ତ୍ଵଯା ନିର୍ମିତୋଽହଂ ଵିଧିତ୍ଵେ ଵିହାରଂ ଵିକର୍ତୁଂ ଚତୁର୍ଧା ଵିଧାଯାଦିସର୍ଗମ୍ । ଅହଂ ଵେଦ୍ମି କୋଽନ୍ଯୋ ଵିଵେଦାତିମାଯେ କ୍ଷମସ୍ଵାପରାଧଂ ତ୍ଵହଙ୍କାରଜଂ ମେ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୋତେ ଖେଳ ଓ ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛ। ଏହି କଥା ମୁଁ ଜାଣେ; ତୁମର ଅତିଶୟ ମାୟାକୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ବୁଝିପାରିବ? ମୋ ଅହଙ୍କାରରୁ ହୋଇଥିବା ଅପରାଧକୁ ମାନ୍ୟ କର।
ଶ୍ରମଂ ଯେଽଷ୍ଟଧା ଯୋଗମାର୍ଗେ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ମୂଢାଃ ସମାଧୌ ସ୍ଥିତା ଵୈ । ନ ଜାନନ୍ତି ତେ ନାମ ମୋକ୍ଷପ୍ରଦଂ ଵା ସମୁଚ୍ଚାରିତଂ ଜାତୁ ମାତର୍ମିଷେଣ
ଯେମାନେ ମୂଢ଼ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଯୋଗ ମାର୍ଗରେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିବା, ସେମାନେ ତୁମର ନାମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ନାହିଁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା କଥା ଜାଣନ୍ତି, ଯଦିଓ ମାତା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ଵିଚାରେ ପରେ ତତ୍ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାଵିଧାନେ ପଦେ ମୋହିତା ନାମ ତେ ସଂଵିହାଯ । ନ କିଂ ତେ ଵିମୂଢା ଭଵାବ୍ଧୌ ଭଵାନି ତ୍ଵମେଵାସି ସଂସାରମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ଵୈ
ଯେମାନେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଗଣନା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ମୁହିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ନାମକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଭବସାଗରରେ ଅନ୍ଧା ନୁହଁନି? ଭବାନୀ, ତୁମେ ଏକା ଏହି ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା।
ପରଂ ତତ୍ତ୍ଵଵିଜ୍ଞାନମାଦ୍ଯୈର୍ଜନୈର୍ଯୈ- ରଜେ ଚାନୁଭୂତଂ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯେଵ ତେ କିମ୍ । ନିମେଷାର୍ଧମାତ୍ରଂ ପଵିତ୍ରଂ ଚରିତ୍ରଂ ଶିଵା ଚାମ୍ବିକା ଶକ୍ତିରୀଶେତି ନାମ
ଯେମାନେ ପୁରାତନ ଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କାହିଁକି ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି? ଅଧା ଚକୁ ମିଜିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର—ଶିବା, ଅମ୍ବିକା, ଶକ୍ତି, ଈଶା ନାମରେ—ଅବିକଳ ରହେ।
ନ କିଂ ତ୍ଵଂ ସମର୍ଥାଽସି ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଧାତୁଂ ଦୃଶୈଵାଶୁ ସର୍ଵଂ ଚତୁର୍ଧା ଵିଭକ୍ତମ୍ । ଵିନୋଦାର୍ଥମେଵଂ ଵିଧିଂ ମାଂ ଵିଧାଯା- ଦିସର୍ଗେ କିଲେଦଂ କରୋଷୀତି କାମମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତିଆରି କରିବାରେ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସମସ୍ତକୁ ଚାରିପ୍ରକାର ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ନୁହଁନି? ମଜା ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ଆଦି ସୃଷ୍ଟିର କାମ ଦେଇଛ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଏହା କରୁଛି।
ହରିଃ ପାଲକଃ କିଂ ତ୍ଵଯାଽସୌ ମଧୋର୍ଵା ତଥା କୈଟଭାଦ୍ରକ୍ଷିତଃ ସିନ୍ଧୁମଧ୍ଯେ । ହରଃ ସଂହୃତଃ କିଂ ତ୍ଵଯାଽସୌ ନ କାଲେ କଥଂ ମେ ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯଦେଶାତ୍ସ ଜାତଃ
ହରି ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ କି, ମଧୁ ଓ କୈଟଭରୁ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ କି? ହରାକୁ ତୁମେ ସମୟରେ ନାଶ କରିଥିଲେ କି? ମୋ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ସେ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ?
ନ ତେ ଜନ୍ମ କୁତ୍ରାପି ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରୁତଂ ଵା କୁତଃ ସମ୍ଭଵସ୍ତେ ନ କୋଽପୀହ ଵେଦ । କିଲାଦ୍ଯାସି ଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵମେକା ଭଵାନି ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୈଃ ସମସ୍ତୈରତୋ ବୋଧିତାଽସି
ତୁମର ଜନ୍ମ କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ; ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି କେଉଁଠୁ? ଏଠାରେ କିଏ ଜାଣେନି। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଆଦି ଶକ୍ତି, ଭବାନୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜରେ ନିର୍ଭର କରିନାହାନ୍ତି; ଏହିପରି ତୁମେ ବୁଝାଯାଇଛ।
ତ୍ଵଯା ସଂଯୁତୋଽହଂ ଵିକର୍ତୁଂ ସମର୍ଥୋ ହରିସ୍ତ୍ରାତୁମମ୍ବ ତ୍ଵଯା ସଂଯୁତଶ୍ଚ । ହରଃ ସମ୍ପ୍ରହର୍ତୁଂ ତ୍ଵଯୈଵେହ ଯୁକ୍ତଃ କ୍ଷମା ନାଦ୍ଯ ସର୍ଵେ ତ୍ଵଯା ଵିପ୍ରଯୁକ୍ତାଃ
ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସମର୍ଥ; ହରି ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ମାତା; ହରା ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ନାଶ କରିବାରେ ସମର୍ଥ। ଆଜି ସମସ୍ତେ ତୁମ ବିନା ଅସମର୍ଥ।
ଯଥାଽହଂ ହରିଃ ଶଙ୍କରଃ କିଂ ତଥାଽନ୍ଯେ ନ ଜାତା ନ ସନ୍ତୀହ ନୋ ଵାଽଭଵିଷ୍ଯନ୍ । ନ ମୁହ୍ଯନ୍ତି କେଽସ୍ମିଂସ୍ତଵାତ୍ଯନ୍ତଚିତ୍ରେ ଵିନୋଦେ ଵିଵାଦାସ୍ପଦେଽଲ୍ପାଶଯାନାମ୍
ମୁଁ, ହରି, ଶଙ୍କର ଯେପରି ଅଛି, ଏପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେନାହାନ୍ତି, ଏଠାରେ ଅଛନାହାନ୍ତି, ନାହିଁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବେ। ତୁମର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଖେଳରେ କିଏ ମୁହିନାହାନ୍ତି, ଅଳ୍ପ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ଅକର୍ତା ଗୁଣସ୍ପଷ୍ଟ ଏଵାଦ୍ଯ ଦେଵୋ ନିରୀହୋଽନୁପାଧିଃ ସଦୈଵାକଲଶ୍ଚ । ତଥାପୀଶ୍ଵରସ୍ତେ ଵିତୀର୍ଣଂ ଵିନୋଦଂ ସୁସମ୍ପଶ୍ଯତୀତ୍ଯାହୁରେଵଂ ଵିଧିଜ୍ଞାଃ
ଆଦି ଦେବତା କର୍ମ କରିବାରେ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଗୁଣରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସଦା ନିର୍ଗୁଣ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ। ତଥାପି, ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏହି ଖେଳକୁ ବିତରଣ କରିଛ, ଭଲଭାବେ ଦେଖୁଛ; ଏହିପରି ବିଧିଜ୍ଞାମାନେ କହନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟାଦୃଷ୍ଟଵିଭେଦେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରାକ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ଵୈ ପୁମାନ୍ପରଃ । ନାନ୍ଯଃ କୋଽପି ତୃତୀଯୋଽସ୍ତି ପ୍ରମେଯେ ସୁଵିଚାରିତେ
ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉନଥିବା ଭିନ୍ନତାରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ବସ୍ତୁକୁ ଭଲଭାବେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରାଯାଏ, ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଏ ନାହିଁ, ତୃତୀୟ କିଏ ନାହିଁ।
ନ ମିଥ୍ଯା ଵେଦଵାକ୍ଯଂ ଵୈ କଲ୍ପନୀଯଂ କଦାଚନ । ଵିରୋଧୋଽଯଂ ମଯାଽତ୍ଯନ୍ତଂ ହୃଦଯେ ତୁ ଵିଶଙ୍କିତଃ
ବେଦର ବାକ୍ୟ କେବେ ମିଥ୍ୟା ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ଏହାକୁ କଳ୍ପନା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ବିରୋଧକୁ ମୁଁ ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଚାର କରିଛି।
ଏକମେଵାଦ୍ଵିତୀଯଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦା ଵଦନ୍ତି ଵୈ । ସା କିଂ ତ୍ଵଂ ଵାପ୍ଯସୌ ଵା କିଂ ସନ୍ଦେହଂ ଵିନିଵର୍ତଯ
ଯେଉଁ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମକୁ ୱେଦଗୁଡ଼ିକ କହନ୍ତି, ସେ କି ଆପଣ ନିଜେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି? ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ନିଃସଂଶଯଂ ନ ମେ ଚେତଃ ପ୍ରଭଵତ୍ଯଵିଶଙ୍କିତମ୍ । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକତ୍ଵଵିଚାରେଽସ୍ମିନ୍ନିମଗ୍ନଂ କ୍ଷୁଲ୍ଲକଂ ମନଃ
ମୋର ମନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ନୁହେଁ, ନ ନିଶ୍ଚଳ; ଏହି ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଏକତ୍ୱ ବିଚାରରେ ମୋର ଛୋଟ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଡୁବିଯାଇଛି।
ସ୍ଵମୁଖେନାପି ସନ୍ଦେହଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି ମାମକମ୍ । ପୁଣ୍ଯଭୋଗାଚ୍ଚ ମେ ପ୍ରାପ୍ତା ସଙ୍ଗତିସ୍ତଵ ପାଦଯୋଃ
ଆପଣ ନିଜ ମୁଁହେଁ ମୋର ସନ୍ଦେହ କାଟିଦିଅନ୍ତୁ; ମୋର ପୂର୍ବ ସୁକୃତର ଫଳରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ପୁମାନସି ତ୍ଵଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଵାସି ଵଦ ଵିସ୍ତରତୋ ମମ । ଜ୍ଞାତ୍ଵାଽହଂ ପରମାଂ ଶକ୍ତିଂ ମୁକ୍ତଃ ସ୍ଯାଂ ଭଵସାଗରାତ୍
ଆପଣ ପୁରୁଷ କି ନାରୀ? ମୋତେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ପରମ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ମୁଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।
ବ୍ରହ୍ମଣେ ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯା ଉପଦେଶଵର୍ଣନମ୍ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଇତି ପୃଷ୍ଟା ମଯା ଦେଵୀ ଵିନଯାଵନତେନ ଚ । ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣମାଦ୍ଯା ଭଗଵତୀ ହି ସା
ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ନମ୍ରତା ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, ସେ ଆଦି ଭଗବତୀ କମଳା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ସଦୈକତ୍ଵଂ ନ ଭେଦୋଽସ୍ତି ସର୍ଵଦୈଵ ମମାସ୍ଯ ଚ । ଯୋଽସୌ ସାହମହଂ ଯୋଽସୌ ଭେଦୋଽସ୍ତି ମତିଵିଭ୍ରମାତ୍
ଦେବୀ କହିଲେ: ମୋତେ ଓ ଏହାକୁ ନେଇ ସଦା ଏକତା ଅଛି, କେବଳ ଏକତା, କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଅଛି, ସେ ମୁଁ, ଏବଂ ମୁଁ ଯେଉଁ, ସେ ଅଛି; ଭିନ୍ନତା କେବଳ ମନର ଭ୍ରମ।
ଆଵଯୋରନ୍ତରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଯୋ ଵେଦ ମତିମାନ୍ହି ସଃ । ଵିମୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ସଂସାରାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯିଏ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭେଦକୁ ଜାଣେ, ସେଠିକି ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏକମେଵାଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯଂ ସନାତନମ୍ । ଦ୍ଵୈତଭାଵଂ ପୁନର୍ଯାତି କାଲ ଉତ୍ପିତ୍ସୁସଂଜ୍ଞକେ
ବ୍ରହ୍ମ ସଦା ଏକ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ପୁରାତନ; କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛା ହେଲେ, ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଆସିଯାଏ।
ଯଥା ଦୀପସ୍ତଥୋପାଧେର୍ଯୋଗାତ୍ସଞ୍ଜାଯତେ ଦ୍ଵିଧା । ଛାଯେଵାଦର୍ଶମଧ୍ଯେ ଵା ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ତଥାଵଯୋଃ
ଯେପରି ଦୀପ ଉପାଧି ଯୋଗୁଁ ଦୁଇଟି ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଛାୟା କିମ୍ବା ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି, ଆମ ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ଏଭଳି।
ଭେଦ ଉତ୍ପତ୍ତିକାଲେ ଵୈ ସର୍ଗାର୍ଥଂ ପ୍ରଭଵତ୍ଯଜ । ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯଵିଭେଦୋଽଯଂ ଦ୍ଵୈଵିଧ୍ଯେ ସତି ସର୍ଵଥା
ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ, ହେ ଅଜନ୍ମା, ଭିନ୍ନତା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଥିଲେ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭେଦ ସବୁବେଳେ ରହିଥାଏ।
ନାହଂ ସ୍ତ୍ରୀ ନ ପୁମାଂଶ୍ଚାହଂ ନ କ୍ଲୀବଂ ସର୍ଗସଂକ୍ଷଯେ । ସର୍ଗେ ସତି ଵିଭେଦଃ ସ୍ଯାତ୍କଲ୍ପିତୋଽଯଂ ଧିଯା ପୁନଃ
ସୃଷ୍ଟି ବିଲୟ ସମୟରେ, ମୁଁ ନ ନାରୀ, ନ ପୁରୁଷ, ନ କ୍ଲୀବ; ସୃଷ୍ଟି ଥିଲେ, ମନ ଫେରି ଭିନ୍ନତା ଭାବିଥାଏ।
ଅହଂ ବୁଦ୍ଧିରହଂ ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ଧୃତିଃ କୀର୍ତିଃ ସ୍ମୃତିସ୍ତଥା । ଶ୍ରଦ୍ଧା ମେଧା ଦଯା ଲଜ୍ଜା କ୍ଷୁଧା ତୃଷ୍ଣା ତଥା କ୍ଷମା
ମୁଁ ବୁଦ୍ଧି, ମୁଁ ଶ୍ରୀ, ଧୃତି, କୀର୍ତ୍ତି, ସ୍ମୃତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ମେଧା, ଦୟା, ଲଜ୍ଜା, ଭୋକ, ତିଆସ ଓ କ୍ଷମା।
କାନ୍ତିଃ ଶାନ୍ତିଃ ପିପାସା ଚ ନିଦ୍ରା ତନ୍ଦ୍ରା ଜରାଜରା । ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯା ସ୍ପୃହା ଵାଞ୍ଛା ଶକ୍ତିଶ୍ଚାଶକ୍ତିରେଵ ଚ
ମୁଁ କାନ୍ତି, ଶାନ୍ତି, ପିଆସ, ନିଦ୍ରା, ଉଠିବା ଆଳସ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଯୁବାବସ୍ଥା; ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ, ଆସା, ଆକାଙ୍କ୍ଷା, ଶକ୍ତି ଓ ଅଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ।
ଵସା ମଜ୍ଜା ଚ ତ୍ଵକ୍ଚାହଂ ଦୃଷ୍ଟିର୍ଵାଗନୃତାନୃତା । ପରା ମଧ୍ଯା ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ନାଡ୍ଯୋଽହଂ ଵିଵିଧାଶ୍ଚ ଯାଃ
ମୁଁ ଚର୍ବି, ମଜ୍ଜା ଓ ଚର୍ମ; ଦୃଷ୍ଟି, କଥା, ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା; ମୁଁ ପରା, ମଧ୍ୟମା ଓ ପଶ୍ୟନ୍ତୀ ବାଣୀ, ଏବଂ ଶରୀରର ନାଳୀଗୁଡ଼ିକ।
କିଂ ନାହଂ ପଶ୍ଯ ସଂସାରେ ମଦ୍ଵିଯୁକ୍ତଂ କିମସ୍ତି ହି । ସର୍ଵମେଵାହମିତ୍ଯେଵଂ ନିଶ୍ଚଯଂ ଵିଦ୍ଧି ପଦ୍ମଜ
ଏହି ସଂସାରରେ କଣ ଅଛି ଯାହା ମୁଁ ନୁହେଁ? ମୋଠାରୁ ଅଲଗା କଣ ଅଛି? ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣ, ହେ ପଦ୍ମଜ, ସବୁ କିଛି ମୁଁ ନିଜେ।
ଏତୈର୍ମେ ନିଶ୍ଚିତୈ ରୂପୈର୍ଵିହୀନଂ କିଂ ଵଦସ୍ଵ ମେ । ତସ୍ମାଦହଂ ଵିଧେ ଚାସ୍ମିନ୍ସର୍ଗେ ଵୈ ଵିତତାଭଵମ୍
ମୋର ଏହି ରୂପଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି କିଛି ଅଛି କି? ମୋତେ କହ; ଏହିଠାରୁ, ହେ ବିଧାତା, ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି।
ନୂନଂ ସର୍ଵେଷୁ ଦେଵେଷୁ ନାନାନାମଧରା ହ୍ଯହମ୍ । ଭଵାମି ଶକ୍ତିରୂପେଣ କରୋମି ଚ ପରାକ୍ରମମ୍
ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଆଧାର; ମୁଁ ଶକ୍ତି ଭାବେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ଏବଂ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ଗୌରୀ ବ୍ରାହ୍ମୀ ତଥା ରୌଦ୍ରୀ ଵାରାହୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଶିଵା । ଵାରୂଣୀ ଚାଥ କୌବେରୀ ନାରସିଂହୀ ଚ ଵାସଵୀ
ମୁଁ ଗୌରୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ରୌଦ୍ରୀ, ବାରାହୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ଶିବା; ଏହିପରି ବାରୁଣୀ, କୌବେରୀ, ନରସିଂହୀ ଓ ବାସବୀ ମଧ୍ୟ।