ତତ୍ରାଦ୍ଭୁତା କ୍ଷତଜସିନ୍ଧୁରୁଵାହ ଘୋରା ଵୃନ୍ଦେଭ୍ଯ ଏଵ ଗଜଵୀରତୁରଙ୍ଗମାଣାମ୍ । ତ୍ରାସାଵହା ନଯନମାର୍ଗଗତା ନରାଣାଂ ପାପାତ୍ମନାଂ ରଵିଜମାର୍ଗଭଵେଵ କାମମ୍
ସେଠାରେ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ନଦୀ ବହିଲା, ଏହା ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁ ରାସ୍ତାକୁ ସେମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ।
କୀର୍ଣାନି ଭିନ୍ନପୁଲିନେ ନରମସ୍ତକାନି କେଶାଵୃତାନି ଚ ଵିଭାନ୍ତି ଯଥୈଵ ସିନ୍ଧୌ । ତୁମ୍ବୀଫଲାନି ଵିହିତାନି ଵିହର୍ତୁକାମୈ- ର୍ବାଲୈର୍ଯଥା ରଵିସୁତାପ୍ରଭଵୈଶ୍ଚ ନୂନମ୍
ଭାଙ୍ଗା ତଟରେ ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି ଦ୍ୱାରା ଢ଼କି ଥିଲା, ଏହା ନଦୀରେ ତୁମ୍ବୀ ଫଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଖେଳିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଶିଶୁମାନେ ଏହାକୁ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଏହା ଅଧିକ ଚମକୁଥିଲା।
ଵୀରଂ ମୃତଂ ଭୁଵି ଗତଂ ପତିତଂ ରଥାଦ୍ଵୈ ଗୃଧ୍ରଃ ପଲାର୍ଥମୁପରି ଭ୍ରମତୀତି ମନ୍ଯେ । ଜୀଵୋଽପ୍ଯସୌ ନିଜଶରୀରମଵେକ୍ଷ୍ଯ କାନ୍ତଂ କାଙ୍କ୍ଷତ୍ଯହୋଽତିଵିଵଶୋଽପି ପୁନଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍
ଏକ ମୃତ ବୀର ତାଙ୍କର ରଥରୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଗୃଧ୍ର ମାଂସ ନେଇବା ଆଶାରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା; ମୃତାତ୍ମା ନିଜ ପ୍ରିୟ ଶରୀରକୁ ଦେଖି, ଅସହାୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ପୁଣି ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅତି ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଆଜୌ ହତୋଽପି ନୃଵରଃ ସୁଵିମାନରୂଢଃ ସ୍ଵାଙ୍କେ ସ୍ଥିତାଂ ସୁରଵଧୂଂ ପ୍ରଵଦତ୍ଯଭୀଷ୍ଟମ୍ । ପଶ୍ଯାଧୁନା ମମ ଶରୀରମିଦଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବାଣାହତଂ ନିପତିତଂ କରଭୋରୁ କାନ୍ତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦେବୀକୁ ଗୋଦିରେ ବସାଇ, କହିଲେ: 'ଦେଖ, ମୋ ଶରୀରଟି ଏବେ ପୃଥିବୀରେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଝାରିପଡ଼ିଛି, ମୋ ପ୍ରିୟ କରଭୋରୁ।'
ଏକୋ ହତସ୍ତୁ ରିପୁଣୈଵ ଗତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦେଵାଙ୍ଗନାଂ ସମଧିଗମ୍ଯ ଯୁତୋ ଵିମାନେ । ତାଵତ୍ପ୍ରିଯା ହୁତଵହେ ସୁସମର୍ପ୍ଯ ଦେହଂ ଜଗ୍ରାହ କାନ୍ତମବଲା ସବଲା ସ୍ଵକୀଯା
ଏକ ଜଣେ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇ ଏକା ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ, ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସହ ରଥରେ ଯୋଗ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ମୃତୌ ଚ ସୁଭଟୌ ଦିଵି ସଙ୍ଗତୌ ତା- ଵନ୍ଯୋନ୍ଯଶସ୍ତ୍ରନିହତୌ ସହ ସମ୍ପ୍ରଯାତୌ । ତତ୍ରୈଵ ଜଘ୍ନତୁରଲଂ ପରମାହିତାସ୍ତ୍ରା- ଵେକାପ୍ସରୋଽର୍ଥଵିହତୌ କଲହାକୁଲୌ ଚ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇଜଣ ବୀର, ଏକାଉଁ ହୋଇ ଏକାଉଁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହତ ହୋଇ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ତାଙ୍କମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅପ୍ସରା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମଧ୍ୟସ୍ଥ କଲେ।
କଶ୍ଚିଦ୍ଯୁଵା ସମଧିଗମ୍ଯ ସୁରାଙ୍ଗନାଂ ଵୈ ରୂପାଧିକାଂ ଗୁଣଵତୀଂ କିଲ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ । ସ୍ଵୀଯାନ୍ ଗୁଣାନ୍ପ୍ରଵିତତାନ୍ପ୍ରଵଦଂସ୍ତଦାଽସୌ ତାଂ ପ୍ରେମଦାମନୁଚକାର ଚ ଯୋଗଯୁକ୍ତଃ
ଏକ ଯୁବକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା, ଅତ୍ୟଧିକ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପାଇ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ନିଜ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ଯୋଗ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସହ ପ୍ରେମରେ ଲିନ ହେଲେ।
ଭୌମଂ ରଜୋଽତିଵିତତଂ ଦିଵି ସଂସ୍ଥିତଞ୍ଚ ରାତ୍ରିଂ ଚକାର ତରଣିଞ୍ଚ ସମାଵୃଣୋଦ୍ଯତ୍ । ମଗ୍ନଂ ତଦେଵ ରୁଧିରାମ୍ବୁନିଧାଵକସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ରଵିରପ୍ଯତିକାନ୍ତିଯୁକ୍ତଃ
ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ଦୂର ଦୂର ପ୍ରସାରିତ ହେଲା, ଆକାଶରେ ରାତି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢ଼କି ଦେଲା; ଏହି ଧୂଳି ଅଚିରେ ରକ୍ତର ସାଗର ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ଚମକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
କଶ୍ଚିଦ୍ଗତସ୍ତୁ ଗଗନଂ କିଲ ଦେଵକନ୍ଯାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାରୁଵଦନାଂ କିଲ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାମ୍ । ନାଙ୍ଗୀଚକାର ଚତୁରୋ ଵ୍ରତନାଶଭୀତୋ ଯାସ୍ଯତ୍ଯଯଂ ମମ ଵୃଥା ହ୍ଯନୁକୂଲଶବ୍ଦଃ
କେହି ଜଣେ ଆକାଶକୁ ଯାଇ, ଦେବକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ନିଜ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେବାର ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ନାହିଁ, ଭାବିଲେ—'ତାଙ୍କର ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଶବ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ ଅପରିଗଣିତ ହେଇଯିବ।'
ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ସଂଵୃତେ ତତ୍ର ଯୁଧାଜିତ୍ପୃଥିଵୀପତିଃ । ଜଘାନ ଵୀରସେନଂ ତଂ ବାଣୈସ୍ତୀଵ୍ରୈଃ ସୁଦାରୁଣୈଃ
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ରାଜା ଯୁଧାଜିତ୍ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବାଣରେ ବୀରସେନଙ୍କୁ ହତ କଲେ।
ନିହତଃ ସ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଛିନ୍ନମୂର୍ଧା ମହୀପତିଃ । ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ତଦ୍ବଲଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଗତଂ ଚ ଚତୁର୍ଦିଶମ୍
ହତ ହେଇ, ମହୀପତି ଚିହ୍ନା ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ; ସମସ୍ତ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲା।
ମନୋରମା ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତରଂ ରଣମୂର୍ଧନି । ଭଯତ୍ରସ୍ତାଥ ସଞ୍ଜାତା ପିତୁର୍ଵୈରମନୁସ୍ମରନ୍
ମନୋରମା ଯୁଦ୍ଧର ଶିରୋଭାଗରେ ନିଜ ପିତା ହତ ହେବାର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଭୟରେ ଅତି ଭୀତ ହେଇଗଲେ, ପିତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁତାକୁ ମନେ ପକାଇ।
ହନିଷ୍ଯତି ଯୁଧାଜିଦ୍ଵୈ ପୁତ୍ରଂ ମମ ଦୁରାଶଯଃ । ରାଜ୍ଯଲୋଭେନ ପାପାତ୍ମା ସେତି ଚିନ୍ତାପରାଭଵତ୍
ଯୁଧାଜିତ୍ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ମୋ ପୁଅକୁ ହତ କରିବ; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତିନି ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ପିତା ମେ ନିହତୋ ରଣେ । ଭର୍ତା ଚାପି ମୃତୋଽଦ୍ଯୈଵ ପୁତ୍ରୋଽଯଂ ମମ ବାଲକଃ
ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋ ପିତା ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହେଲେ, ଆଜି ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୃତ, ଏହି ପୁଅ ମୋର ଏଉଁ ଶିଶୁ।
ଲୋଭୋଽତୀଵ ଚ ପାପିଷ୍ଠସ୍ତେନ କୋ ନ ଵଶୀକୃତଃ । କିଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ତଦାଵିଷ୍ଟଃ ପାପଂ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମଃ
ଲୋଭ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ—ଏହାର ଫାଦରେ କିଏ ନ ପଡିବ? ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ କଣ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିବେ ନାହିଁ?
ପିତରଂ ମାତରଂ ଭ୍ରାତୄନ୍ଗୁରୂନ୍ସ୍ଵଜନବାନ୍ଧଵାନ୍ । ହନ୍ତି ଲୋଭସମାଵିଷ୍ଟୋ ଜନୋ ନାତ୍ର ଵିଚାରଣା
ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକ ପିତା, ମାତା, ଭାଇ, ଗୁରୁ, ନିଜ ଜନ, ବନ୍ଧୁମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ କରେ; ଏଠି କୌଣସି ବିଚାର ନାହିଁ।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷଣଂ ଲୋଭାଦଗମ୍ଯାଗମନଂ ତଥା । କରୋତି କିଲ ତୃଷ୍ଣାର୍ତୋ ଧର୍ମତ୍ଯାଗଂ ତଥା ପୁନଃ
ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକ ଅଭକ୍ଷ୍ୟ ଖାଇଁ, ଅଗମ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଁ, ଏବଂ ପୁନି ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ।
ନ ସହାଯୋଽସ୍ତି ମେ କଶ୍ଚିନ୍ନଗରେଽତ୍ର ମହାବଲଃ । ଯଦାଧାରେ ସ୍ଥିତା ଚାହଂ ପାଲଯାମି ସୁତଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ସହରରେ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହାୟ ନାହିଁ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏଠି ରହିବି, ମୋ ଶୁଭ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିବ।
ହତେ ପୁତ୍ରେ ନୃପେଣାଦ୍ଯ କିଂ କରିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପୁନଃ । ନ ମେ ତ୍ରାତାଽସ୍ତି ଭୁଵନେ ଯେନ ଵୈ ସୁସ୍ଥିତା ହ୍ଯହମ୍
ରାଜା ଆଜି ମୋ ପୁଅକୁ ହତ କରିଦେଲେ, ପୁନି ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏ ଭୂମିରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିରାପଦ ରହିପାରିବି।
ସାପି ଵୈରଯୁତା କାମଂ ସପତ୍ନୀ ସର୍ଵଦା ଭଵେତ୍ । ଲୀଲାଵତୀ ନ ମେ ପୁତ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦଯାଵତୀ
ଲୀଳାବତୀ ସଦା ଶତ୍ରୁତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ସପତ୍ନୀ ହେବେ; ସେ ମୋ ପୁଅ ପ୍ରତି କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାଇବେ ନାହିଁ।
ଯୁଧାଜିତି ସମାଯାତେ ନ ମେ ନିଃସରଣଂ ଭଵେତ୍ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବାଲଂ ସୁତଂ ସୋଽଦ୍ଯ କାରାଗାରଂ ନଯିଷ୍ଯତି
ଯୁଧାଜିତ୍ ଆସିଗଲେ, ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ; ସେ ଜାଣିବେ ଯେ ମୋ ପୁଅ ଶିଶୁ, ଆଜି ତାଙ୍କୁ କାରାଗାରକୁ ନେଇଯିବ।
ଶ୍ରୂଯତେ ହି ପୁରେନ୍ଦ୍ରେଣ ମାତୁର୍ଗର୍ଭଗତଃ ଶିଶୁଃ । କୃନ୍ତିତଃ ସପ୍ତଧା ପଶ୍ଚାତ୍କୃତାସ୍ତେ ସପ୍ତ ସପ୍ତଧା
ସହରର ରାଜା ଦ୍ୱାରା ମାତାର ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁକୁ ସାତ ଭାଗରେ କାଟାଯିବା ଶୁଣାଯାଏ; ପରେ ସେ ସାତଟି ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୋଦରଂ ମାତୁଃ କରେ କୃତ୍ଵାଲ୍ପକଂ ପଵିମ୍ । ଏକୋନପଞ୍ଚାଶଦପି ତେଽଭଵନ୍ମରୁତୋ ଦିଵି
ମାତାଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ହାତରେ ଏକ ଛୋଟ ପାଉ ନେଇଥିଲେ; ଏହିପରି ଚାଲି, ଚଉଵାଳିଶି ମାରୁତ ଦିବି ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ସପତ୍ନ୍ଯୈ ଗରଲଂ ଦତ୍ତଂ ସପତ୍ନ୍ଯା ନୃପଭାର୍ଯଯା । ଗର୍ଭନାଶାର୍ଥମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପୁରୈତଦ୍ଵୈ ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍
ସପତ୍ନୀ ରାଜାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବିଷ ଦେଇଥିଲେ; ଏହା ସହରରେ ଘଟିଥିବା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।
ଜାତସ୍ତୁ ବାଲକଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଦେହେ ଵିଷଯୁତଃ କିଲ । ତେନାସୌ ସଗରୋ ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵି ମଣ୍ଡଲେ
ପରେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ବିଷ ଥିଲା; ଏହିପରି, ସେ ସଗର ନାମରେ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଜୀଵମାନୋଽଥ ଭର୍ତା ଵୈ କୈକେଯ୍ଯା ନୃପଭାର୍ଯଯା । ରାମଃ ପ୍ରଵ୍ରାଜିତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ମୃତୋ ଦଶରଥୋ ନୃପଃ
ଭାର୍ଯ୍ୟା କୈକେୟୀ ରାଜାଙ୍କ ଜୀବନ ରହିଥିବାବେଳେ, ବଡ଼ ପୁଅ ରାମଙ୍କୁ ବନବାସକୁ ପଠାଇଥିଲେ; ଦଶରଥ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ମନ୍ତ୍ରିଣସ୍ତ୍ଵଵଶାଃ କାମଂ ଯେ ମେ ପୁତ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍ । ରାଜାନଂ କର୍ତୁକାମା ଵୈ ଯୁଧାଜିଦ୍ଵଶଗାଶ୍ଚ ତେ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି; ଯେମାନେ ମୋ ପୁଅ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ରାଜା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୁଧାଜିତଙ୍କର ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି।
ନ ମେ ଭ୍ରାତା ତଥା ଶୂରୋ ଯୋ ମାଂ ବନ୍ଧାତ୍ପ୍ରମୋଚଯେତ୍ । ମହତ୍କଷ୍ଟଞ୍ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯା ଵୈ ଦୈଵଯୋଗତଃ
ମୋ ଭାଇ ଏତେ ସାହସୀ ନୁହଁନ୍ତି ଯେ ମୋତେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ; ଭାଗ୍ୟର ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛି।
ଉଦ୍ଯମଃ ସର୍ଵଥା କାର୍ଯଃ ସିଦ୍ଧିର୍ଦୈଵାଦ୍ଧି ଜାଯତେ । ଉପାଯଂ ପୁତ୍ରରକ୍ଷାର୍ଥଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା
ତଥାପି, ସଦା ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ ସଫଳତା ଭାଗ୍ୟରୁ ଆସେ। ଆଜି, ମୁଁ ମୋ ପୁଅଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର କୌଣସି ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ବାଲା ଵିଦଲ୍ଲଂ ଚାତିମାନିନମ୍ । ନିପୁଣଂ ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ଚିନ୍ତ୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରିଵରୋତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଯୁବତୀ ଅତି ଅଭିମାନୀ, ସମସ୍ତ କାମରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଦଲ୍ଲଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।