ମଜ୍ଜନ୍ମପଙ୍କଜଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଚତୁରାନନଃ । ଶେଷଶାଯୀ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ତଥା ଚ ମଧୁକୈଟଭୌ
ସେଠାରେ ଜଳରେ ଉଦିତ ପଦ୍ମରେ ମୁଁ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଜଗନ୍ନାଥ, ଏବଂ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲୁ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ତତ୍ର ପାଦପଦ୍ମନଖେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵିସ୍ମତୋଽହଂ ତତୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କିମେତଦିତି ଶଙ୍କିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏଭଳି ମୁଁ ସେଠାରେ ଦେଖିଲି, ମା'ଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦର ନଖରେ ବସିଛି। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି, ଚିନ୍ତା କରିଲି—'ଏହା କ'ଣ?'
ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ଶଙ୍କରଶ୍ଚ ତଥା ସ୍ଥିତଃ । ତାଂ ତଦା ମେନିରେ ଦେଵୀଂ ଵଯଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମାତରମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ, ଶିବ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱର ମା' ବୋଲି ଭାବିଲୁ।
ତତୋ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତଃ । ସୁଧାମଯେ ଶିଵେ ଦ୍ଵୀପେ ଵିହାରଂ ଵିଵିଧଂ ତଦା
ତାପରେ ଆମେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଆନନ୍ଦମୟ ଶୁଭ ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ଶତବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲୁ।
ସଖ୍ଯ ଇଵ ତଦା ତତ୍ର ମେନିରେଽସ୍ମାନଵସ୍ଥିତାନ୍ । ଦେଵ୍ଯଃ ପ୍ରମୁଦିତାକାରା ନାନାଭରଣମଣ୍ଡିତାଃ
ସେ ସମୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀମାନେ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ସହେଳୀମାନେ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଵଯମପ୍ଯତିରମ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ବଭୂଵିମ ଵିମୋହିତାଃ । ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ ପଶ୍ଯନ୍ଭାଵାନ୍ମନୋରମାନ୍
ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଶୋଭାରେ ମନମୋହିତ ହୋଇଗଲୁ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସେ ମନୋହର ରୂପମାନେକୁ ଦେଖୁଥିଲୁ।
ଏକଦା ତାଂ ମହାଦେଵୀଂ ଦେଵୀଂ ଶ୍ରୀଭୁଵନେଶ୍ଵରୀମ୍ । ତୁଷ୍ଟାଵ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୁଵତୀଭାଵସଂସ୍ଥିତଃ
ଏକଦିନ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁବତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ମହାଦେବୀ ଶ୍ରୀଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ନମୋ ଦେଵ୍ଯୈ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈ ଚ ଵିଧାତ୍ର୍ଯୈ ସତତଂ ନମଃ । କଲ୍ଯାଣୈ କାମଦାଯୈ ଚ ଵୃଦ୍ଧ୍ଯୈ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ଦେବୀ, ପ୍ରକୃତି ଓ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ। ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା, ବୃଦ୍ଧି ଓ ସିଦ୍ଧି ଦାୟିନୀଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣ୍ଯୈ ସଂସାରାରଣଯେ ନମଃ । ପଞ୍ଚକୃତ୍ଯଵିଧାତ୍ର୍ଯୈ ତେ ଭୁଵନେଶ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ରୂପିଣୀ, ଏହି ସଂସାର ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପଞ୍ଚ କାର୍ଯ୍ୟର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ମାଲିକା, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାଧିଷ୍ଟାନରୂପାଯୈ କୂଟସ୍ଥାଯୈ ନମୋ ନମଃ । ଅର୍ଧମାତ୍ରାର୍ଥଭୂତାଯୈ ହୃଲ୍ଲେଖାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସମସ୍ତ ଆଧାରର ରୂପା, ଅଚଳା, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଅର୍ଧମାତ୍ରାର ସାର୍ଥକତା, ହୃଲ୍ଲେଖା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଞାତଂ ମଯାଽଖିଲମିଦଂ ତ୍ଵଯି ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟଂ ତ୍ଵତ୍ତୋଽସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଲଯାଵପି ମାତରଦ୍ଯ । ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ତେଽସ୍ଯ କରଣେ ଵିତତପ୍ରଭାଵା ଜ୍ଞାତାଽଧୁନା ସକଲଲୋକମଯୀତି ନୂନମ୍
ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ବିସ୍ତାରିତ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଲୟ ତୁମଠାରୁ ହୁଏ, ମା'। କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର୍ବଭୌମ ରୂପେ ବିସ୍ତାରିତ ବୋଲି ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିଛି।
ଵିସ୍ତାର୍ଯ ସର୍ଵମଖିଲଂ ସଦସଦ୍ଵିକାରଂ ସନ୍ଦର୍ଶଯସ୍ଯଵିକଲଂ ପୁରୁଷାଯ କାଲେ । ତତ୍ତ୍ଵୈଶ୍ଚ ଷୋଡଶଭିରେଵ ଚ ସପ୍ତଭିଶ୍ଚ ଭାସୀନ୍ଦ୍ରଜାଲମିଵ ନଃ କିଲ ରଞ୍ଜନାଯ
ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, ଚଳ ଅଚଳ ସବୁକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଏବଂ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଦେଖାଉଛ। ଷୋଳ ଓ ସାତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମାୟା ଭଳି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ।
ନ ତ୍ଵାମୃତେ କିମପି ଵସ୍ତୁଗତଂ ଵିଭାତି ଵ୍ଯାପ୍ଯୈଵ ସର୍ଵମଖିଲଂ ତ୍ଵମଵସ୍ଥିତାଽସି । ଶକ୍ତିଂ ଵିନା ଵ୍ଯଵହୃତୋ ପୁରୁଷୋଽପ୍ଯଶକ୍ତୋ ଵମ୍ଭଣ୍ଯତେ ଜନନି ବୁଦ୍ଧିମତା ଜନେନ
ତୁମକୁ ଛାଡି କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛ। ତୁମର ଶକ୍ତି ବିନା, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ—ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ମା'।
ପ୍ରୀଣାସି ଵିଶ୍ଵମଖିଲଂ ସତତଂ ପ୍ରଭାଵୈଃ ସ୍ଵୈସ୍ତେଜସା ଚ ସକଲଂ ପ୍ରକଟୀକରୋଷି । ଅତ୍ସ୍ଯେଵ ଦେଵି ତରସା କିଲ କଲ୍ପକାଲେ କୋ ଵେଦ ଦେଵି ଚରିତଂ ତଵ ଵୈ ଭଵସ୍ଯ
ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ କର, ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ପ୍ରକାଶ କର। ଦେବୀ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ଶୀଘ୍ର ଅପସାରଣ କର; ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିବ?
ତ୍ରାତା ଵଯଂ ଜନନି ତେ ମଧୁକୈଟଭାଭ୍ଯାଂ ଲୋକାଶ୍ଚ ତେ ସୁଵିତତାଃ ଖଲୁ ଦର୍ଶିତା ଵୈ । ନୀତାଃ ସୁଖସ୍ଯ ଭଵନେ ପରମାଂ ଚ କୋଟିଂ ଯଦ୍ଦର୍ଶନଂ ତଵ ଭଵାନି ମହାପ୍ରଭାଵମ୍
ମା', ଆମକୁ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଠାରୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ; ଏହି ଜଗତକୁ ତୁମେ ଏପରି ବିସ୍ତାର କରିଛ। ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ଆମେ ସୁଖର ଗୃହ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ପାଇଛୁ, ଭବାନୀ, ତୁମ ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।
ନାହଂ ଭଵୋ ନ ଚ ଵିରିଂଚି ଵିଵେଦ ମାତଃ କୋଽନ୍ଯୋ ହି ଵେତ୍ତି ଚରିତଂ ତଵ ଦୁର୍ଵିଭାଵ୍ଯମ୍ । କାନୀହ ସନ୍ତି ଭୁଵନାନି ମହାପ୍ରଭାଵେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ଭଵାନି ରଚିତେ ରଚନାକଲାପେ
ମୁଁ, ଭବ ଓ ବିରିଞ୍ଚି, ମା', ତୁମ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିନାହିଁ; ଅନ୍ୟ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳି ଭବାନୀ, କେତେ ଜଗତ ତୁମେ ତିଆରି କରିଛ?
ଅସ୍ମାଭିରତ୍ର ଭୁଵନେ ହରିରନ୍ଯ ଏଵ ଦୃଷ୍ଟଃ ଶିଵଃ କମଲଜଃ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵଃ । ଅନ୍ଯେଷୁ ଦେଵି ଭୁଵନେପୁ ନ ସନ୍ତି କିଂ ତେ କିଂ ଵିଦ୍ମ ଦେଵି ଵିତତଂ ତଵ ସୁପ୍ରଭାଵମ୍
ଏଠି ଏହି ଜଗତରେ ଆମେ କେବଳ ହରି, ଶିବ ଓ କମଳଜଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଦେଖିଛୁ; ଦେବୀ, ଅନ୍ୟ ଜଗତରେ ତୁମର ଅନ୍ୟ ଆକାର ନାହିଁ କି? ଦେବୀ, ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ କେତେ ଜାଣିପାରିବୁ?
ଯାଚେଽମ୍ବ ତେଽଙ୍ଘ୍ରିକମଲଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କାମଂ ଚିତ୍ତେ ସଦା ଵସତୁ ରୂପମିଦଂ ତଵୈତତ୍ । ନାମାପି ଵକ୍ତ୍ରକୁହରେ ସତତଂ ତଵୈଵ ସନ୍ଦର୍ଶନଂ ତଵ ପଦାମ୍ବୁଜଯୋଃ ସଦୈଵ
ମୁଁ ମା', ତୁମର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ ଏକ ଇଚ୍ଛା ମାଗୁଛି—ଏହି ତୁମ ରୂପ ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ବସୁ, ତୁମର ନାମ ସଦା ମୋ ମୁହଁରେ ରହୁ, ଏବଂ ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦ୍ମପାଦର ଦର୍ଶନ ପାଉ।
ଭୃତ୍ଯୋଽଯମସ୍ତି ସତତଂ ମଯି ଭାଵନୀଯଂ ତ୍ଵାଂ ସ୍ଵାମିନୀତି ମନସା ନନୁ ଚିନ୍ତଯାମି । ଏଷାଽଽଵଯୋରଵିରତା କିଲ ଦେଵି ଭୂଯା- ଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତିଃ ସଦୈଵ ଜନନୀ ସୁତଯୋରିଵାର୍ଥେ
ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ଦାସ ଭାବେ ଲଗି ରହିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ମନରେ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତା କରେ—'ତୁମେ ମୋର ସ୍ୱାମିନୀ'। ମାଁ, ଏହି ଆମ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି, ସେଟି ମା'ଓ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଭଳି ସଦା ବଢ଼ି ଚାଲୁ।
ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ସି ସର୍ଵମଖିଲଂ ଭୁଵନପ୍ରପଞ୍ଚଂ ସର୍ଵଜ୍ଞତା ପରିସମାପ୍ତିନିତାନ୍ତଭୂମିଃ । କିଂ ପାମରେଣ ଜଗଦମ୍ବ ନିଵେଦନୀଯଂ ଯଦ୍ଯୁକ୍ତମାଚର ଭଵାନି ତଵେଙ୍ଗିତଂ ସ୍ଯାତ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ସବୁ କଥା ଜାଣିଛ, ତୁମର ଜ୍ଞାନ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ହେ ଜଗତଜନନୀ, ଏମିତି ମୁଁ ଏକ ସାଧାରଣ ଲୋକ ତୁମ ପାଖରେ କଣ କହିପାରିବି? ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ, ହେ ଭବାନୀ, ସେହିପରି କର; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
ବ୍ରହ୍ମା ସୃଜତ୍ଯଵତି ଵିଷ୍ଣୁରୁମାପତିଶ୍ଚ ସଂହାରକାରକ ଇଯଂ ତୁ ଜନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଃ । କିଂ ସତ୍ଯମେତଦପି ଦେଵି ତଵେଚ୍ଛଯା ଵୈ କର୍ତୁଂ କ୍ଷମା ଵଯମଜେ ତଵ ଶକ୍ତିଯୁକ୍ତାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଉମାଙ୍କ ପତି ରୁଦ୍ର ସଂହାର କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। କିନ୍ତୁ, ମା' ଏହା ସତ୍ୟ କି? ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିନା ଆମେ କିଛି କରିପାରୁନାହିଁ, ଆମେ ସବୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଧାତ୍ରୀ ଧରାଧରସୁତେ ନ ଜଗଦ୍ବିଭର୍ତି ଆଧାରଶକ୍ତିରଖିଲଂ ତଵ ଵୈ ବିଭର୍ତି । ସୂର୍ଯୋଽପି ଭାତି ଵରଦେ ପ୍ରଭଯା ଯୁତସ୍ତେ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵମେତଦଖିଲଂ ଵିରଜା ଵିଭାସି
ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଧରା ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁନାହିଁ; ତୁମର ଆଧାର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦୟାମୟୀ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ। ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଓ ପବିତ୍ର ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଚମକୁଛ।
ବ୍ରହ୍ମାଽହମୀଶ୍ଵରଵରଃ କିଲ ତେ ପ୍ରଭାଵା- ତ୍ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଜନିଯୁତା ନ ଯଦା ତୁ ନିତ୍ଯାଃ । କେଽନ୍ଯେ ସୁରାଃ ଶତମଖପ୍ରମୁଖାଶ୍ଚ ନିତ୍ଯା ନିତ୍ଯା ତ୍ଵମେଵ ଜନନୀ ପ୍ରକୃତିଃ ପୁରାଣା
ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଈଶ୍ୱର ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଅଛୁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଅନନ୍ତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ କେଉଁ ଦେବତା, ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କି ଅନନ୍ତ? ତୁମେ ମାତ୍ର, ହେ ଜନନୀ, ଅନନ୍ତ ଓ ପୁରାତନ ପ୍ରକୃତି।
ତ୍ଵଂ ଚେଦ୍ଭଵାନି ଦଯସେ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ଜାନେଽହମଦ୍ଯ ତଵ ସଂନିଧିଗଃ ସଦୈଵ । ନୋଚେଦହଂ ଵିଭୁରନାଦିରନୀହ ଈଶୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମଧୀରିତି ତମଃପ୍ରକୃତିଃ ସଦୈଵ
ହେ ଭବାନୀ, ତୁମେ ଯଦି ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଉପରେ କୃପା କର, ତେବେ ମୁଁ ଏହି ଦିନ ସଦା ତୁମ ସାନିଧ୍ୟରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣେ। ନହେଲେ, ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଅନାଦି, କ୍ରିୟାହୀନ ଭାବେ ଜଗତର ଆତ୍ମା ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି ରହିଥାନ୍ତି, କେବଳ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ।
ଵିଦ୍ଯା ତ୍ଵମେଵ ନନୁ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ନରାଣାଂ ଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵମେଵ କିଲ ଶକ୍ତିମତାଂ ସଦୈଵ । ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିକାନ୍ତିକମଲାମଲତୁଷ୍ଟିରୂପା ମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ଵିରତିରେଵ ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପାଇଁ ତୁମେ ହେଉଛ ଜ୍ଞାନ; ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ହେଉଛ ଶକ୍ତି। ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, କାନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନିର୍ମଳ ତୃପ୍ତି ରୂପେ ଅଛ; ମୁକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ଏହି ମଣିଷ ଲୋକରେ ବିରାଗ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଗାଯତ୍ର୍ଯସି ପ୍ରଥମଵେଦକଲା ତ୍ଵମେଵ ସ୍ଵାହା ସ୍ଵଧା ଭଗଵତୀ ସଗୁଣାର୍ଧମାତ୍ରା । ଆମ୍ନାଯ ଏଵ ଵିହିତୋ ନିଗମୋ ଭଵତ୍ଯୈ ସଞ୍ଜୀଵନାଯ ସତତଂ ସୁରପୂର୍ଵଜାନାମ୍
ତୁମେ ଗାୟତ୍ରୀ, ବେଦର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ; ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଭଗବତୀ ଓ ଗୁଣସହିତ ଅର୍ଧ ମାତ୍ରା। ବେଦ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ହେ ଭବାନୀ, ପୁରାତନ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ରହିବା ପାଇଁ।
ମୋକ୍ଷାର୍ଥମେଵ ରଚଯସ୍ଯଖିଲଂ ପ୍ରପଞ୍ଚଂ ତେଷାଂ ଗତାଃ ଖଲୁ ଯତୋ ନନୁ ଜୀଵଭାଵମ୍ । ଅଂଶା ଅନାଦିନିଧନସ୍ଯ କିଲାନଘସ୍ଯ ପୂର୍ଣାର୍ଣଵସ୍ଯ ଵିତତା ହି ଯଥା ତରଙ୍ଗାଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ କେବଳ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କର; ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଉ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖନ୍ତିନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମେ ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ, ନିର୍ମଳ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ତୁମର ଅଂଶ।
ଜୀଵୋ ଯଦା ତୁ ପରିଵେତ୍ତି ତଵୈଵ କୃତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ସଂହରସ୍ଯଖିଲମେତଦିତି ପ୍ରସିଦ୍ଧମ୍ । ନାଟ୍ଯଂ ନଟେନ ରଚିତଂ ଵିତଥେଽନ୍ତରଙ୍ଗେ କାର୍ଯେ କୃତେ ଵିରମସେ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵା
ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ବୁଝିଯାଏ ଯେ ସମସ୍ତ କାମ କେବଳ ତୁମର କୃତ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ସବୁଠାରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ସଂହାର କର। ଯେପରି ଏକ ନଟ ନାଟକ ରଚି ଲାଗିଥାଏ, କାମ ସେଶ ହେଲେ ବନ୍ଦ କରିଦିଏ, ସେପରି ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସେଶ କଲେ ସଂହାର କର।
ତ୍ରାତା ତ୍ଵମେଵ ମମ ମୋହମଯାଦ୍ଭଵାବ୍ଧେ- ସ୍ତ୍ଵାମମ୍ବିକେ ସତତମେମି ମହାର୍ତିଦେ ଚ । ରାଗାଦିଭିର୍ଵିରଚିତେ ଵିତଥେ କିଲାନ୍ତେ ମାମେଵ ପାହି ବହୁଦୁଃଖକରେ ଚ କାଲେ
ମୋହର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ତୁମେ ମାତ୍ର, ହେ ଅମ୍ବିକା; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖକୁ ଦୁଃଖରେ ଆସେ। ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଯେଉଁ ଅନ୍ତ ଆସେ, ଯାହା ଅନେକ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମୟରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ନମୋ ଦେଵି ମହାଵିଦ୍ଯେ ନମାମି ଚରଣୌ ତଵ । ସଦା ଜ୍ଞାନପ୍ରକାଶଂ ମେ ଦେହି ସର୍ଵାର୍ଥଦେ ଶିଵେ
ନମସ୍କାର ହେ ଦେବୀ, ହେ ମହାବିଦ୍ୟା, ତୁମର ପାଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ। ସଦା ମୋତେ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଦିଅ, ହେ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଶିବେ।