲୁ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାତରେ, ରାଜାମାନେ ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର କଥା ଜାଣି, ରାଗରେ ସହର ବାହାରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏପରି କହିଲେ।