ଦେଵୀଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଯେ ଦୁର୍ହୃଦଃ ପାପରତା ଵିମୂଢା ମିତ୍ରଦ୍ରୁହୋ ଵେଦଵିନିଂଦକାଶ୍ଚ । ହିଂସାରତା ନାସ୍ତିକମାର୍ଗସକ୍ତା ନଵାହଯଜ୍ଞେନ ପୁନଂତି ତେ କଲୌ

ଯେମାନେ କୁଖର ହୃଦୟ, ପାପରେ ଲିନ, ମୂଢ଼, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା, ବେଦକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା, ହିଂସାରେ ଆସକ୍ତ ଓ ନାସ୍ତିକ ମାର୍ଗରେ ଲାଗିଥିବା, ସେମାନେ କଳିଯୁଗରେ ଏହି ନବାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ପରସ୍ଵଦାରାହଣେତିଽଲୁବ୍ଧା ଯେ ଵୈ ନରାଃ କଲ୍ମଷଭାରଭାଜଃ । ଗୋଦେଵତା ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତିହୀନା ନଵାହଜ୍ଞେନ ଭଵନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧାଃ

ଯେମାନେ ପର-ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପର-ଧନ ଉପରେ ଲୋଭ କରନ୍ତି, ପାପରେ ଭରିତ, ଗାଁ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନବାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।

ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈର୍ଵ୍ରତତୀର୍ଥସେଵନୈର୍ଦାନୈରନେକୈର୍ନିଯମୈର୍ମଖୈଶ୍ଚ । ହୁତୈର୍ଜପୈର୍ଯଚ୍ଚ ଫଲେନ ଲଭ୍ଯତେ ନଵାହଯଜ୍ଞେନ ତଦାପ୍ଯତେ ନୃଣାମ୍

ଯେଉଁ ଫଳ କଠିନ ତପ, ବ୍ରତ, ତୀର୍ଥସେବନ, ବହୁ ଦାନ, ନିୟମ, ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ଜପ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, ସେଇ ଫଳ ମନୁଷ୍ୟ ନବାହ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପାଇଥାଏ।

ତଥା ନ ଗଙ୍ଗା ନ ଗଯା ନ କାଶୀ ନ ନୈମିଷଂ ନୋ ମଥୁରା ନ ପୁଷ୍କରମ୍ । ପୁନାତି ସଦ୍ଯୋ ବଦରୀଵନଂ ନୋ ଯଥା ହି ଦେଵୀମଖ ଏଷ ଵିପ୍ରାଃ

ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ନୈମିଷ, ମଥୁରା, ପୁଷ୍କର, ବଦରୀବନ — ଏମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ଏପରି ସତ୍ୱରେ ପବିତ୍ର କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଯଜ୍ଞ କରେ।

ଅତୋ ଭାଗଵତଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ପୁରାଣଂ ପରତଃ ପରମ୍ । ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାମୁତ୍ତମଂ ସାଧନଂ ମତମ୍

ଏହିକାରଣରୁ ଦେବୀଙ୍କ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ସାଧନ ବୋଲି ମନାଯାଏ।

ଆଶ୍ଵିନସ୍ଯ ସିତେ ପକ୍ଷେ କନ୍ଯାରାଶିଗତେ ରଵୌ । ମହାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ହୈକସିଂହାସନସ୍ଥିତମ୍

ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କନ୍ୟା ରାଶିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାବେଳେ, ମହାଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଦେଵୀପ୍ରୀତିପଦଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରୀଭାଗଵତପୁସ୍ତକମ୍ । ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଯୋଗ୍ଯାଯ ସ ଦେଵ୍ଯାଃ ପଦଵୀଂ ଲଭେତ୍

ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଭକ୍ତିସହିତ ଶ୍ରୀଭାଗବତ ପୁସ୍ତକ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।

ଦେଵୀ ଭାଗଵତସ୍ଯାପି ଶ୍ଲୋକଂ ଶ୍ଲୋକାର୍ଦ୍ଧମେଵ ଵା । ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଶ୍ଚ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତିଭାଗ୍ଭଵେତ୍ ॥ ଉପସର୍ଗଭଵଂ ଘୋରଂ ମହାମାରୀସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ଉତ୍ପାତାନଖିଲାଂଶ୍ଚାପି ହଂତି ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରତଃ

ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେବୀଭାଗବତର ଗୋଟିଏ ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଅର୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼େ, ସେ ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ, ମହାମାରୀ ଓ ସମସ୍ତ ଅପଦ ଦୂର ହୁଏ।

ବାଲଗ୍ରହକୃତଂ ଯଚ୍ଚ ଭୂତପ୍ରେତକୃତଂ ଭଯମ୍ । ଦେଵୀଭାଗଵତସ୍ଯାସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଯାତି ଦୂରତଃ

ବାଳଗ୍ରହ, ଭୂତ-ପ୍ରେତ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଭୟ ଦେବୀଭାଗବତ ଶୁଣିଲେ ଦୂରେଇଯାଏ।

ଯସ୍ତୁ ଭାଗଵତଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୋତି ଵା । ଧର୍ମମର୍ଥଂ ଚ କାମଂ ଚ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଲଭତେ ନରଃ

ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଦେବୀଙ୍କ ଭାଗବତ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଵସୁଦେଵୋଽସ୍ଯ ପ୍ରସେନାନ୍ଵେଷଣେ ଗତମ୍ । ଚିରାଯିତଂ ପ୍ରିଯଂ ପୁତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ମୁମୋଦ ହ

ଏହାକୁ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଇଥିବା ବସୁଦେବ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନି ପାଇଲେ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଯ ଏତାଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତୀଂ କଥାମ୍ । ଭୁକ୍ତିଂ ମୁକ୍ତିଂ ସ ଲଭତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଶ୍ଚ ପଠେଦିମାମ୍ ॥ ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଦରିଦ୍ରୋ ଧନଵାନ୍ଭଵେତ୍ । ରୋଗୀ ରୋଗାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭାଗଵତାମୃତମ୍

ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତୀ କଥା ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଏ; ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଏ, ଦରିଦ୍ର ଧନୀ ହୁଏ, ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଏହି ଭାଗବତାମୃତ ଶୁଣିଲେ।

ଵଂଧ୍ଯା ଵା କାକଵଂଧ୍ଯା ଵା ମୃତଵତ୍ସା ଚ ଯାଙ୍ଗନା । ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲଭେତ୍ପୁତ୍ରଂ ଚିରାଯୁଷମ୍

ଯେଉଁ ଜଣେ ମହିଳା ବନ୍ଧ୍ୟା, କିମ୍ବା କେବଳ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ଥିବା, କିମ୍ବା ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ସେ ଦେବୀଭାଗବତ ଶୁଣିଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁଅ ପାଏ।

ପୂଜିତଂ ଯଦ୍ଗୃହେ ନିତ୍ଯଂ ଶ୍ରୀଭାଗଵତପୁସ୍ତକମ୍ । ତଦ୍ଗୃହଂ ତୀର୍ଥଂଭୂତଂ ହି ଵସତାଂ ପାପନାଶକମ୍

ଯେଉଁ ଘରେ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀଭାଗବତ ପୁସ୍ତକ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠା ତୀର୍ଥ ସମାନ ହୁଏ ଓ ଘରବାସୀଙ୍କର ପାପ ନାଶ ହୁଏ।

ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଵା ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ନଵମ୍ଯାଂ ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ । ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ସ ସିଦ୍ଧିଂ ଲଭତେ ପରାମ୍

ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ନବମୀ ଦିନରେ ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ପଠନ୍ଦ୍ଵିଜୋ ଵେଦଵିଦଗ୍ରଣୀର୍ଭଵେଦ୍ଵାହୁପ୍ରଜାତୋ ଧରଣୀପତିଃ ସ୍ଯାତ୍ । ଵୈଶ୍ଯଃ ପଠନ୍ଵିତ୍ତସମୃଦ୍ଧିମେତି ଶୂଦ୍ରୋଽପି ଶୃଣ୍ଵନ୍ସ୍ଵକୃତୋତ୍ତମଃ ସ୍ଯାତ୍

ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହା ପଢ଼େ, ସେ ବେଦଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋପରି ହୁଏ; କ୍ଷତ୍ରିୟ ପଢ଼ିଲେ ରାଜା ହୁଏ; ବୈଶ୍ୟ ପଢ଼ିଲେ ବହୁ ଧନ ପାଏ; ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହା ଶୁଣିଲେ ନିଜ କାମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ।

ଅଥ ଦ୍ଵିତୀଯୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଋଷଯ ଊଚୁଃ। ଵସୁଦେଵୋ ମହାଭାଗଃ କଥଂ ପୁତ୍ରମଵାପ୍ତଵାନ୍ । ପ୍ରସେନଃ କୁତ୍ର କୃଷ୍ଣେନ ଭ୍ରମତାଽନ୍ଵେଷିତଃ କଥମ୍

ଏବେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ। ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ: 'ବସୁଦେବ କିପରି ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଇଲେ? ପ୍ରସେନ କୃଷ୍ଣ ସହ କେଉଁଠି ଘୁରିଲେ, ଏବଂ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଖୋଜାଗଲା?'

ଵିଧିନା କେନ କସ୍ମାଚ୍ଚ ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ଶ୍ରୁତମ୍ । ଵସୁଦେଵେନ ସୁମତେ ଵଦ ସୂତ କଥାମିମାମ୍

କେଉଁ ଉପାୟରେ ଓ କାହିଁକି ବସୁଦେବ ଦେବୀଭାଗବତ ଶୁଣିଥିଲେ? ହେ ସୂତ, ଏହି କଥା ଆମକୁ କହ।

ସୂତ ଉଵାଚ। ସତ୍ରାଜିଦ୍ଭୋଜଵଂଶୀଯୋ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ସୁଖଂ ଵସନ୍ । ସୂର୍ଯସ୍ଯାରାଧନେ ଯୁକ୍ତୋ ଭକ୍ତଶ୍ଚ ପରମଃ ସଖା

ସୂତ କହିଲେ: 'ସତ୍ରାଜିତ, ଭୋଜ ବଂଶର ଜଣେ, ଦ୍ୱାରାବତୀରେ ସୁଖରେ ବସୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ।'

ଅଥ କାଲେନ କିଯତା ପ୍ରସନ୍ନଃ ସଵିତାଽଭଵତ୍ । ସ୍ଵଲୋକଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ତଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣଯେନ ଚ

କିଛି ସମୟ ପରେ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଲୋକ ଦେଖାଇଲେ।

ତସ୍ମୈ ପ୍ରତୀତସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଯମଂତକମଣିଂ ଦଦୌ । ସ ତଂ ବିଭ୍ରନ୍ମଣିଂ କଣ୍ଠେ ଦ୍ଵାରକାମାଜଗାମ ହ

ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଲେ; ସେ ମଣିଟି ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ତେଜସା ଭ୍ରାନ୍ତା ମତ୍ଵାଦିତ୍ଯଂ ପୁରୌକସଃ । କୃଷ୍ଣମୂଚୂଃ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସୁଧର୍ମାଯାମଵସ୍ଥିତମ୍

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସହରବାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଆନ୍ଧା ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ ଏବଂ ସୁଧର୍ମା ମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ଏଷ ଆଯାତି ସଵିତା ଦିଦୃକ୍ଷୁସ୍ତ୍ଵାଂ ଜଗତ୍ପତେ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତଦ୍ଵାଚଂ ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ ସଂସଦି

ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଏଠିକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସୁଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ହେ ଜଗତ୍ପତି।' ଏହି କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ହସିଲେ ଓ ସଭାରେ କହିଲେ।

ସଵିତା ନୈଷ ଭୋ ବାଲାଃ ସତ୍ରାଜିନ୍ମଣିନା ଜ୍ଵଲନ୍ । ସ୍ଯମନ୍ତକେନ ଚାଯାତି ଭାସ୍ଵଦ୍ଦତ୍ତେନ ଭାସ୍ଵତା

ଓ ବାଳକ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ ଅଟେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ରାଜିତ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯାହା ଭାସ୍ବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା।

ଅଥ ଵିପ୍ରାନ୍ସମାହୂଯ ସ୍ଵସ୍ତିଵାଚନପୂର୍ଵକମ୍ । ପ୍ରାଵେଶଯତ୍ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସତ୍ରାଜିତ୍ସ୍ଵଗୃହେ ମଣିମ୍

ତାପରେ ସତ୍ରାଜିତ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନେଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି ମଣିଟିକୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ।

ନ ତତ୍ର ମାରୀ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଂ ନୋପସର୍ଗଭଯଂ କ୍ଵଚିତ୍ । ଯତ୍ରାସ୍ତେ ସ ମଣିର୍ନିତ୍ଯମଷ୍ଟଭାର ସୁଵର୍ଣଦଃ

ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ମଣି ରହେ, ସେଠାରେ କେବେ ରୋଗ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କିମ୍ବା ଅପଦର ଭୟ ନାହିଁ; ସେ ମଣି ସବୁବେଳେ ଆଠ ଭାର ସୁନା ଦେଇଥାଏ।

ଅଥ ସତ୍ରାଜିତୋ ଭ୍ରାତା ପ୍ରସେନୋ ନାମ କର୍ହିଚିତ୍ । କଣ୍ଠେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମଣିଂ ସଦ୍ଯୋ ହଯମାରୁହ୍ଯ ସୈଂଧଵମ୍

ଏହିପରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଭାଇ ପ୍ରସେନ ନାମକ, ଏକ ଦିନ ମଣିଟିକୁ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧି ସିନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସତ୍ବରେ ବାହାରିଗଲେ।

ମୃଗଯାର୍ଥଂ ଵନଂ ଯାତସ୍ତମଦ୍ରାକ୍ଷୀନ୍ମୃଗାଧିପଃ । ପ୍ରସେନଂ ସହଯଂ ହତ୍ଵା ସିଂହୋ ଜଗ୍ରାହ ତଂ ମଣିମ୍

ସେ ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ପଶୁମାନଙ୍କ ରାଜା ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରସେନ ଓ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରି, ମଣିଟିକୁ ନେଇଗଲା।

ଜାମ୍ବଵାନୃକ୍ଷରାଜୋଽଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଣିଧରଂ ହରିମ୍ । ହତ୍ଵା ଚ ତଂ ବିଲଦ୍ଵାରି ମଣିଂ ଜଗ୍ରାହ ଵୀର୍ଯଵାନ୍

ତାପରେ ଭଲୁକାମାନଙ୍କ ରାଜା ଜାମ୍ବବାନ୍, ସିଂହଟିଏ ଗଳାରେ ମଣି ପିନ୍ଧିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୁହା ଦ୍ୱାରରେ ସିଂହଟିଏକୁ ମାରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ମଣିଟିକୁ ନେଇଲେ।