ତସ୍ମାନ୍ନାସ୍ଯ ପୁରାଣସ୍ଯ ଲୋକେଽନ୍ଯତ୍ସଦୃଶଂ ପରମ୍ । ଅତଃ ସଦୈଵ ସଂସେଵ୍ଯଂ ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହି ପୁରାଣ ସମାନ କିମ୍ବା ତାଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କିଛି ଏହି ଲୋକରେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଦେବୀଭାଗବତକୁ ସଦା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵମଖିଲଂ ନ ହି ଵେଦ ଧାତା ନୋ ଵା ହରିର୍ନ ଗିରିଶୋ ନ ହି ଚାପ୍ଯନନ୍ତଃ । ଅଂଶାଂଶକା ଅପି ଚ ତେ କିମୁତାନ୍ଯଦେଵାସ୍ତସ୍ଯୈ ନମୋଽସ୍ତୁ ସତତଂ ଜଗଦମ୍ବିକାଯୈ
ଯାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଅନନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ଅଂଶର ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତ କଥା ହେଉ। ସେଇ ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କୁ ସଦା ମୋର ନମସ୍କାର।
ଯତ୍ପାଦପଂକଜରଜଃ ସମଵାପ୍ଯ ଵିଶ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଜତ୍ଯନୁଦିନଂ ଚ ବିଭର୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଃ । ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସଂହରତି ନେତରଥା ସମର୍ଥାସ୍ତସ୍ଯୈ ନମୋଽସ୍ତୁ ସତତଂ ଜଗଦମ୍ବିକାଯୈ
ଯାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକୁ ପାଇ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରତିଦିନ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ସଂହାର କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କେହି ଏହାକୁ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଇ ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କୁ ସଦା ମୋର ନମସ୍କାର।
ସୁଧାକୂପାରାଂତସ୍ତ୍ରିଦଶତରୁଵାଟୀ ଵିଲସିତେ ମଣିଦ୍ଵୀପେ ଚିନ୍ତାମଣିମଯଗୃହେ ଚିତ୍ରରୁଚିରେ । ଵିରାଜନ୍ତୀମମ୍ବାଂ ପରଶିଵହୃଦି ସ୍ମେରଵଦନାଂ ନରୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଭୋଗଂ ଭଜତି ଖଲୁ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଲଭତେ
ମଣିଦ୍ୱୀପରେ, ଯେଉଁଠି ଅମୃତ କୁଆଁ ଓ ଦେବବୃକ୍ଷ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ଚିନ୍ତାମଣି ରତ୍ନର ଘର ଅଛି, ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକରେ ଦେବୀ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ବିରାଜିତ, ସେଠି ପରଶିବଙ୍କ ହୃଦୟରେ ହସୁଥିବା ମାଆଙ୍କୁ ଯେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଭୟ ପାଏ।
ବ୍ରହ୍ମେଶାଚ୍ଯୁତଶକ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିରୁପାସିତା। ଜଗତଃ ଶ୍ରେଯସେ ସାଽସ୍ତୁ ମଣିଦ୍ଵୀପାଧିଦେଵତା
ବ୍ରହ୍ମା, ଈଶ୍ୱର, ଅଚ୍ୟୁତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେଇ ମଣିଦ୍ୱୀପର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ କରୁନ୍ତୁ।
ଓଁ ସର୍ଵଚୈତନ୍ଯରୂପାଂ ତାଂ ଆଦ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଚ ଧୀମହି । ବୁଦ୍ଧିଂ ଯା ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଓଁ। ସମସ୍ତ ଚେତନାର ରୂପ, ଆଦି ଜ୍ଞାନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଅଛୁ; ସେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ - ସୂତ ସୂତ ମହାଭାଗ ଧନ୍ଯୋଽସି ପୁରୁଷର୍ଷଭ । ଯଦଧୀତାସ୍ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯକ୍ ପୁରାଣସଂହିତାଃ ଶୁଭାଃ
ଶୌନକ କହିଲେ— ସୂତ, ସୂତ, ତୁମେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ; କାରଣ, ତୁମେ ଶୁଭ ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛ।
ଅଷ୍ଟାଦଶ ପୁରାଣାନି କୃଷ୍ଣେନ ମୁନିନାନଘ । କଥିତାନି ସୁଦିଵ୍ଯାନି ପଠିତାନି ତ୍ଵଯାନଘ
ଅଠାରଟି ପୁରାଣ କୃଷ୍ଣ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା; ତୁମେ ଏହାକୁ ପଢ଼ିଛ, ଶୁଣିଛ, ଏବଂ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ।
ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଣଯୁକ୍ତାନି ସରହସ୍ଯାନି ମାନଦ । ତ୍ଵଯା ଜ୍ଞାତାନି ସର୍ଵାଣି ଵ୍ଯାସାତ୍ସତ୍ଯଵତୀସୁତାତ୍
ମାନ୍ୟଦାତା, ତୁମେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କଠାରୁ ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭରିଥିବା ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ଶିଖିଛ।
ଅସ୍ମାକଂ ପୁଣ୍ଯଯୋଗେନ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷେତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍ । ଦିଵ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵସନଂ ପୁଣ୍ଯଂ କଲିଦୋଷଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଆମ ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ, ତୁମେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଛ, ଏହା ଦିବ୍ୟ, ଭରସାଯୋଗ୍ୟ, ପବିତ୍ର ଏବଂ କଳିଯୁଗର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ।
ସମାଜୋଽଯଂ ମୁନୀନାଂ ହି ଶ୍ରୋତୁକାମୋଽସ୍ତି ପୁଣ୍ଯଦାମ୍ । ପୁରାଣସଂହିତାଂ ସୂତ ବ୍ରୂହି ତ୍ଵଂ ନଃ ସମାହିତଃ
ହେ ପୁଣ୍ୟଦାତା, ଏଠାରେ ମୁନିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ। ତେଣୁ, ସୂତ, ଆମକୁ ଏହି ପୁରାଣ ସଂହିତା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ କହ।
ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଭଵ ସର୍ଵଜ୍ଞ ତାପତ୍ରଯଵିଵର୍ଜିତଃ । କଥଯାଦ୍ଯ ମହାଭାଗ ପୁରାଣଂ ବ୍ରହ୍ମସମ୍ମିତମ୍
ତୁମେ ଦୀର୍ଘଆୟୁ, ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆଜି ବେଦସମାନ ପୁରାଣ କଥା କହ।
ଶ୍ରୋତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯଯୁତାଃ ସୂତ ନରାଃ ସ୍ଵାଦଵିଚକ୍ଷଣାଃ । ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ପୁରାଣାନି ଵଞ୍ଚିତା ଵିଧିନା ହି ତେ
ହେ ସୂତ, ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ କାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୋଗରେ ବୁଦ୍ଧିମତି ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟରେ ଠକାଯାନ୍ତି।
ଯଥା ଜିହ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାହ୍ଲାଦଃ ଷଡ୍ରସୈଃ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ । ତଥା ଶ୍ରୋତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯାହ୍ଲାଦୋ ଵଚୋଭିଃ ସୁଧିଯାଂ ସ୍ମୃତଃ
ଯେପରି ଜିହ୍ବା ଷଡ୍ରସରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେପରି ଶ୍ରବଣେନ୍ଦ୍ରିୟ ବି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଅଶ୍ରୋତ୍ରାଃ ଫଣିନଃ କାମଂ ମୁହ୍ଯନ୍ତି ହି ନଭୋଗୁଣୈଃ । ସକର୍ଣା ଯେ ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ତେଽପ୍ଯକର୍ଣାଃ କଥଂ ନ ଚ
ସାପମାନେ କାନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶବ୍ଦର ଗୁଣରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ କାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କାନ ନଥିବା ପରି ନୁହଁନ୍ତି କି?
ଅତଃ ସର୍ଵେ ଦ୍ଵିଜାଃ ସୌମ୍ଯ ଶ୍ରୋତୁକାମାଃ ସମାହିତାଃ । ଵର୍ତନ୍ତେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯେ କ୍ଷେତ୍ରେ କଲିଭଯାର୍ଦିତାଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ସୁମ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ କଳିଯୁଗର ଭୟରେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଅଛନ୍ତି।
ଯେନ କେନାପ୍ଯୁପାଯେନ କାଲାତିଵାହନଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ଵ୍ଯସନୈରିହ ମୂର୍ଖାଣାଂ ବୁଧାନାଂ ଶାସ୍ତ୍ରଚିନ୍ତନୈଃ
ଏଠାରେ ସମୟ କେହି ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା, ମୂର୍ଖମାନେ ଦୁଃଖରେ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତାରେ କଟାନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯପି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଜଲ୍ପଵାଦଯୁତାନି ଚ । ତ୍ରିଵିଧାନି ପୁରାଣାନି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ । ଵିତାଣ୍ଡାଚ୍ଛଲଯୁକ୍ତାନି ଗର୍ଵାମର୍ଷକରାଣି ଚ । ନାନାର୍ଥଵାଦଯୁକ୍ତାନି ହେତୁମନ୍ତି ବୃହନ୍ତି ଚ
ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ବି ଅନେକ ପ୍ରକାର, ବିବାଦ ଓ ତର୍କରେ ଭରିଥିବା; ପୁରାଣମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର, ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ବି ଅନେକ ପ୍ରକାର—ଏହାରେ ତର୍କ, ଚତୁରତା, ଅହଂକାର ଓ କ୍ରୋଧ ରହିଛି, ବିଭିନ୍ନ ମତ, ଯୁକ୍ତି ଓ ବିସ୍ତୃତତା ରହିଛି।
ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ତତ୍ର ଵେଦାନ୍ତଂ ମୀମାଂସା ରାଜସଂ ମତମ୍ । ତାମସଂ ନ୍ଯାଯଶାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ହେତୁଵାଦାଭିଯନ୍ତ୍ରିତମ୍
ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବେଦାନ୍ତ ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ମୀମାଂସା ରାଜସିକ ଏବଂ ନ୍ୟାୟ ଶାସ୍ତ୍ର ତର୍କରେ ଭରିଥିବା ତାମସିକ ମନାଯାଏ।
ତଥୈଵ ଚ ପୁରାଣାନି ତ୍ରିଗୁଣାନି କଥାନକୈଃ । କଥିତାନି ତ୍ଵଯା ସୌମ୍ଯ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଣଵନ୍ତି ଚ
ଏହିପରି, ପୁରାଣମାନେ ବି ତିନି ପ୍ରକାର ଗୁଣ ଓ କଥା ଅନୁଯାୟୀ; ଏବଂ, ହେ ସୁମ୍ୟ, ତୁମେ ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବି ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।
ତତ୍ର ଭାଗଵତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପଞ୍ଚମଂ ଵେଦସମ୍ମିତମ୍ । କଥିତଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଭାଗବତ ପଞ୍ଚମ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ବେଦସମାନ ମନାଯାଏ; ଏହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ କହିଥିଲ।
ଉଦ୍ଦେଶମତ୍ରେଣ ତଦା କୀର୍ତିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ମୁକ୍ତିପ୍ରଦଂ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ କାମଦଂ ଧର୍ମଦଂ ତଥା
ସେତବେଳେ ଏହାକୁ କେବଳ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଥିଲ, ଯଦ୍ୟପି ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ; ଏହା ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ଓ ଧର୍ମ ବି ଦେଇଥାଏ।
ଵିସ୍ତରେଣ ତଦାଖ୍ଯାହି ପୁରାଣୋତ୍ତମମାଦରାତ୍ । ଶ୍ରୋତୁକାମା ଦ୍ଵିଜାଃ ସର୍ଵେ ଦିଵ୍ଯଂ ଭାଗଵତଂ ଶୁଭମ୍
ଏବେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରାଣକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଆଦର ସହିତ କହ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୁଭ୍ର ଭାଗବତ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଜାନାସି ଧର୍ମଜ୍ଞ ପୌରାଣୀଂ ସଂହିତାଂ କିଲ । କୃଷ୍ଣୋକ୍ତାଂ ଗୁରୁଭକ୍ତତ୍ଵାତ୍ ସମ୍ଯକ୍ ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣାଶ୍ରଯଃ
ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତୁମେ ପୌରାଣିକ ସଂହିତାକୁ ଭଲଭାବେ ଜାଣ, ଯାହା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଯାଇଛି, ତୁମର ଗୁରୁଭକ୍ତି ଓ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଦୃଢ଼ତା ଦ୍ୱାରା।
ଶ୍ରୁତାନ୍ଯନ୍ଯାନି ସର୍ଵଜ୍ଞ ତ୍ଵନ୍ମୁଖାନ୍ନିଃସୃତାନି ଚ । ନୈଵ ତୃପ୍ତିଂ ଵ୍ରଜାମୋଽଦ୍ଯ ସୁଧାପାନେଽମରା ଯଥା
ହେ ସମସ୍ତଜ୍ଞ, ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷାମାନେ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛୁ, ତଥାପି ଆଜି ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ପାଉନାହିଁ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିଇଲେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଧିକ୍ସୁଧାଂ ପିବତାଂ ସୂତ ମୁକ୍ତିର୍ନୈଵ କଦାଚନ । ପିବନ୍ଭାଗଵତଂ ସଦ୍ଯୋ ନରୋ ମୁଚ୍ଯେତ ସଙ୍କଟାତ୍
ହେ ସୂତ, ଅମୃତ ପିଇଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ, ଏହା ଲାଜ୍ଜାର କଥା; କିନ୍ତୁ ଭାଗବତ ପିଇଲେ ମଣିଷ ତୁରନ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ସୁଧାପାନନିମିତ୍ତଂ ଯତ୍ କୃତା ଯଜ୍ଞାଃ ସହସ୍ରଶଃ । ନ ଶାନ୍ତିମଧିଗଚ୍ଛାମଃ ସୂତ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଵଯମ୍
ହେ ସୂତ, ଅମୃତ ପାଇବା ପାଇଁ ଆମେ ହଜାର ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଆମେ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ।
ମଖାନାଂ ହି ଫଲଂ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵନଂ ପୁନଃ । ଏଵଂ ସଂସାରଚକ୍ରେଽସ୍ମ୍ନିନ୍ ଭ୍ରମଣଂ ଚ ନିରନ୍ତରମ୍
ଯଜ୍ଞର ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୁଣି ପଡ଼ିଯିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏଭଳି ଏହି ସଂସାରର ଚକ୍ରରେ ଅବିରତ ଭ୍ରମଣ ଚାଲିଥାଏ।
ଵିନା ଜ୍ଞାନେନ ସର୍ଵଜ୍ଞ ନୈଵ ମୁକ୍ତିଃ କଦାଚନ । ଭ୍ରମତାଂ କାଲଚକ୍ରେଽତ୍ର ନରାଣାଂ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକେ
ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା କେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ଏହି କାଳର ଚକ୍ରରେ ତିନି ପ୍ରକୃତିରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଅତଃ ସର୍ଵରସୋପେତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଭାଗଵତଂ ଵଦ । ପାଵନଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ସଦା ପ୍ରିଯମ୍
ତେଣୁ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର, ମୁକ୍ତିଦାୟି, ଗୁପ୍ତ ଓ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରିୟ ଭାଗବତ କଥା କହ।