ଵିଵାହଂ କୁରୁ ରାତ୍ରୌ ମେ ଵେଦୋକ୍ତଵିଧିନା ନୃପ । ପାରିବର୍ହଂ ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଵିସର୍ଜଯ
ରାଜା, ମୋ ବିବାହ ରାତିରେ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କର; ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ, ତାକୁ ପଠାଇଦିଅ।
ଗମିଷ୍ଯତି ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଂ ଧ୍ରୁଵସନ୍ଧିସୁତଃ କିଲ । କଦାଚିତ୍ତେ ନୃପାଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସଙ୍ଗ୍ରାମଂ କର୍ତ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ
ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଅ ମୋତେ ନେଇ ଚାଲିଯିବେ; କିନ୍ତୁ କେବେ ରାଜାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇପାରନ୍ତି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ତଦା ଦେଵୀ ସାହାଯ୍ଯଂ ନଃ କରିଷ୍ଯତି । ସୋଽପି ରାଜସୁତସ୍ତୈସ୍ତୁ ସଙ୍ଗ୍ରାମଂ ସଂଵିଧାସ୍ଯତି
ତେବେ ଦେବୀ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରିବେ, ଏବଂ ସେ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ।
ଦୈଵାନ୍ମୃଧେ ମୃତେ ତସ୍ମିନ୍ମରିଷ୍ଯାମ୍ଯହମପ୍ଯୁତ । ସ୍ଵସ୍ତି ତେସ୍ତୁ ଗୃହେ ତିଷ୍ଠ ଦତ୍ତ୍ଵା ମାଂ ସହସୈନ୍ଯକଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମରିଯିବି। ତୁମେ ଭଲରେ ରୁହ, ମୋତେ ସେନାସହ ଦେଇ ଘରେ ରୁହ।
ଏକୈଵାହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ତେନ ସାର୍ଧଂ ରିରଂସଯା । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାଽସୌ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ । ମତିଂ ଚକ୍ରେ ତଥା କର୍ତୁଂ ଵିଶ୍ଵାସଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଚ
ମୁଁ ଏକା ତାଙ୍କ ସହ ଯିବି, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଏହି ମହିଳାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରି, ସେହିପରି କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସୁଦର୍ଶନଶଶିକଲଯୋର୍ଵିଵାହଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁତାଵାକ୍ଯମନିନ୍ଦିତାତ୍ମା ନୃପାଂଶ୍ଚ ଗତ୍ଵା ନୃପତିର୍ଜଗାଦ । ଵ୍ରଜନ୍ତୁ କାମଂ ଶିଵିରାଣି ଭୂପାଃ ଶ୍ଵୋ ଵା ଵିଵାହଂ କିଲ ସଂଵିଧାସ୍ଯେ
ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶଶିକଳାଙ୍କ ବିବାହର ବର୍ଣ୍ଣନା। ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଝିଅର କଥା ଶୁଣି, ଦୋଷରହିତ ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ— ରାଜାମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ତାଙ୍କର ଶିବିରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, କାଲି ମୁଁ ବିବାହର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବି।
ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ପେଯାନି ମଯାଽର୍ପିତାନି ଗୃହ୍ଣନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମଯି ସୁପ୍ରସନ୍ନାଃ । ଶ୍ଵୋ ଭାଵି କାର୍ଯଂ କିଲ ମଣ୍ଡପେଽତ୍ର ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵୈରିହ ସଂଵିଧେଯମ୍
ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି, ସମସ୍ତେ ମୋ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। କାଲି ଏଠାରେ ମଣ୍ଡପରେ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ, ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଆସି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂପାଦନ କରନ୍ତୁ।
ନାଯାତି ପୁତ୍ରୀ କିଲ ମଣ୍ଡପେଽଦ୍ଯ କରୋମି କିଂ ଭୂପତଯୋଽତ୍ର କାମମ୍ । ପ୍ରାତଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସୁତାଂ ନଯିଷ୍ଯେ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ତସ୍ମାଚ୍ଛିଵିରାଣି ଭୂପାଃ
ଆଜି ମୋ ଝିଅ ମଣ୍ଡପକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି, ରାଜାମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ କରନ୍ତୁ। ସକାଳେ ଝିଅକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିବି, ତେଣୁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଶିବିରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।
ନ ଵିଗ୍ରହୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ନିଜାଶ୍ରିତେ କୃପା ଵିଧେଯା ସତତଂ ହ୍ଯପତ୍ଯେ । ଵିଧାଯ ତାଂ ପ୍ରାତାରିହାନଯିଷ୍ଯେ ସୁତାଂ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ନୃପା ଯଥେଷ୍ଟମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ସଦା କରୁଣା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ। ଏପରି କରି, ସକାଳେ ଝିଅକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିବି, ରାଜାମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଆନ୍ତୁ।
ଇଚ୍ଛାପଣଂ ଵା ପରିଚିନ୍ତ୍ଯ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରାତଃ କରିଷ୍ଯାମ୍ଯଥ ସଂଵିଵାହମ୍ । ସର୍ଵୈଃ ସମେତ୍ଯାତ୍ର ନୃପୈଃ ସମେତୈଃ ସ୍ଵଯଂଵରଃ ସର୍ଵମତେନ କାର୍ଯଃ
ମୁଁ ମନରେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚିନ୍ତା ଭାବି, ସକାଳେ ବିବାହ କରାଇଦେବି। ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ସ୍ୱୟଂବର କରାଯିବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପାସ୍ତେଽଵିତଥଂ ଵିଦିତ୍ଵା ଵଚୋ ଯଯୁଃ ସ୍ଵାନି ନିକେତନାନି । ଵିଧାଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ନଗରସ୍ଯ ରକ୍ଷାଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ରିଯା ମଧ୍ଯଦିନୋଦିତାଶ୍ଚ
ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଓ ବୁଝି, ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ସହରର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ମଧ୍ୟାହ୍ନର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ।
ସୁବାହୁରପ୍ଯାର୍ଯଜନୈଃ ସମେତ- ଶ୍ଚକାର କାର୍ଯାଣି ଵିଵାହକାଲେ । ପୁତ୍ରୀଂ ସମାହୂଯ ଗୃହେ ସୁଗୁପ୍ତେ ପୁରୋହିତୈର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠୈଃ
ସୁବାହୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ ସମୟରେ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ଝିଅକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଘରକୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ସ୍ନାନାଦିକଂ କର୍ମ ଵରସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଵିଵାହଭୂଷାକରଣଂ ତଥୈଵ । ଆନାଯ୍ଯ ଵେଦୀରଚିତେ ଗୃହେ ଵୈ ତସ୍ଯାର୍ହଣାଂ ଭୂମିପତିଶ୍ଚକାର
ବରଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇ, ବିବାହ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ବେଦୀ ସଜାଯାଇଥିବା ଘରକୁ ନେଇଯାଇ, ରାଜା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସଵିଷ୍ଟରଂ ଚାଚମନୀଯମର୍ଘ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ଗାମଥ କୁଣ୍ଡଲେ ଦ୍ଵେ । ସମର୍ପ୍ଯ ତସ୍ମୈ ଵିଧିଵନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ଐଚ୍ଛତ୍ସୁତାଦାନମହୀନସତ୍ତ୍ଵଃ
ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଆଚମନ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ ଓ ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡଳ ବିଧିମତେ ବରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଝିଅକୁ ଦେବା ଇଚ୍ଛାରେ ମନ ଦୃଢ଼ ରହିଲା।
ସୋଽପ୍ଯଗ୍ରହୀତ୍ସର୍ଵମଦୀନଚେତାଃ ଶଶାମ ଚିନ୍ତାଽଥ ମନୋରମାଯାଃ । କନ୍ଯାଂ ସୁକେଶୀଂ ନିଧିକନ୍ଯକାସମାଂ ମେନେ ତଦାଽଽତ୍ମାନମନୁତ୍ତମଞ୍ଚ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ମନରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା। ମନୋହରା ଝିଅକୁ ପାଇ ସେ ଆପଣକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲେ, ଯେଉଁଠି ଝିଅ ଧନର ଝିଅମାନେ ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ସୁପୂଜିତଂ ଭୂଷଣଵସ୍ତ୍ରଦାନୈ- ର୍ଵରୋତ୍ତମଂ ତଂ ସଚିଵାସ୍ତଦାନୀମ୍ । ନିନ୍ଯୁଶ୍ଚ ତେ କୌତୁକମଣ୍ଡପାନ୍ତ- ର୍ମୁଦାନ୍ଵିତା ଵୀତଭଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବରଙ୍କୁ ଗହଣା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଭଲଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ବରକୁ ବିବାହ ମଣ୍ଡପ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ।
ସମାପ୍ତଭୂଷାଂ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଧିଜ୍ଞାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ତାଂ ରାଜସୁତାଂ ସୁଯାନେ । ଆରୋପ୍ଯ ନିନ୍ଯୁର୍ଵରସନ୍ନିଧାନଣ୍ ଚତୁଷ୍କଯୁକ୍ତେ କିଲ ମଣ୍ଡପେ ଵୈ
ବିଧି ଜ୍ଞାନୀ ମହିଳାମାନେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଯଥାନିୟମେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ସୁନ୍ଦର ରଥରେ ବସାଇ, ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯାଇଥିବା ମଣ୍ଡପରେ ବରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଗ୍ନିଂ ସମାଧାଯ ପୁରୋହିତଃ ସ ହୁତ୍ଵା ଯଥାଵଚ୍ଚ ତଦନ୍ତରାଲେ । ଆହ୍ଵାଯଯତ୍ତୌ କୃତକୌତୁକୌ ତୁ ଵଧୂଵରୌ ପ୍ରେମଯୁତୌ ନିକାମମ୍
ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି, ବିଧିମତେ ହୋମ କରି, ତାପରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ବଧୂ-ବରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଦୁହେଁ ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଲାଜାଵିସର୍ଗଂ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଧାଯ କୃତ୍ଵା ହୁତାଶସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଞ୍ଚ । ତୌ ଚକ୍ରତୁସ୍ତତ୍ର ଯଥୋଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵିଧାନଂ କୁଲଗୋତ୍ରଜାତମ୍
ବିଧିମତେ ଲାଜା ହୋମ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ପରିବାର ଓ ବଂଶ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ବିଧି କରିଥିଲେ।
ଶତଦ୍ଵଯଂ ଚାଶ୍ଚଯୁଜାଂ ରଥାନାଂ ସୁଭୂଷିତଂ ଚାପି ଶରୌଘସଂଯୁତମ୍ । ଦଦୌ ନୃପେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ସୁଦର୍ଶନାଯ ସୁପୂଜିତଂ ପାରିବର୍ହଂ ଵିଵାହେ
ରାଜା ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଦୁଇଶେ ଶୁଭ୍ର ଶଜ୍ଜିତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯାଇଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ତୀର ଥିବା, ବିବାହ ଉପହାର ଭାବେ ଦେଲେ।
ମଦୋତ୍କଟାନ୍ହେମଵିଭୂଷିତାଂଶ୍ଚ ଗଜାନ୍ଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗସମାନଦେହାନ୍ । ଶତଂ ସପାଦଂ ନୃପସୂନଵେଽସୌ ଦଦାଵଥ ପ୍ରେମଯୁତୋ ନୃପେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ରାଜା ଭଲପାଇ ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ପঁଚିଶଟି ସୁନାର ଗହଣା ପିନ୍ଧାଇଥିବା, ମାଟିଆ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହ ଥିବା ହାତୀ ଦାନ କଲେ।
ଦାସୀଶତଂ କାଞ୍ଚନଭୂଷିତଂ ଚ କରେଣୁକାନାଂ ଚ ଶତଂ ସୁଚାରୁ । ସମର୍ପଯାମାସ ଵରାଯ ରାଜା ଵିଵାହକାଲେ ମୁଦିତୋଽନୁଵେଲମ୍
ବିବାହ ସମୟରେ ଖୁସି ହୋଇ ରାଜା ଏକ ଶତ ସୁନାର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ ଏବଂ ଏକ ଶତ ସୁନ୍ଦର ମହିଳା ହାତୀ ଅନୁକ୍ରମରେ ଦାନ କଲେ।
ଅଦାତ୍ପୁନର୍ଦାସସହସ୍ରମେକଂ ସର୍ଵାଯୁଧୈଃ ସମ୍ଭୃତଭୂଷିତଞ୍ଚ । ରତ୍ନାନି ଵାସାଂସି ଯଥୋଚିତାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଚିତ୍ରାଣି ତଥାଵିକାନି
ପୁଣି ସେ ଏକ ହଜାର ଦାସ, ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୋଶାକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ।
ଦଦୌ ପୁନର୍ଵାସଗୃହାଣି ତସ୍ମୈ ରମ୍ଯାଣି ଦୀର୍ଘାଣି ଵିଚିତ୍ରିତାନି । ସିନ୍ଧୂଦ୍ଭଵାନାଂ ତୁରଗୋତ୍ତମାନା- ମଦାତ୍ସହସ୍ରଦ୍ଵିତଯଂ ସୁରମ୍ଯମ୍
ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ଓ ଅଲଙ୍କୃତ ଘର ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ ଦେଶରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ଦୁଇ ହଜାର ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ।
କ୍ରମେଲକାନାଞ୍ଚ ଶତତ୍ରଯଂ ଵୈ ପ୍ରତ୍ଯାଦିଶଦ୍ଭାରଭୃତାଂ ସୁଚାରୁ । ଶତଦ୍ଵଯଂ ଵୈ ଶକଟୋତ୍ତମାନାଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ଧାନ୍ଯରସୈଃ ପ୍ରପୂରିତମ୍
ସେ ତିନି ଶତ ଭଲ ଉଠକୁ ଭାର ବୋହିବା ପାଇଁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ଶତ ଉତ୍ତମ ଗଡ଼ି ଧାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ମନୋରମାଂ ରାଜସୁତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଜଗାଦ ଵାକ୍ଯଂ ଵିହିତାଞ୍ଜଲିଃ ପୁରଃ । ଦାସୋଽସ୍ମି ତେ ରାଜସୁତେ ଵରିଷ୍ଠେ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ଯତ୍ସ୍ଯାତ୍ତୁ ମନୋଗତଂ ତେ
ମନୋହରା ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ହାତ ଜୋଡି ସେ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ; ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ମୋତେ କହ।'
ତଂ ଚାରୁଵାକ୍ଯଂ ନିଜଗାଦ ସାପି ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ତେ ଭୂପ କୁଲସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧିଃ । ସମ୍ମାନିତାଽହଂ ମମ ସୂନଵେ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତା ଯତୋ ରତ୍ନଵରା ସ୍ଵକନ୍ଯା
ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ତୁମର ରାଜବଂଶ ବଢ଼ୁ। ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ—ତୁମ ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା—ଦେଇଛି।'
ନ ବନ୍ଦିପୁତ୍ରୀ ନୃପ ମାଗଧୀ ଵା ସ୍ତୌମୀହ କିଂ ତ୍ଵାଂ ସ୍ଵଜନଂ ମହତ୍ତରମ୍ । ସୁମେରୁତୁଲ୍ଯସ୍ତୁ କୃତଃ ସୁତୋଽଦ୍ଯ ମେ ସମ୍ବନ୍ଧିନା ଭୂପତିନୋତ୍ତମେନ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ କୌଣସି ବାର୍ଦ୍ଧକି କିମ୍ବା ମାଗଧ ଝିଅ ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କରିବି? ତୁମେ ମୋର ନିଜ ଲୋକ, ସମସ୍ତଠାରୁ ବଡ଼। ଆଜି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ପୁଅ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ମହାନ ହେଲେ।
ଅହୋଽତିଚିତ୍ରଂ ନୃପତେଶ୍ଚରିତ୍ରଂ ପରଂ ପଵିତ୍ରଂ ତଵ କିଂ ଵଦାମି । ଯଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯାଯ ସୁତାଯ ମେଽଦ୍ଯ ଦତ୍ତା ତ୍ଵଯା ପୂଜ୍ଯସୁତା ଵରିଷ୍ଠା
ହାଁ, ହେ ରାଜା, ତୁମ ଚରିତ୍ର କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୁଦ୍ଧ—ମୁଁ କଣ କହିବି? ମୋ ପୁଅ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ପୂଜ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଛ।
ଵନାଧିଵାସାଯ କିଲାଧନାଯ ପିତ୍ରା ଵିହୀନାଯ ଵିସୈନ୍ଯକାଯ । ସର୍ଵାନିମାନ୍ଭୂମିପତୀନ୍ଵିହାଯ ଫଲାଶନାଯାର୍ଥଵିଵର୍ଜିତାଯ
ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛି, ଧନ ନାହିଁ, ବାପା ନାହିଁ, ସେନା ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ଫଳ ଖାଇ ବଞ୍ଚୁଛି ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ନାହିଁ—