ବ୍ରହ୍ମା ସୃଜତ୍ଯଵତି ଵିଷ୍ଣୁରୁମାପତିଶ୍ଚ ସଂହାରକାରକ ଇଯଂ ତୁ ଜନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଃ । କିଂ ସତ୍ଯମେତଦପି ଦେଵି ତଵେଚ୍ଛଯା ଵୈ କର୍ତୁଂ କ୍ଷମା ଵଯମଜେ ତଵ ଶକ୍ତିଯୁକ୍ତାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଉମାଙ୍କ ପତି ରୁଦ୍ର ସଂହାର କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। କିନ୍ତୁ, ମା' ଏହା ସତ୍ୟ କି? ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିନା ଆମେ କିଛି କରିପାରୁନାହିଁ, ଆମେ ସବୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଧାତ୍ରୀ ଧରାଧରସୁତେ ନ ଜଗଦ୍ବିଭର୍ତି ଆଧାରଶକ୍ତିରଖିଲଂ ତଵ ଵୈ ବିଭର୍ତି । ସୂର୍ଯୋଽପି ଭାତି ଵରଦେ ପ୍ରଭଯା ଯୁତସ୍ତେ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵମେତଦଖିଲଂ ଵିରଜା ଵିଭାସି
ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଧରା ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁନାହିଁ; ତୁମର ଆଧାର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦୟାମୟୀ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ। ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଚମକୁଛ।
ବ୍ରହ୍ମାଽହମୀଶ୍ଵରଵରଃ କିଲ ତେ ପ୍ରଭାଵା- ତ୍ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଜନିଯୁତା ନ ଯଦା ତୁ ନିତ୍ଯାଃ । କେଽନ୍ଯେ ସୁରାଃ ଶତମଖପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚ ନିତ୍ଯା ନିତ୍ଯା ତ୍ଵମେଵ ଜନନୀ ପ୍ରକୃତିଃ ପୁରାଣା
ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଈଶ୍ୱର ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଅଛୁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଅନନ୍ତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ କେଉଁ ଦେବତା, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କି ଅନନ୍ତ? ତୁମେ ମାତ୍ର, ହେ ଜନନୀ, ଅନନ୍ତ ଓ ପୁରାତନ ପ୍ରକୃତି।
ତ୍ଵଂ ଚେଦ୍ଭଵାନି ଦଯସେ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ଜାନେଽହମଦ୍ଯ ତଵ ସଂନିଧିଗଃ ସଦୈଵ । ନୋଚେଦହଂ ଵିଭୁରନାଦିରନୀହ ଈଶୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଧୀରିତି ତମଃପ୍ରକୃତିଃ ସଦୈଵ
ହେ ଭବାନୀ, ତୁମେ ଯଦି ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଉପରେ କୃପା କର, ତେବେ ମୁଁ ଏହି ଦିନ ସଦା ତୁମ ସାନିଧ୍ୟରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣେ। ନହେଲେ, ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଅନାଦି, କ୍ରିୟାହୀନ ଭାବେ ଜଗତର ଆତ୍ମା ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି ରହିଥାନ୍ତି, କେବଳ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ।
ଵିଦ୍ଯା ତ୍ଵମେଵ ନନୁ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ନରାଣାଂ ଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵମେଵ କିଲ ଶକ୍ତିମତାଂ ସଦୈଵ । ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିକାନ୍ତିକମଲାମଲତୁଷ୍ଟିରୂପା ମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ଵିରତିରେଵ ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପାଇଁ ତୁମେ ହେଉଛ ଜ୍ଞାନ; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ହେଉଛ ଶକ୍ତି। ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, କାନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନିର୍ମଳ ତୃପ୍ତି ରୂପେ ଅଛ; ମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ଏହି ମଣିଷ ଲୋକରେ ବିରାଗ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଗାଯତ୍ର୍ଯସି ପ୍ରଥମଵେଦକଲା ତ୍ଵମେଵ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ଭଗଵତୀ ସଗୁଣାର୍ଧମାତ୍ରା । ଆମ୍ନାଯ ଏଵ ଵିହିତୋ ନିଗମୋ ଭଵତ୍ଯୈ ସଞ୍ଜୀଵନାଯ ସତତଂ ସୁରପୂର୍ଵଜାନାମ୍
ତୁମେ ଗାୟତ୍ରୀ, ବେଦର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ; ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଭଗବତୀ ଓ ଗୁଣସହିତ ଅର୍ଧ ମାତ୍ରା। ବେଦ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ହେ ଭବାନୀ, ପୁରାତନ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ରହିବା ପାଇଁ।
ମୋକ୍ଷାର୍ଥମେଵ ରଚଯସ୍ଯଖିଲଂ ପ୍ରପଞ୍ଚଂ ତେଷାଂ ଗତାଃ ଖଲୁ ଯତୋ ନନୁ ଜୀଵଭାଵମ୍ । ଅଂଶା ଅନାଦିନିଧନସ୍ଯ କିଲାନଘସ୍ଯ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵସ୍ଯ ଵିତତା ହି ଯଥା ତରଙ୍ଗାଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ କେବଳ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କର; ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଉ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖନ୍ତିନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମେ ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ, ନିର୍ମଳ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ତୁମର ଅଂଶ।
ଜୀଵୋ ଯଦା ତୁ ପରିଵେତ୍ତି ତଵୈଵ କୃତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ସଂହରସ୍ଯଖିଲମେତଦିତି ପ୍ରସିଦ୍ଧମ୍ । ନାଟ୍ଯଂ ନଟେନ ରଚିତଂ ଵିତଥେଽନ୍ତରଙ୍ଗେ କାର୍ଯେ କୃତେ ଵିରମସେ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵା
ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ବୁଝିଯାଏ ଯେ ସମସ୍ତ କାମ କେବଳ ତୁମର କୃତ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ସବୁଠାରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ସଂହାର କର। ଯେପରି ଏକ ନଟ ନାଟକ ରଚି ଲାଗିଥାଏ, କାମ ସେଶ ହେଲେ ବନ୍ଦ କରିଦିଏ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସେଶ କଲେ ସଂହାର କର।
ତ୍ରାତା ତ୍ଵମେଵ ମମ ମୋହମଯାଦ୍ଭଵାବ୍ଧେ- ସ୍ତ୍ଵାମମ୍ବିକେ ସତତମେମି ମହାର୍ତିଦେ ଚ । ରାଗାଦିଭିର୍ଵିରଚିତେ ଵିତଥେ କିଲାନ୍ତେ ମାମେଵ ପାହି ବହୁଦୁଃଖକରେ ଚ କାଲେ
ମୋହର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ତୁମେ ମାତ୍ର, ହେ ଅମ୍ବିକା; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖକୁ ଦୁଃଖରେ ଆସେ। ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଯେଉଁ ଅନ୍ତ ଆସେ, ଯାହା ଅନେକ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମୟରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ନମୋ ଦେଵି ମହାଵିଦ୍ଯେ ନମାମି ଚରଣୌ ତଵ । ସଦା ଜ୍ଞାନପ୍ରକାଶଂ ମେ ଦେହି ସର୍ଵାର୍ଥଦେ ଶିଵେ
ନମସ୍କାର ହେ ଦେବୀ, ହେ ମହାବିଦ୍ୟା, ତୁମର ପାଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ। ସଦା ମୋତେ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଦିଅ, ହେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଶିବେ।
ହରବ୍ରହ୍ମକୃତସ୍ତୁତିଵର୍ଣନମ୍ ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରତେ ଵିଷ୍ଣୌ ଦେଵଦେଵେ ଜନାର୍ଦନେ । ଉଵାଚ ଶଙ୍କରଃ ଶର୍ଵଃ ପ୍ରଣତଃ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ହରା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତିର ବର୍ଣ୍ଣନା। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏପରି କହି, ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବିଷ୍ଣୁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ତାପରେ ଶଙ୍କର ଶର୍ବ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମ୍ରତାରେ ଦଢ଼ି ଦଉଁଥିବା, କହିଲେ।
ଶିଵ ଉଵାଚ ଯଦି ହରିସ୍ତଵ ଦେଵି ଵିଭାଵଜ- ସ୍ତଦନୁ ପଦ୍ମଜ ଏଵ ତଵୋଦ୍ଭଵଃ । କିମହମତ୍ର ତଵାପି ନ ସଦ୍ଗୁଣଃ ସକଲଲୋକଵିଧୌ ଚତୁରା ଶିଵେ
ଶିବ କହିଲେ: ଯଦି ହରି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ଅଂଶ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ତାପରେ ପଦ୍ମଜ (ବ୍ରହ୍ମା) ମଧ୍ୟ ତୁମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ତେବେ, ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମର ଭଲ ଗୁଣ ପାଇବି ନାହିଁ, ହେ ଶିବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିରେ ଦକ୍ଷ?
ତ୍ଵମସି ଭୂଃ ସଲିଲଂ ପଵନସ୍ତଥା ଖମପି ଵହ୍ନିଗୁଣଶ୍ଚ ତଥା ପୁନଃ । ଜନନି ତାନି ପୁନଃ କରଣାନି ଚ ତ୍ଵମସି ବୁଦ୍ଧିମନୋଽପ୍ଯଥ ହଙ୍କୃତିଃ
ତୁମେ ଭୂମି, ଜଳ, ବାୟୁ, ଆକାଶ ଓ ଅଗ୍ନିର ଗୁଣ; ମା' ଏହି ପଞ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଉପକରଣ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ମନ ଓ ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ।
ନ ଚ ଵିଦନ୍ତି ଵଦନ୍ତି ଚ ଯେଽନ୍ଯଥା ହରିହରାଜକୃତଂ ନିଖିଲଂ ଜଗତ୍ । ତଵ କୃତାସ୍ତ୍ରଯ ଏଵ ସଦୈଵ ତେ ଵିରଚଯନ୍ତି ଜଗତ୍ସଚରାଚରମ୍
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟଭାବେ କହନ୍ତି, ଯେ ହରି, ହରା, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ। ତୁମର ତିନି ରୂପ ମାତ୍ର ସଦା ଚରାଚର ଜଗତ ତିଆରି କରନ୍ତି।
ଅଵନିଵାଯୁଖଵହ୍ନିଜଲାଦିଭିଃ ସଵିଷଯୈଃ ସଗୁଣୈଶ୍ଚ ଜଗଦ୍ଭଵେତ୍ । ଯଦି ତଦା କଥମଦ୍ଯ ଚ ତତ୍ସ୍ଫୁଟଂ ପ୍ରଭଵତୀତି ତଵାମ୍ବ କଲାମୃତେ
ଭୂମି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଓ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଏକ ଅଂଶ ଶକ୍ତି ଛଡ଼ା କିପରି ଏହି ସବୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ହେ ମା'?
ଭଵସି ସର୍ଵମିଦଂ ସଚରାଚରଂ ତ୍ଵମଜଵିଷ୍ଣୁଶିଵାକୃତିକଲ୍ପିତମ୍ । ଵିଵିଧଵେଷଵିଲାସକୁତୂହଲୈ- ର୍ଵିରମସେ ରମସେଽମ୍ବ ଯଥାରୁଚି
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର; ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ରୂପରେ ଭାବିତ। ନାନା ଭେଷ ଓ ଚମତ୍କାର ଖେଳରେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରି ବନ୍ଦ କରିବା କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ କରିବାରେ ଲାଗିଥାଅ, ମା'।
ସକଲଲୋକସିସୃକ୍ଷୁରହଂ ହରିଃ କମଲଭୂଶ୍ଚ ଭଵାମ ଯଦାଽମ୍ବିକେ । ତଵ ପଦାମ୍ବୁଜପାଂସୁପରିଗ୍ରହଂ ସମଧିଗମ୍ଯ ତଦା ନନୁ ଚକ୍ରିମ
ଅମ୍ବିକେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ, ହରି ଓ କମଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ମୁଁ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ପାଇଲା ପରେ ମାତ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ଭବ ହୁଏ।
ଯଦି ଦଯାର୍ଦ୍ରମନା ନ ସଦାମ୍ବିକେ କଥମହଂ ଵିହିତଶ୍ଚ ତମୋଗୁଣଃ । କମଲଜଶ୍ଚ ରଜୋଗୁଣସଂଭଵଃ ସୁଵିହିତଃ କିମୁ ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣୋ ହରିଃ
ଅମ୍ବିକେ, ଯଦି ତୁମର ମନ ସଦା କରୁଣାରେ ପ୍ରଭାବିତ ନୁହେଁ, ତେବେ କିପରି ମୁଁ ତମୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କମଳଜ ରଜୋଗୁଣରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଓ ହରି ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା ସମ୍ଭବ?
ଯଦି ନ ତେ ଵିଷମା ମତିରମ୍ବିକେ କଥମିଦଂ ବହୁଧା ଵିହିତଂ ଜଗତ୍ । ସଚିଵଭୂପତିଭୃତ୍ଯଜନାଵୃତଂ ବହୁଧନୈରଧନୈଶ୍ଚ ସମାକୁଲମ୍
ଅମ୍ବିକେ, ଯଦି ତୁମର ମନ ସମତାରେ ଅଟୁଟ ନୁହେଁ, ତେବେ କିପରି ଏହି ଜଗତ ଏତେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଗଠିତ—ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜା, ଦାସ, ଧନୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ମିଶି ରହିଛନ୍ତି?
ତଵ ଗୁଣାସ୍ରଯ ଏଵ ସଦା କ୍ଷମାଃ ପ୍ରକଟନାଵନସଂହରଣେଷୁ ଵୈ । ହରିହରଦ୍ରୁହିଣାଶ୍ଚ କ୍ରମାତ୍ତ୍ଵଯା ଵିରଚିତାସ୍ତ୍ରିଜଗତାଂ କିଲ କାରଣମ୍
ତୁମର ଗୁଣମାନେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ବିନାଶରେ ସଦା ସକ୍ଷମ। ହରି, ହରା ଓ କମଳଜକୁ ତୁମେ କ୍ରମେ ତିନି ଜଗତର କାରଣ ଭାବେ ଗଠିଛ।
ପରିଚିତାନି ମଯା ହରିଣା ତଥା କମଲଜେନ ଵିମାନଗତେନ ଵୈ । ପଥିଗତୈର୍ଭୁଵନାନି କୃତାନି ଵା କଥଯ କେନ ଭଵାନି ନଵାନି ଚ
ମୁଁ, ହରି ଓ କମଳଜ, ଦେବ ରଥରେ ଯାଇ ଏହି ଜଗତକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛି; କିନ୍ତୁ ନୂତନ ଜଗତ କିଏ ତିଆରି କରେ, ତୁମେ କହ।
ସୃଜସି ପାସି ଜଗଜ୍ଜଗଦମ୍ବିକେ ସ୍ଵକଲଯା କିଯଦିଚ୍ଛସି ନାଶିତୁମ୍ । ରମଯସେ ସ୍ଵପତିଂ ପୁରୁଷଂ ସଦା ତଵ ଗତିଂ ନ ହି ଵିଦ୍ମ ଵଯଂ ଶିଵେ
ଜଗତମାତା, ତୁମେ ଏହି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ପାଳନ କରିଛ, ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଯେତେ ଚାହୁଁ, ନାଶ କରିଛ। ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ପୁରୁଷକୁ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଶିବେ, ତୁମର ଗତିକୁ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।
ଜନନି ଦେହି ପଦାମ୍ବୁଜସେଵନଂ ଯୁଵତିଭାଗଵତାନପି ନଃ ସଦା । ପୁରୁଷତାମଧିଗମ୍ଯ ପଦାମ୍ବୁଜା- ଦ୍ଵିରହିତାଃ କ୍ଵ ଲଭେମ ସୁଖଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ମା, ଆମକୁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ସେବା ଦିଅ, ଯୁବତି ଭକ୍ତ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ। ପୁରୁଷ ଭାବ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଆନନ୍ଦ କେଉଁଠି ମିଳିବ?
ନ ରୁଚିରସ୍ତି ମମାମ୍ବ ପଦାମ୍ବୁଜଂ ତଵ ଵିହାଯ ଶିଵେ ଭୁଵନେଷ୍ଵଲମ୍ । ନିଵସିତୁଂ ନରଦେହମଵାପ୍ଯ ଚ ତ୍ରିଭୁଵନସ୍ଯ ପତିତ୍ଵମଵାପ୍ଯ ଵୈ
ମା, ଶିବେ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଛାଡି ଏହି ଭୂମିରେ କିଛି ଆକାଂକ୍ଷା ମୋର ନାହିଁ; ମୁଁ ଚାହେଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର କିମ୍ବା ତିନି ଜଗତର ଅଧିପତି ହେବାକୁ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ।
ସୁଦତି ନାସ୍ତି ମନାଗପି ମେ ରତି- ର୍ଯୁଵତିଭାଵମଵାପ୍ଯ ତଵାନ୍ତିକେ । ପୁରୁଷତା କ୍ଵ ସୁଖାଯ ଭଵତ୍ଯଲଂ ତଵ ପଦଂ ନ ଯଦୀକ୍ଷଣଗୋଚରମ୍
ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ସମ୍ନିଧିରେ ଯୁବତି ଭାବ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ମନରେ ଗ୍ରାହ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ। ପୁରୁଷ ଭାବ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ, ଯଦି ତୁମର ପଦ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନାହିଁ?
ତ୍ରିଭୁଵନେଷୁ ଭଵତ୍ଵିଯମମ୍ବିକେ ମମ ସଦୈଵ ହି କୀର୍ତିରନାଵିଲା । ଯୁଵତିଭାଵମଵାପ୍ଯ ପଦାମ୍ବୁଜଂ ପରିଚିତଂ ତଵ ସଂସୃତିନାଶନମ୍
ଅମ୍ବିକେ, ତିନି ଜଗତରେ ମୋର କୀର୍ତି ସଦା ନିର୍ମଳ ରହୁ। ଯୁବତି ଭାବ ପାଇ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ଜାଣିଛି, ଯାହା ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ନାଶ କରେ।
ଭୁଵି ଵିହାଯ ତଵାନ୍ତିକସେଵନଂ କ ଇହ ଵାଞ୍ଛତି ରାଜ୍ଯମକଂଟକମ୍ । ତ୍ରୁଟିରସୌ କିଲ ଯାତି ଯୁଗାତ୍ମତାଂ ନ ନିକଟଂ ଯଦି ତେଽଙ୍ଘ୍ରିସରୋରୁହମ୍
ଭୂମିରେ ତୁମ ସମ୍ନିଧି ସେବାକୁ ଛାଡି, କିଏ ଏଠାରେ କଣ୍ଟକ ନଥିବା ରାଜ୍ୟ ଚାହେ? ଏହି ଶ୍ରୀ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ନାହିଁ ହେଲେ, ଦୀର୍ଘ କାଳ ଟିକି ରହିପାରେନି।
ତପସି ଯେ ନିରତା ମୁନଯୋଽମଲା- ସ୍ତଵ ଵିହାଯ ପଦାମ୍ବୁଜପୂଜନମ୍ । ଜନନି ତେ ଵିଧିନା କିଲ ଵଞ୍ଚିତାଃ ପରିଭଵୋ ଵିଭଵେ ପରିକଲ୍ପିତଃ
ଯେଉଁ ନିର୍ମଳ ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହିଛନ୍ତି, ମା, ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ପୂଜାକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟରେ ଠକି ଯାନ୍ତି; ଶ୍ରୀ ରେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ ଦିଆଯାଇଛି।
ନ ତପସା ନ ଦମେନ ସମାଧିନା ନ ଚ ତଥା ଵିହିତୈଃ କ୍ରତୁଭିର୍ଯଥା । ତଵ ପଦାବ୍ଜପରାଗନିଷେଵଣା- ଦ୍ଭଵତି ମୁକ୍ତିରଜେ ଭଵସାଗରାତ୍
ତପସ୍ୟା, ଦମ, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ନିୟମିତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଏତେ ନାହିଁ, ଯେତେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳିକୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବନ କରିଲେ ଭବସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
କୁରୁ ଦଯାଂ ଦଯସେ ଯଦି ଦେଵି ମାଂ କଥଯ ମନ୍ତ୍ରମନାଵିଲମଦ୍ଭୁତମ୍ । ସମଭଵଂ ପ୍ରଜପନ୍ସୁଖିତୋ ହ୍ଯହଂ ସୁଵିଶଦଂ ଚ ନଵାର୍ଣମନୁତ୍ତମମ୍
ଦେବୀ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ କରୁଣା କର, ଦୟା କର, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ମନ୍ତ୍ର କହ। ମୁଁ ଏହା ପଠିଲା ପରେ ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା, ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଦେଖିଲି।