ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ସାମନ୍ତାଃ ସସୈନ୍ଯାଃ କ୍ଲେଶତତ୍ପରାଃ । ଵିଗ୍ରହଞ୍ଚାଭିକାଙ୍କ୍ଷନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ
ସେହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସାମନ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହ ଏକଠା ହେଲେ, ସବୁଠି ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତିଏକେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ହରାଇବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ସଚେତନ ରହିଲେ।
ନିଷାଦା ହ୍ଯାଯଯୁସ୍ତତ୍ର ଶୃଙ୍ଗଵେରପୁରାଶ୍ରଯାଃ । ରାଜଦ୍ରଵ୍ଯମପାହର୍ତୁଂ ମୃତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀପତିମ୍
ଶୃଙ୍ଗବେରପୁରରେ ବସୁଥିବା ନିଷାଦମାନେ ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଧନ ନେଇଯିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁତ୍ରୌ ଚ ବାଲକୌ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଗ୍ରହଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ଚୌରାସ୍ତତ୍ର ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଦେଶଦେଶାନ୍ତରାଦପି
ରାଜାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଛୋଟ ଶିଶୁ ଏବଂ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଚାଲିଛି ବୋଲି ଶୁଣି, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଏକଠା ହେଲେ।
ସମ୍ମର୍ଦସ୍ତତ୍ର ସଞ୍ଜାତଃ କଲହେ ସମୁପସ୍ଥିତେ । ଯୁଧାଜିଦ୍ଵୀରସେନଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧକାମୌ ବଭୂଵତୁଃ
ସେଠାରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଯୁଧାଜିତ ଓ ବୀରସେନ, ଦୁଇଜଣେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଏକାଉଁ ହେଲେ।
ମନୋରମଯା ଭାରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମଂ ପ୍ରତି ଗମନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ସଂଯୁଗେ ଚ ସତି ତତ୍ର ଭୂପଯୋରାହଵାଯ ସମୁପାତ୍ତଶସ୍ତ୍ରଯୋଃ । କ୍ରୋଧଲୋଭଵଶଯୋଃ ସମଂ ତତଃ ସମ୍ବଭୂଵ ତୁମୁଲସ୍ତୁ ଵିମର୍ଦଃ
ମନୋରମା ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ପଥ।
ସଂସ୍ଥିତଃ ସ ସମରେ ଧୃତଚାପଃ ପାର୍ଥିଵଃ ପୃଥୁଲବାହୁଯୁଧାଜିତ୍ । ସଂଯୁତଃ ସ୍ଵବଲଵାହନାଦିକୈରାହଵାଯ କୃତନିଶ୍ଚଯୋ ନୃପଃ
ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡ ଧରି ଦଣ୍ଡ ଚାଲାଉଥିବା ରାଜା ଯୁଧାଜିତ, ତାଙ୍କର ସେନା, ରଥ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଵୀରସେନ ଇହ ସୈନ୍ଯସଂଯୁତଃ କ୍ଷାତ୍ରଧର୍ମମନୁସୃତ୍ଯ ସଙ୍ଗରେ । ପୁତ୍ରିକାତ୍ମଜହିତାଯ ପାର୍ଥିଵଃ ସଂସ୍ଥିତଃ ସୁରପତେଃ ସମତେଜାଃ
ବୀରସେନ ତାଙ୍କର ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରି, ତାଙ୍କର ଝିଅର ପୁଅର ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ତେଜରେ ଭରିଥିଲେ।
ସ ବାଣଵୃଷ୍ଟିଂ ଵିସସର୍ଜ ପାର୍ଥିଵୋ ଯୁଧାଜିତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରଣେ ସ୍ଥିତଞ୍ଚ । ଗିରିଂ ତଡିତ୍ଵାନିଵ ତୋଯଵୃଷ୍ଟିଭିଃ କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତଃ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମୋଽସୌ
ସେହି ରାଜା, କ୍ରୋଧ ଓ ସତ୍ୟ ପ୍ରତାପରେ ଭରି, ଯୁଧାଜିତଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ି ଦେଖି, ବର୍ଷା ପରି ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ଭଳି, ବାଣର ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଂ ଵୀରସେନୋ ଵିଶିଖୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ ସମାଵୃଣୋଦାଶୁଗମୈରଜିହ୍ମଗୈଃ । ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣୈଶ୍ଚ ଶିଲୀମୁଖାନସୌ ତେନୈଵ ମୁକ୍ତାନତିଵେଗପାତିନଃ
ବୀରସେନ ତୀବ୍ର, ସିଧା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦେଲେ, ଏବଂ ଯୁଧାଜିତ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ବାଣରେ କାଟି ଦେଲେ, ଯେଉଁ ବାଣ ବେଗରେ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ଗଜରଥତୁରଗାଣାଂ ସମ୍ବଭୂଵାତିଯୁଦ୍ଧଂ ସୁରନରମୁନିସଙ୍ଘୈର୍ଵୀକ୍ଷିତଞ୍ଚାତିଘୋରମ୍ । ଵିତତଵିହଗଵୃନ୍ଦୈରାଵୃତଂ ଵ୍ଯୋମ ସଦ୍ଯଃ ପିଶିତମଶିତୁକାମୈଃ କାମଗୃଧ୍ରାଦିଭିଶ୍ଚ
ହାତୀ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ; ଆକାଶ ମାନେ ଅଚିରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରେ ଭରିଗଲା, ମାଂସ ଖାଇବା ଆଶାରେ ଗୃଧ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସିଗଲେ।
ତତ୍ରାଦ୍ଭୁତା କ୍ଷତଜସିନ୍ଧୁରୁଵାହ ଘୋରା ଵୃନ୍ଦେଭ୍ଯ ଏଵ ଗଜଵୀରତୁରଙ୍ଗମାଣାମ୍ । ତ୍ରାସାଵହା ନଯନମାର୍ଗଗତା ନରାଣାଂ ପାପାତ୍ମନାଂ ରଵିଜମାର୍ଗଭଵେଵ କାମମ୍
ସେଠାରେ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ନଦୀ ବହିଲା, ଏହା ଦେଖି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁ ରାସ୍ତାକୁ ସେମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ।
କୀର୍ଣାନି ଭିନ୍ନପୁଲିନେ ନରମସ୍ତକାନି କେଶାଵୃତାନି ଚ ଵିଭାନ୍ତି ଯଥୈଵ ସିନ୍ଧୌ । ତୁମ୍ବୀଫଲାନି ଵିହିତାନି ଵିହର୍ତୁକାମୈ- ର୍ବାଲୈର୍ଯଥା ରଵିସୁତାପ୍ରଭଵୈଶ୍ଚ ନୂନମ୍
ଭାଙ୍ଗା ତଟରେ ମୁଣ୍ଡ ଚୁଲି ଦ୍ୱାରା ଢ଼କି ଥିଲା, ଏହା ନଦୀରେ ତୁମ୍ବୀ ଫଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଖେଳିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଶିଶୁମାନେ ଏହାକୁ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଏହା ଅଧିକ ଚମକୁଥିଲା।
ଵୀରଂ ମୃତଂ ଭୁଵି ଗତଂ ପତିତଂ ରଥାଦ୍ଵୈ ଗୃଧ୍ରଃ ପଲାର୍ଥମୁପରି ଭ୍ରମତୀତି ମନ୍ଯେ । ଜୀଵୋଽପ୍ଯସୌ ନିଜଶରୀରମଵେକ୍ଷ୍ଯ କାନ୍ତଂ କାଙ୍କ୍ଷତ୍ଯହୋଽତିଵିଵଶୋଽପି ପୁନଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍
ଏକ ମୃତ ବୀର ତାଙ୍କର ରଥରୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଗୃଧ୍ର ମାଂସ ନେଇବା ଆଶାରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା; ମୃତାତ୍ମା ନିଜ ପ୍ରିୟ ଶରୀରକୁ ଦେଖି, ଅସହାୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାକୁ ପୁଣି ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅତି ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଆଜୌ ହତୋଽପି ନୃଵରଃ ସୁଵିମାନରୂଢଃ ସ୍ଵାଙ୍କେ ସ୍ଥିତାଂ ସୁରଵଧୂଂ ପ୍ରଵଦତ୍ଯଭୀଷ୍ଟମ୍ । ପଶ୍ଯାଧୁନା ମମ ଶରୀରମିଦଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବାଣାହତଂ ନିପତିତଂ କରଭୋରୁ କାନ୍ତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦେବୀକୁ ଗୋଦିରେ ବସାଇ, କହିଲେ: 'ଦେଖ, ମୋ ଶରୀରଟି ଏବେ ପୃଥିବୀରେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଝାରିପଡ଼ିଛି, ମୋ ପ୍ରିୟ କରଭୋରୁ।'
ଏକୋ ହତସ୍ତୁ ରିପୁଣୈଵ ଗତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦେଵାଙ୍ଗନାଂ ସମଧିଗମ୍ଯ ଯୁତୋ ଵିମାନେ । ତାଵତ୍ପ୍ରିଯା ହୁତଵହେ ସୁସମର୍ପ୍ଯ ଦେହଂ ଜଗ୍ରାହ କାନ୍ତମବଲା ସବଲା ସ୍ଵକୀଯା
ଏକ ଜଣେ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇ ଏକା ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ, ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ସହ ରଥରେ ଯୋଗ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ମୃତୌ ଚ ସୁଭଟୌ ଦିଵି ସଙ୍ଗତୌ ତା- ଵନ୍ଯୋନ୍ଯଶସ୍ତ୍ରନିହତୌ ସହ ସମ୍ପ୍ରଯାତୌ । ତତ୍ରୈଵ ଜଘ୍ନତୁରଲଂ ପରମାହିତାସ୍ତ୍ରା- ଵେକାପ୍ସରୋଽର୍ଥଵିହତୌ କଲହାକୁଲୌ ଚ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇଜଣ ବୀର, ଏକାଉଁ ହୋଇ ଏକାଉଁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହତ ହୋଇ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ତାଙ୍କମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅପ୍ସରା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମଧ୍ୟସ୍ଥ କଲେ।
କଶ୍ଚିଦ୍ଯୁଵା ସମଧିଗମ୍ଯ ସୁରାଙ୍ଗନାଂ ଵୈ ରୂପାଧିକାଂ ଗୁଣଵତୀଂ କିଲ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ । ସ୍ଵୀଯାନ୍ ଗୁଣାନ୍ପ୍ରଵିତତାନ୍ପ୍ରଵଦଂସ୍ତଦାଽସୌ ତାଂ ପ୍ରେମଦାମନୁଚକାର ଚ ଯୋଗଯୁକ୍ତଃ
ଏକ ଯୁବକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା, ଅତ୍ୟଧିକ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପାଇ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ନିଜ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ଯୋଗ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସହ ପ୍ରେମରେ ଲିନ ହେଲେ।
ଭୌମଂ ରଜୋଽତିଵିତତଂ ଦିଵି ସଂସ୍ଥିତଞ୍ଚ ରାତ୍ରିଂ ଚକାର ତରଣିଞ୍ଚ ସମାଵୃଣୋଦ୍ଯତ୍ । ମଗ୍ନଂ ତଦେଵ ରୁଧିରାମ୍ବୁନିଧାଵକସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ରଵିରପ୍ଯତିକାନ୍ତିଯୁକ୍ତଃ
ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ଦୂର ଦୂର ପ୍ରସାରିତ ହେଲା, ଆକାଶରେ ରାତି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢ଼କି ଦେଲା; ଏହି ଧୂଳି ଅଚିରେ ରକ୍ତର ସାଗର ହେଇଗଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ଚମକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
କଶ୍ଚିଦ୍ଗତସ୍ତୁ ଗଗନଂ କିଲ ଦେଵକନ୍ଯାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାରୁଵଦନାଂ କିଲ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାମ୍ । ନାଙ୍ଗୀଚକାର ଚତୁରୋ ଵ୍ରତନାଶଭୀତୋ ଯାସ୍ଯତ୍ଯଯଂ ମମ ଵୃଥା ହ୍ଯନୁକୂଲଶବ୍ଦଃ
କେହି ଜଣେ ଆକାଶକୁ ଯାଇ, ଦେବକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ନିଜ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେବାର ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ନାହିଁ, ଭାବିଲେ—'ତାଙ୍କର ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ଶବ୍ଦ ମୋ ପାଇଁ ଅପରିଗଣିତ ହେଇଯିବ।'
ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ସଂଵୃତେ ତତ୍ର ଯୁଧାଜିତ୍ପୃଥିଵୀପତିଃ । ଜଘାନ ଵୀରସେନଂ ତଂ ବାଣୈସ୍ତୀଵ୍ରୈଃ ସୁଦାରୁଣୈଃ
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ରାଜା ଯୁଧାଜିତ୍ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବାଣରେ ବୀରସେନଙ୍କୁ ହତ କଲେ।
ନିହତଃ ସ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ଛିନ୍ନମୂର୍ଧା ମହୀପତିଃ । ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ତଦ୍ବଲଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ଗତଂ ଚ ଚତୁର୍ଦିଶମ୍
ହତ ହେଇ, ମହୀପତି ଚିହ୍ନା ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ; ସମସ୍ତ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲା।
ମନୋରମା ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତରଂ ରଣମୂର୍ଧନି । ଭଯତ୍ରସ୍ତାଥ ସଞ୍ଜାତା ପିତୁର୍ଵୈରମନୁସ୍ମରନ୍
ମନୋରମା ଯୁଦ୍ଧର ଶିରୋଭାଗରେ ନିଜ ପିତା ହତ ହେବାର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଭୟରେ ଅତି ଭୀତ ହେଇଗଲେ, ପିତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁତାକୁ ମନେ ପକାଇ।
ହନିଷ୍ଯତି ଯୁଧାଜିଦ୍ଵୈ ପୁତ୍ରଂ ମମ ଦୁରାଶଯଃ । ରାଜ୍ଯଲୋଭେନ ପାପାତ୍ମା ସେତି ଚିନ୍ତାପରାଭଵତ୍
ଯୁଧାଜିତ୍ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ରାଜ୍ୟ ଲୋଭରେ ମୋ ପୁଅକୁ ହତ କରିବ; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତିନି ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ପିତା ମେ ନିହତୋ ରଣେ । ଭର୍ତା ଚାପି ମୃତୋଽଦ୍ଯୈଵ ପୁତ୍ରୋଽଯଂ ମମ ବାଲକଃ
ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋ ପିତା ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ ହେଲେ, ଆଜି ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୃତ, ଏହି ପୁଅ ମୋର ଏଉଁ ଶିଶୁ।
ଲୋଭୋଽତୀଵ ଚ ପାପିଷ୍ଠସ୍ତେନ କୋ ନ ଵଶୀକୃତଃ । କିଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍ତଦାଵିଷ୍ଟଃ ପାପଂ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମଃ
ଲୋଭ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ—ଏହାର ଫାଦରେ କିଏ ନ ପଡିବ? ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ କଣ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରିବେ ନାହିଁ?
ପିତରଂ ମାତରଂ ଭ୍ରାତୄନ୍ଗୁରୂନ୍ସ୍ଵଜନବାନ୍ଧଵାନ୍ । ହନ୍ତି ଲୋଭସମାଵିଷ୍ଟୋ ଜନୋ ନାତ୍ର ଵିଚାରଣା
ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକ ପିତା, ମାତା, ଭାଇ, ଗୁରୁ, ନିଜ ଜନ, ବନ୍ଧୁମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ କରେ; ଏଠି କୌଣସି ବିଚାର ନାହିଁ।
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷଣଂ ଲୋଭାଦଗମ୍ଯାଗମନଂ ତଥା । କରୋତି କିଲ ତୃଷ୍ଣାର୍ତୋ ଧର୍ମତ୍ଯାଗଂ ତଥା ପୁନଃ
ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକ ଅଭକ୍ଷ୍ୟ ଖାଇଁ, ଅଗମ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଁ, ଏବଂ ପୁନି ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ।
ନ ସହାଯୋଽସ୍ତି ମେ କଶ୍ଚିନ୍ନଗରେଽତ୍ର ମହାବଲଃ । ଯଦାଧାରେ ସ୍ଥିତା ଚାହଂ ପାଲଯାମି ସୁତଂ ଶୁଭମ୍
ଏହି ସହରରେ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହାୟ ନାହିଁ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏଠି ରହିବି, ମୋ ଶୁଭ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିବ।
ହତେ ପୁତ୍ରେ ନୃପେଣାଦ୍ଯ କିଂ କରିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପୁନଃ । ନ ମେ ତ୍ରାତାଽସ୍ତି ଭୁଵନେ ଯେନ ଵୈ ସୁସ୍ଥିତା ହ୍ଯହମ୍
ରାଜା ଆଜି ମୋ ପୁଅକୁ ହତ କରିଦେଲେ, ପୁନି ମୁଁ କଣ କରିବି? ଏ ଭୂମିରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିରାପଦ ରହିପାରିବି।
ସାପି ଵୈରଯୁତା କାମଂ ସପତ୍ନୀ ସର୍ଵଦା ଭଵେତ୍ । ଲୀଲାଵତୀ ନ ମେ ପୁତ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦଯାଵତୀ
ଲୀଳାବତୀ ସଦା ଶତ୍ରୁତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ସପତ୍ନୀ ହେବେ; ସେ ମୋ ପୁଅ ପ୍ରତି କୌଣସି ଦୟା ଦେଖାଇବେ ନାହିଁ।