ହରବ୍ରହ୍ମକୃତସ୍ତୁତିଵର୍ଣନମ୍ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରତେ ଵିଷ୍ଣୌ ଦେଵଦେଵେ ଜନାର୍ଦନେ । ଉଵାଚ ଶଙ୍କରଃ ଶର୍ଵଃ ପ୍ରଣତଃ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ହରା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତିର ବର୍ଣ୍ଣନା। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏପରି କହି, ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବିଷ୍ଣୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ତାପରେ ଶଙ୍କର ଶର୍ବ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମ୍ରତାରେ ଦଢ଼ି ଦଉଁଥିବା, କହିଲେ।
ଶିଵ ଉଵାଚ ଯଦି ହରିସ୍ତଵ ଦେଵି ଵିଭାଵଜ- ସ୍ତଦନୁ ପଦ୍ମଜ ଏଵ ତଵୋଦ୍ଭଵଃ । କିମହମତ୍ର ତଵାପି ନ ସଦ୍ଗୁଣଃ ସକଲଲୋକଵିଧୌ ଚତୁରା ଶିଵେ
ଶିବ କହିଲେ: ଯଦି ହରି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ଅଂଶ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ତାପରେ ପଦ୍ମଜ (ବ୍ରହ୍ମା) ମଧ୍ୟ ତୁମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତେବେ, ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମର ଭଲ ଗୁଣ ପାଇବି ନାହିଁ, ହେ ଶିବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିରେ ଦକ୍ଷ?
ତ୍ଵମସି ଭୂଃ ସଲିଲଂ ପଵନସ୍ତଥା ଖମପି ଵହ୍ନିଗୁଣଶ୍ଚ ତଥା ପୁନଃ । ଜନନି ତାନି ପୁନଃ କରଣାନି ଚ ତ୍ଵମସି ବୁଦ୍ଧିମନୋଽପ୍ଯଥ ହଙ୍କୃତିଃ
ତୁମେ ଭୂମି, ଜଳ, ବାୟୁ, ଆକାଶ ଓ ଅଗ୍ନିର ଗୁଣ; ମା' ଏହି ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଉପକରଣ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ମନ ଓ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ।
ନ ଚ ଵିଦନ୍ତି ଵଦନ୍ତି ଚ ଯେଽନ୍ଯଥା ହରିହରାଜକୃତଂ ନିଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ତଵ କୃତାସ୍ତ୍ରଯ ଏଵ ସଦୈଵ ତେ ଵିରଚଯନ୍ତି ଜଗତ୍ସଚରାଚରମ୍
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟଭାବେ କହନ୍ତି, ଯେ ହରି, ହରା, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ। ତୁମର ତିନି ରୂପ ମାତ୍ର ସଦା ଚରାଚର ଜଗତ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଅଵନିଵାଯୁଖଵହ୍ନିଜଲାଦିଭିଃ ସଵିଷଯୈଃ ସଗୁଣୈଶ୍ଚ ଜଗଦ୍ଭଵେତ୍ । ଯଦି ତଦା କଥମଦ୍ଯ ଚ ତତ୍ସ୍ଫୁଟଂ ପ୍ରଭଵତୀତି ତଵାମ୍ବ କଲାମୃତେ
ଭୂମି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଓ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଏକ ଅଂଶ ଶକ୍ତି ଛଡ଼ା କିପରି ଏହି ସବୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ହେ ମା'?
ଭଵସି ସର୍ଵମିଦଂ ସଚରାଚରଂ ତ୍ଵମଜଵିଷ୍ଣୁଶିଵାକୃତିକଲ୍ପିତମ୍ । ଵିଵିଧଵେଷଵିଲାସକୁତୂହଲୈ- ର୍ଵିରମସେ ରମସେଽମ୍ବ ଯଥାରୁଚି
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର; ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ରୂପରେ ଭାବିତ। ନାନା ଭେଷ ଓ ଚମତ୍କାର ଖେଳରେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରି ବନ୍ଦ କରିବା କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ କରିବାରେ ଲାଗିଥାଅ, ମା'।
ସକଲଲୋକସିସୃକ୍ଷୁରହଂ ହରିଃ କମଲଭୂଶ୍ଚ ଭଵାମ ଯଦାଽମ୍ବିକେ । ତଵ ପଦାମ୍ବୁଜପାଂସୁପରିଗ୍ରହଂ ସମଧିଗମ୍ଯ ତଦା ନନୁ ଚକ୍ରିମ
ଅମ୍ବିକେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ, ହରି ଓ କମଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ମୁଁ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ପାଇଲା ପରେ ମାତ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ହୁଏ।
ଯଦି ଦଯାର୍ଦ୍ରମନା ନ ସଦାମ୍ବିକେ କଥମହଂ ଵିହିତଶ୍ଚ ତମୋଗୁଣଃ । କମଲଜଶ୍ଚ ରଜୋଗୁଣସଂଭଵଃ ସୁଵିହିତଃ କିମୁ ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣୋ ହରିଃ
ଅମ୍ବିକେ, ଯଦି ତୁମର ମନ ସଦା କରୁଣାରେ ପ୍ରଭାବିତ ନୁହେଁ, ତେବେ କିପରି ମୁଁ ତମୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କମଳଜ ରଜୋଗୁଣରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଓ ହରି ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ସମ୍ଭବ?
ଯଦି ନ ତେ ଵିଷମା ମତିରମ୍ବିକେ କଥମିଦଂ ବହୁଧା ଵିହିତଂ ଜଗତ୍ । ସଚିଵଭୂପତିଭୃତ୍ଯଜନାଵୃତଂ ବହୁଧନୈରଧନୈଶ୍ଚ ସମାକୁଲମ୍
ଅମ୍ବିକେ, ଯଦି ତୁମର ମନ ସମତାରେ ଅଟୁଟ ନୁହେଁ, ତେବେ କିପରି ଏହି ଜଗତ ଏତେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଗଠିତ—ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜା, ଦାସ, ଧନୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ମିଶି ରହିଛନ୍ତି?
ତଵ ଗୁଣାସ୍ରଯ ଏଵ ସଦା କ୍ଷମାଃ ପ୍ରକଟନାଵନସଂହରଣେଷୁ ଵୈ । ହରିହରଦ୍ରୁହିଣାଶ୍ଚ କ୍ରମାତ୍ତ୍ଵଯା ଵିରଚିତାସ୍ତ୍ରିଜଗତାଂ କିଲ କାରଣମ୍
ତୁମର ଗୁଣମାନେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶରେ ସଦା ସକ୍ଷମ। ହରି, ହରା ଓ କମଳଜକୁ ତୁମେ କ୍ରମେ ତିନି ଜଗତର କାରଣ ଭାବେ ଗଠିଛ।
ପରିଚିତାନି ମଯା ହରିଣା ତଥା କମଲଜେନ ଵିମାନଗତେନ ଵୈ । ପଥିଗତୈର୍ଭୁଵନାନି କୃତାନି ଵା କଥଯ କେନ ଭଵାନି ନଵାନି ଚ
ମୁଁ, ହରି ଓ କମଳଜ, ଦେବ ରଥରେ ଯାଇ ଏହି ଜଗତକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛି; କିନ୍ତୁ ନୂତନ ଜଗତ କିଏ ତିଆରି କରେ, ତୁମେ କହ।
ସୃଜସି ପାସି ଜଗଜ୍ଜଗଦମ୍ବିକେ ସ୍ଵକଲଯା କିଯଦିଚ୍ଛସି ନାଶିତୁମ୍ । ରମଯସେ ସ୍ଵପତିଂ ପୁରୁଷଂ ସଦା ତଵ ଗତିଂ ନ ହି ଵିଦ୍ମ ଵଯଂ ଶିଵେ
ଜଗତମାତା, ତୁମେ ଏହି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ପାଳନ କରିଛ, ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଯେତେ ଚାହୁଁ, ନାଶ କରିଛ। ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ପୁରୁଷକୁ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଶିବେ, ତୁମର ଗତିକୁ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।
ଜନନି ଦେହି ପଦାମ୍ବୁଜସେଵନଂ ଯୁଵତିଭାଗଵତାନପି ନଃ ସଦା । ପୁରୁଷତାମଧିଗମ୍ଯ ପଦାମ୍ବୁଜା- ଦ୍ଵିରହିତାଃ କ୍ଵ ଲଭେମ ସୁଖଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ମା, ଆମକୁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ସେବା ଦିଅ, ଯୁବତି ଭକ୍ତ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ। ପୁରୁଷ ଭାବ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦ କେଉଁଠି ମିଳିବ?
ନ ରୁଚିରସ୍ତି ମମାମ୍ବ ପଦାମ୍ବୁଜଂ ତଵ ଵିହାଯ ଶିଵେ ଭୁଵନେଷ୍ଵଲମ୍ । ନିଵସିତୁଂ ନରଦେହମଵାପ୍ଯ ଚ ତ୍ରିଭୁଵନସ୍ଯ ପତିତ୍ଵମଵାପ୍ଯ ଵୈ
ମା, ଶିବେ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡି ଏହି ଭୂମିରେ କିଛି ଆକାଂକ୍ଷା ମୋର ନାହିଁ; ମୁଁ ଚାହେଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର କିମ୍ବା ତିନି ଜଗତର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ।
ସୁଦତି ନାସ୍ତି ମନାଗପି ମେ ରତି- ର୍ଯୁଵତିଭାଵମଵାପ୍ଯ ତଵାନ୍ତିକେ । ପୁରୁଷତା କ୍ଵ ସୁଖାଯ ଭଵତ୍ଯଲଂ ତଵ ପଦଂ ନ ଯଦୀକ୍ଷଣଗୋଚରମ୍
ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ସମ୍ନିଧିରେ ଯୁବତି ଭାବ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ମନରେ ଗ୍ରାହ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ। ପୁରୁଷ ଭାବ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ, ଯଦି ତୁମର ପଦ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନାହିଁ?
ତ୍ରିଭୁଵନେଷୁ ଭଵତ୍ଵିଯମମ୍ବିକେ ମମ ସଦୈଵ ହି କୀର୍ତିରନାଵିଲା । ଯୁଵତିଭାଵମଵାପ୍ଯ ପଦାମ୍ବୁଜଂ ପରିଚିତଂ ତଵ ସଂସୃତିନାଶନମ୍
ଅମ୍ବିକେ, ତିନି ଜଗତରେ ମୋର କୀର୍ତି ସଦା ନିର୍ମଳ ରହୁ। ଯୁବତି ଭାବ ପାଇ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଜାଣିଛି, ଯାହା ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ନାଶ କରେ।
ଭୁଵି ଵିହାଯ ତଵାନ୍ତିକସେଵନଂ କ ଇହ ଵାଞ୍ଛତି ରାଜ୍ଯମକଂଟକମ୍ । ତ୍ରୁଟିରସୌ କିଲ ଯାତି ଯୁଗାତ୍ମତାଂ ନ ନିକଟଂ ଯଦି ତେଽଙ୍ଘ୍ରିସରୋରୁହମ୍
ଭୂମିରେ ତୁମ ସମ୍ନିଧି ସେବାକୁ ଛାଡି, କିଏ ଏଠାରେ କଣ୍ଟକ ନଥିବା ରାଜ୍ୟ ଚାହେ? ଏହି ଶ୍ରୀ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ନାହିଁ ହେଲେ, ଦୀର୍ଘ କାଳ ଟିକି ରହିପାରେନି।
ତପସି ଯେ ନିରତା ମୁନଯୋଽମଲା- ସ୍ତଵ ଵିହାଯ ପଦାମ୍ବୁଜପୂଜନମ୍ । ଜନନି ତେ ଵିଧିନା କିଲ ଵଞ୍ଚିତାଃ ପରିଭଵୋ ଵିଭଵେ ପରିକଲ୍ପିତଃ
ଯେଉଁ ନିର୍ମଳ ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହିଛନ୍ତି, ମା, ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ପୂଜାକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟରେ ଠକି ଯାନ୍ତି; ଶ୍ରୀ ରେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ ଦିଆଯାଇଛି।
ନ ତପସା ନ ଦମେନ ସମାଧିନା ନ ଚ ତଥା ଵିହିତୈଃ କ୍ରତୁଭିର୍ଯଥା । ତଵ ପଦାବ୍ଜପରାଗନିଷେଵଣା- ଦ୍ଭଵତି ମୁକ୍ତିରଜେ ଭଵସାଗରାତ୍
ତପସ୍ୟା, ଦମ, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ନିୟମିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଏତେ ନାହିଁ, ଯେତେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବନ କରିଲେ ଭବସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
କୁରୁ ଦଯାଂ ଦଯସେ ଯଦି ଦେଵି ମାଂ କଥଯ ମନ୍ତ୍ରମନାଵିଲମଦ୍ଭୁତମ୍ । ସମଭଵଂ ପ୍ରଜପନ୍ସୁଖିତୋ ହ୍ଯହଂ ସୁଵିଶଦଂ ଚ ନଵାର୍ଣମନୁତ୍ତମମ୍
ଦେବୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ କରୁଣା କର, ଦୟା କର, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ମନ୍ତ୍ର କହ। ମୁଁ ଏହା ପଠିଲା ପରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା, ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲି।
ପ୍ରଥମଜନ୍ମନି ଚାଧିଗତୋ ମଯା ତଦଧୁନା ନ ଵିଭାତି ନଵାକ୍ଷରଃ । କଥଯ ମାଂ ମନୁମଦ୍ଯ ଭଵାର୍ଣଵା- ଜ୍ଜନନି ତାରଯ ତାରଯ ତାରକେ
ମୋର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଏହା ପାଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ମା, ଆଜି ମୋତେ ମନ୍ତ୍ର କହ, ଯେପରି ମୁଁ ଭବସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି—ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର, ଉଦ୍ଧାର କର, ଉଦ୍ଧାରକାରୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଦା ଦେଵୀ ଶିଵେନାଦ୍ଭୁତତେଜସା । ଉଚ୍ଚଚାରାମ୍ବିକା ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରସ୍ଫୁଟଂ ଚ ନଵାକ୍ଷରମ୍
ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ଦେବୀ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ ପରାଂ ମୁଦମଵାପ ହ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚରଣୌ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତତ୍ରୈଵାଵସ୍ଥିତଃ ଶିଵଃ
ମହାଦେବ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ; ଦେବୀଙ୍କର ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶିବ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ।
ଜପନ୍ନଵାକ୍ଷରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ କାମଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ତଥା । ବୀଜଯୁକ୍ତଂ ଶୁଭୋଚ୍ଚାରଂ ଶଙ୍କରସ୍ତସ୍ଥିଵାଂସ୍ତଦା
ଶଙ୍କର ଏଠାରେ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦଉଁଥିବା, ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଯାହା କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ବୀଜ ଯୁକ୍ତ ଓ ଶୁଭ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ।
ତଂ ତଥାଽଵସ୍ଥିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଙ୍କରଂ ଲୋକଶଙ୍କରମ୍ । ଅଵୋଚଂ ତାଂ ମହାମାଯାଂ ସଂସ୍ଥିତୋଽହଂ ପଦାନ୍ତିକେ
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ମହାମାୟାଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲି।
ନ ଵେଦାସ୍ତ୍ଵାମେଵଂ କଲଯିତୁମିହାସନ୍ନପଟଵୋ ଯତସ୍ତେ ନୋଚୁସ୍ତ୍ଵାଂ ସକଲଜନଧାତ୍ରୀମଵିକଲାମ୍ । ସ୍ଵଧାଭୂତା ଦେଵୀ ସକଲମଖହୋମେଷୁ ଵିହିତା ତଦା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜ୍ଞା ଜନନି ଖଲୁ ଜାତା ତ୍ରିଭୁଵନେ
ଏଠାରେ ବେଦଗୁଡିକ ତୁମକୁ ଏପରି ଭାବରେ ବୁଝିବାରେ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ସେମାନେ ତୁମକୁ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଧାରଣକାରୀ ଦେବୀକୁ, ଉଚ୍ଚାରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ହୋମରେ ତୁମେ ସ୍ୱଧାର ରୂପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛ; ଏଭଳି ତୁମେ ତିନି ଭୁବନର ଜ୍ଞାନମୟ ଜନନୀ ହେଇଛ।
କର୍ତାଽହଂ ପ୍ରକରୋମି ସର୍ଵମଖିଲଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ କୋଽନ୍ଯୋସ୍ତୀହ ଚରାଚରେ ତ୍ରିଭୁଵନେ ମତ୍ତଃ ସମର୍ଥଃ ପୁମାନ୍ । ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ କିଲ ଯଦା ବ୍ରହ୍ମାଽସ୍ମି ଲୋକାତିଗୋ ମଗ୍ନୋଽହଂ ଭଵସାଗରେ ପ୍ରଵିତତେ ଗର୍ଵାଭିଵେଶାଦିତି
ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ମୁଁ ତିଆରି କରେ। ତିନି ଭୁବନର ଚଳନା-ଅଚଳନା ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋଠାରୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ଏପରି ସମର୍ଥ ଅଛି? ଏଠି ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କାରଣ ମୁଁ ଲୋକାତୀତ ବ୍ରହ୍ମା, ଭବସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଛି, ଅହଙ୍କାରରେ ଆବୃତ ହୋଇଛି।
ଅଦ୍ଯାହଂ ତଵ ପାଦପଙ୍କଜପରାଗାଦାନଗର୍ଵେଣ ଵୈ ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମୀତି ଯଥାର୍ଥଵାଦନିପୁଣୋ ଜାତଃ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ତେ । ଯାଚେ ତ୍ଵାଂ ଭଵଭୀତିନାଶଚତୁରାଂ ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଂ ଚେଶ୍ଵରୀଂ ହିତ୍ଵା ମୋହକୃତଂ ମହାର୍ତିନିଗଡଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଂ କୁରୁ
ଆଜି ତୁମର ପାଦପଙ୍କଜର ଧୂଳିରେ ଅହଙ୍କାର ବିନା ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି, ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରେ, ଭବଭୟ ନାଶକାରୀ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ମୋହ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖର ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ଛାଡ଼ି, ମୋତେ ତୁମଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ କର।
ଅତୋଽହଞ୍ଚ ଜାତୋ ଵିମୁକ୍ତଃ କଥଂ ସ୍ଯାଂ ସରୋଜାଦମେଯାତ୍ତ୍ଵଦାଵିଷ୍କୃତାଦ୍ଵୈ । ତଵାଜ୍ଞାକରଃ କିଙ୍କରୋଽସ୍ମୀତି ନୂନଂ ଶିଵେ ପାହି ମାଂ ମୋହମଗ୍ନଂ ଭଵାବ୍ଧୌ
ଏପରି ଭାବେ, ମୁଁ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇବି, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା? ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତୁମ ଆଜ୍ଞାକାରୀ ଦାସ। ଶିବା, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ଭବସାଗରରେ ମୋହରେ ଡୁବିଯାଇଛି।
ନ ଜାନନ୍ତି ଯେ ମାନଵାସ୍ତେ ଵଦନ୍ତି ପ୍ରଭୁଂ ମାଂ ତଵାଦ୍ଯଂ ଚରିତ୍ରଂ ପଵିତ୍ରମ୍ । ଯଜନ୍ତୀହ ଯେ ଯାଜକାଃ ସ୍ଵର୍ଗକାମା ନ ତେ ତେ ପ୍ରଭାଵଂ ଵିଦନ୍ତ୍ଯେଵ କାମମ୍
ଯେମାନେ ମାନବ ତୁମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଭୁ ଭାବି କଥା କହନ୍ତି, ତୁମର ପବିତ୍ର ଆଦି ଚରିତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞକାରୀ ସ୍ୱର୍ଗ ଚାହିଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଏକାଉଣି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।