ପାଲଯିଷ୍ଯତି ଯଃ କାମଂ ସ ତେ ଭର୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି । ସୁଦର୍ଶନସ୍ତଥାଽନ୍ଯୋ ଵା ଯଃ କଶ୍ଚିଦ୍ବଲଵତ୍ତରଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଜଣ ପରୀକ୍ଷା ପୂରଣ କରିପାରିବ, ସେଇ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବ; ସେ ସୁଦର୍ଶନ ହେଉ କି ଅନ୍ୟ କେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ପାଲଯିତ୍ଵା ପଣଂ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ଵରଯିଷ୍ଯତି ସର୍ଵଥା । ଏଵଂ କୃତେ ନୃପାଣାଂ ତୁ ଵିଵାଦଃ ଶମିତୋ ଭଵେତ୍
ଯିଏ ପରୀକ୍ଷା ପୂରଣ କରିପାରିବ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ବରଣ କରିବ; ଏହିପରି ହେଲେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିବାଦ ଶେଷ ହେବ।
ସୁଖେନାହଂ ଵିଵାହଂ ତେ କରିଷ୍ଯାମି ତତଃ ପରମ୍ । କନ୍ଯୋଵାଚ ସନ୍ଦେହେ ନୈଵ ମଜ୍ଜାମି ମୂର୍ଖକୃତ୍ଯମିଦଂ ଯତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ସହଜରେ ତୁମର ବିବାହ କରାଇଦେବି। କନ୍ୟା କହିଲେ: ଏହି କଥାରେ ମୁଁ କେବେ ବି ସନ୍ଦେହ କରୁନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ମୂର୍ଖତା।
ମଯା ସୁଦର୍ଶନଃ ପୂର୍ଵଂ ଧୃତଶ୍ଚେତସି ନାନ୍ଯଥା । କାରଣଂ ପୁଣ୍ଯପାପାନାଂ ମନ ଏଵ ମହୀପତେ
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ମନରେ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ବରଣ କରିଛି, ରାଜନ୍; ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପର କାରଣ ମନ ହିଁ।
ମନସା ଵିଧୃତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଥମନ୍ଯଂ ଵୃଣେ ପିତଃ । କୃତେ ପଣେ ମହାରାଜ ସର୍ଵେଷାଂ ଵଶଗା ହ୍ଯହମ୍
ମନରେ ଯାହାକୁ ବରଣ କରିଛି, ତାକୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ କିପରି ଅନ୍ୟକୁ ବରଣ କରିପାରିବି, ବାପା? ଯଦି ପରୀକ୍ଷା ରଖାଯିବ, ମହାରାଜ, ତେବେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଇଯିବି।
ଏକଃ ପାଲଯିତା ଦ୍ଵୌ ଵା ବହଵୋ ଵା ଭଵନ୍ତି ଚେତ୍ । କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ତଦା ତାତ ଵିଵାଦେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ଏକଜଣ, ଦୁଇଜଣ କିମ୍ବା ଅନେକଜଣ ପରୀକ୍ଷା ପୂରଣ କଲେ, ତେବେ ବାପା, ବିବାଦ ହେଲେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?
ସଂଶଯାଧିଷ୍ଠିତେ କାର୍ଯେ ମତିଂ ନାହଂ କରୋମ୍ଯତଃ । ମା ଚିନ୍ତାଂ କୁରୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦେହି ସୁଦର୍ଶନାଯ ମାମ୍
ଯେଉଁ କାମରେ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇପାରିବିନାହିଁ; ତେଣୁ, ରାଜାନ୍ଦ୍ର, ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ—ମୋତେ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।
ଵିଵାହଂ ଵିଧିନା କୃତ୍ଵା ଶଂ ଵିଧାସ୍ଯତି ଚଣ୍ଡିକା । ଯନ୍ନାମକୀର୍ତନାଦେଵ ଦୁଃଖୌଘୋ ଵିଲଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ବିଧିମତ୍ ବିବାହ କରିଦେଲେ, ଚଣ୍ଡିକା ମଙ୍ଗଳ କରିବେ; ଯାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ଦୁଃଖ ସମୂହ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ତାଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ପରମାଂ ଶକ୍ତିଂ କୁରୁ କାର୍ଯମତନ୍ଦ୍ରିତଃ । ଗତ୍ଵା ଵଦ ନୃପେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋଽଦ୍ଯ ଵୈ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିକୁ ମନେ ପକାଇ, ବିଳମ୍ବ ନ କରି କାମ କର; ଆଜି ହିଁ ହାତ ଜୋଡି ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇଆ।
ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଞ୍ଚ ଶ୍ଵଃ ସର୍ଵୈରିହ ଭୂପୈଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଵିସୃଜ୍ଯାଶୁ ସର୍ଵଂ ନୃପତିମଣ୍ଡଲମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ କହ, ସ୍ୱୟଂବର ପାଇଁ ସେମାନେ କାଲି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତ ରାଜମଣ୍ଡଳକୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତ କର।
ଵିଵାହଂ କୁରୁ ରାତ୍ରୌ ମେ ଵେଦୋକ୍ତଵିଧିନା ନୃପ । ପାରିବର୍ହଂ ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଵିସର୍ଜଯ
ରାଜା, ମୋ ବିବାହ ରାତିରେ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କର; ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ, ତାକୁ ପଠାଇଦିଅ।
ଗମିଷ୍ଯତି ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଂ ଧ୍ରୁଵସନ୍ଧିସୁତଃ କିଲ । କଦାଚିତ୍ତେ ନୃପାଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସଙ୍ଗ୍ରାମଂ କର୍ତ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ
ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କ ପୁଅ ମୋତେ ନେଇ ଚାଲିଯିବେ; କିନ୍ତୁ କେବେ ରାଜାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇପାରନ୍ତି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ତଦା ଦେଵୀ ସାହାଯ୍ଯଂ ନଃ କରିଷ୍ଯତି । ସୋଽପି ରାଜସୁତସ୍ତୈସ୍ତୁ ସଙ୍ଗ୍ରାମଂ ସଂଵିଧାସ୍ଯତି
ତେବେ ଦେବୀ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରିବେ, ଏବଂ ସେ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ।
ଦୈଵାନ୍ମୃଧେ ମୃତେ ତସ୍ମିନ୍ମରିଷ୍ଯାମ୍ଯହମପ୍ଯୁତ । ସ୍ଵସ୍ତି ତେସ୍ତୁ ଗୃହେ ତିଷ୍ଠ ଦତ୍ତ୍ଵା ମାଂ ସହସୈନ୍ଯକଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମରିଯିବି। ତୁମେ ଭଲରେ ରୁହ, ମୋତେ ସେନାସହ ଦେଇ ଘରେ ରୁହ।
ଏକୈଵାହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ତେନ ସାର୍ଧଂ ରିରଂସଯା । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାଽସୌ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ । ମତିଂ ଚକ୍ରେ ତଥା କର୍ତୁଂ ଵିଶ୍ଵାସଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଚ
ମୁଁ ଏକା ତାଙ୍କ ସହ ଯିବି, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଏହି ମହିଳାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରି, ସେହିପରି କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସୁଦର୍ଶନଶଶିକଲଯୋର୍ଵିଵାହଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁତାଵାକ୍ଯମନିନ୍ଦିତାତ୍ମା ନୃପାଂଶ୍ଚ ଗତ୍ଵା ନୃପତିର୍ଜଗାଦ । ଵ୍ରଜନ୍ତୁ କାମଂ ଶିଵିରାଣି ଭୂପାଃ ଶ୍ଵୋ ଵା ଵିଵାହଂ କିଲ ସଂଵିଧାସ୍ଯେ
ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶଶିକଳାଙ୍କ ବିବାହର ବର୍ଣ୍ଣନା। ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଝିଅର କଥା ଶୁଣି, ଦୋଷରହିତ ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ— ରାଜାମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ତାଙ୍କର ଶିବିରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, କାଲି ମୁଁ ବିବାହର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବି।
ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ପେଯାନି ମଯାଽର୍ପିତାନି ଗୃହ୍ଣନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ମଯି ସୁପ୍ରସନ୍ନାଃ । ଶ୍ଵୋ ଭାଵି କାର୍ଯଂ କିଲ ମଣ୍ଡପେଽତ୍ର ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵୈରିହ ସଂଵିଧେଯମ୍
ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି, ସମସ୍ତେ ମୋ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। କାଲି ଏଠାରେ ମଣ୍ଡପରେ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ, ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଆସି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂପାଦନ କରନ୍ତୁ।
ନାଯାତି ପୁତ୍ରୀ କିଲ ମଣ୍ଡପେଽଦ୍ଯ କରୋମି କିଂ ଭୂପତଯୋଽତ୍ର କାମମ୍ । ପ୍ରାତଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସୁତାଂ ନଯିଷ୍ଯେ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ତସ୍ମାଚ୍ଛିଵିରାଣି ଭୂପାଃ
ଆଜି ମୋ ଝିଅ ମଣ୍ଡପକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି, ରାଜାମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ କରନ୍ତୁ। ସକାଳେ ଝିଅକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିବି, ତେଣୁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଶିବିରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।
ନ ଵିଗ୍ରହୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ନିଜାଶ୍ରିତେ କୃପା ଵିଧେଯା ସତତଂ ହ୍ଯପତ୍ଯେ । ଵିଧାଯ ତାଂ ପ୍ରାତାରିହାନଯିଷ୍ଯେ ସୁତାଂ ତୁ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ନୃପା ଯଥେଷ୍ଟମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ସଦା କରୁଣା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ। ଏପରି କରି, ସକାଳେ ଝିଅକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିବି, ରାଜାମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଆନ୍ତୁ।
ଇଚ୍ଛାପଣଂ ଵା ପରିଚିନ୍ତ୍ଯ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରାତଃ କରିଷ୍ଯାମ୍ଯଥ ସଂଵିଵାହମ୍ । ସର୍ଵୈଃ ସମେତ୍ଯାତ୍ର ନୃପୈଃ ସମେତୈଃ ସ୍ଵଯଂଵରଃ ସର୍ଵମତେନ କାର୍ଯଃ
ମୁଁ ମନରେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚିନ୍ତା ଭାବି, ସକାଳେ ବିବାହ କରାଇଦେବି। ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ସ୍ୱୟଂବର କରାଯିବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପାସ୍ତେଽଵିତଥଂ ଵିଦିତ୍ଵା ଵଚୋ ଯଯୁଃ ସ୍ଵାନି ନିକେତନାନି । ଵିଧାଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ନଗରସ୍ଯ ରକ୍ଷାଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ରିଯା ମଧ୍ଯଦିନୋଦିତାଶ୍ଚ
ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଓ ବୁଝି, ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ସହରର ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ମଧ୍ୟାହ୍ନର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ।
ସୁବାହୁରପ୍ଯାର୍ଯଜନୈଃ ସମେତ- ଶ୍ଚକାର କାର୍ଯାଣି ଵିଵାହକାଲେ । ପୁତ୍ରୀଂ ସମାହୂଯ ଗୃହେ ସୁଗୁପ୍ତେ ପୁରୋହିତୈର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠୈଃ
ସୁବାହୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ ସମୟରେ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ଝିଅକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଘରକୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ସ୍ନାନାଦିକଂ କର୍ମ ଵରସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଵିଵାହଭୂଷାକରଣଂ ତଥୈଵ । ଆନାଯ୍ଯ ଵେଦୀରଚିତେ ଗୃହେ ଵୈ ତସ୍ଯାର୍ହଣାଂ ଭୂମିପତିଶ୍ଚକାର
ବରଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇ, ବିବାହ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ବେଦୀ ସଜାଯାଇଥିବା ଘରକୁ ନେଇଯାଇ, ରାଜା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସଵିଷ୍ଟରଂ ଚାଚମନୀଯମର୍ଘ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ରଦ୍ଵଯଂ ଗାମଥ କୁଣ୍ଡଲେ ଦ୍ଵେ । ସମର୍ପ୍ଯ ତସ୍ମୈ ଵିଧିଵନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ଐଚ୍ଛତ୍ସୁତାଦାନମହୀନସତ୍ତ୍ଵଃ
ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଆଚମନ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ ଓ ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡଳ ବିଧିମତେ ବରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଝିଅକୁ ଦେବା ଇଚ୍ଛାରେ ମନ ଦୃଢ଼ ରହିଲା।
ସୋଽପ୍ଯଗ୍ରହୀତ୍ସର୍ଵମଦୀନଚେତାଃ ଶଶାମ ଚିନ୍ତାଽଥ ମନୋରମାଯାଃ । କନ୍ଯାଂ ସୁକେଶୀଂ ନିଧିକନ୍ଯକାସମାଂ ମେନେ ତଦାଽଽତ୍ମାନମନୁତ୍ତମଞ୍ଚ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ମନରୁ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା। ମନୋହରା ଝିଅକୁ ପାଇ ସେ ଆପଣକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲେ, ଯେଉଁଠି ଝିଅ ଧନର ଝିଅମାନେ ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ସୁପୂଜିତଂ ଭୂଷଣଵସ୍ତ୍ରଦାନୈ- ର୍ଵରୋତ୍ତମଂ ତଂ ସଚିଵାସ୍ତଦାନୀମ୍ । ନିନ୍ଯୁଶ୍ଚ ତେ କୌତୁକମଣ୍ଡପାନ୍ତ- ର୍ମୁଦାନ୍ଵିତା ଵୀତଭଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବରଙ୍କୁ ଗହଣା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଭଲଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ବରକୁ ବିବାହ ମଣ୍ଡପ ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ।
ସମାପ୍ତଭୂଷାଂ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଧିଜ୍ଞାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ତାଂ ରାଜସୁତାଂ ସୁଯାନେ । ଆରୋପ୍ଯ ନିନ୍ଯୁର୍ଵରସନ୍ନିଧାନଣ୍ ଚତୁଷ୍କଯୁକ୍ତେ କିଲ ମଣ୍ଡପେ ଵୈ
ବିଧି ଜ୍ଞାନୀ ମହିଳାମାନେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଯଥାନିୟମେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ସୁନ୍ଦର ରଥରେ ବସାଇ, ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯାଇଥିବା ମଣ୍ଡପରେ ବରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅଗ୍ନିଂ ସମାଧାଯ ପୁରୋହିତଃ ସ ହୁତ୍ଵା ଯଥାଵଚ୍ଚ ତଦନ୍ତରାଲେ । ଆହ୍ଵାଯଯତ୍ତୌ କୃତକୌତୁକୌ ତୁ ଵଧୂଵରୌ ପ୍ରେମଯୁତୌ ନିକାମମ୍
ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି, ବିଧିମତେ ହୋମ କରି, ତାପରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ବଧୂ-ବରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଦୁହେଁ ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଲାଜାଵିସର୍ଗଂ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଧାଯ କୃତ୍ଵା ହୁତାଶସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଞ୍ଚ । ତୌ ଚକ୍ରତୁସ୍ତତ୍ର ଯଥୋଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵିଧାନଂ କୁଲଗୋତ୍ରଜାତମ୍
ବିଧିମତେ ଲାଜା ହୋମ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ପରିବାର ଓ ବଂଶ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ବିଧି କରିଥିଲେ।
ଶତଦ୍ଵଯଂ ଚାଶ୍ଚଯୁଜାଂ ରଥାନାଂ ସୁଭୂଷିତଂ ଚାପି ଶରୌଘସଂଯୁତମ୍ । ଦଦୌ ନୃପେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ସୁଦର୍ଶନାଯ ସୁପୂଜିତଂ ପାରିବର୍ହଂ ଵିଵାହେ
ରାଜା ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଦୁଇଶେ ଶୁଭ୍ର ଶଜ୍ଜିତ ରଥ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯାଇଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ତୀର ଥିବା, ବିବାହ ଉପହାର ଭାବେ ଦେଲେ।