ପାଦପୀଠଂ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣା ନାନାମଣିଵିଭୂଷିତମ୍ । ସୂର୍ଯକୋଟିପ୍ରତୀକାଶଂ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ଵଯଂ ତ୍ରଯଃ
ଆମେ ତିନିଜଣ ତାଙ୍କର ପାଦପୀଠକୁ ଦେଖୁଥିଲୁ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
କାଶ୍ଚିଦ୍ରକ୍ତାମ୍ବରାସ୍ତତ୍ର ସହଚର୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ । କାଶ୍ଚିନ୍ନୀଲାମ୍ବରା ନାର୍ଯସ୍ତଥା ପୀତାମ୍ବରାଃ ଶୁଭାଃ
ସେଠି ହଜାର ହଜାର ସହଚରୀ ଥିଲେ, କେହି ଲାଲ ଚିର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ନୀଳ ଚିର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ କେହି ଶୁଭ ପୀତ ଚିର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦେଵ୍ଯଃ ସର୍ଵାଃ ଶୁଭାକାରା ଵିଚିତ୍ରାମ୍ବରଭୂଷଣାଃ । ଵିରେଜୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵତସ୍ତସ୍ଯାଃ ପରିଚର୍ଯାପରାଃ କିଲ
ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ, ଶୁଭ ରୂପ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚିର ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ପାଖରେ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ସେବାରେ ଲଗିଥିଲେ।
ଜଗୁଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ ପର୍ଯୁପାସନ୍ତ ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଵୀଣାମାରୁତଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦଯନ୍ତୋ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
କିଛି ଯୁବତୀ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଏବଂ ବାୟୁ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ।
ଶୃଣୁ ନାରଦ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍ର ଚାଦ୍ଭୁତମ୍ । ନଖଦର୍ପଣମଧ୍ଯେ ଵୈ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚରଣପଙ୍କଜେ
ନାରଦ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୋତେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଥିଲି, ତାହା କହିବି: ଦେବୀଙ୍କର ପଦମ ପାଦର ନଖ ଦର୍ପଣରେ—
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଖିଲଂ ସର୍ଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଵାଯୁରଗ୍ନିର୍ଯମୋ ରଵିଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ସବୁ, ମୁଁ, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ରବି—
ଵରୁଣଃ ଶୀତଗୁସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା କୁବେରଃ ପାକଶାସନଃ । ପର୍ଵତାଃ ସାଗରା ନଦ୍ଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସସ୍ତଥା
ବରୁଣ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟା, କୁବେର, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ସାଗର, ନଦୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ—
ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚିତ୍ରକେତୁଃ ଶ୍ଵେତଶ୍ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦସ୍ତଥା । ନାରଦସ୍ତୁମ୍ବୁରୁଶ୍ଚୈଵ ହାହାହୂହୂସ୍ତଥୈଵ ଚ
ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ଶ୍ୱେତ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଏବଂ ହାହା ହୁହୁ—
ଅଶ୍ଵିନୌ ଵସଵଃ ସାଧ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପିତରସ୍ତଥା । ନାଗାଃ ଶେଷାଦଯଃ ସର୍ଵେ କିନ୍ନରୋରଗରାକ୍ଷସାଃ
ଅଶ୍ୱିନୀ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ପିତୃ, ସମସ୍ତ ନାଗ ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, କିନ୍ନର, ଉରଗ, ରାକ୍ଷସ—
ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଶ୍ଚ କୈଲାସଃ ପର୍ଵତୋତ୍ତମଃ । ସର୍ଵଂ ତଦଖିଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ନଖମଧ୍ଯସ୍ଥିତଂ ଚ ନଃ
ବୈକୁଣ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ, କୈଳାସ ପାହାଡ଼—ଏହି ସମସ୍ତ ଆମେ ଦେଖିଲୁ, ଦେବୀଙ୍କର ନଖ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ଥିଲା।
ମଜ୍ଜନ୍ମପଙ୍କଜଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଚତୁରାନନଃ । ଶେଷଶାଯୀ ଜଗନ୍ନାଥସ୍ତଥା ଚ ମଧୁକୈଟଭୌ
ସେଠାରେ ଜଳରେ ଉଦିତ ପଦ୍ମରେ ମୁଁ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ଜଗନ୍ନାଥ, ଏବଂ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲୁ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ତତ୍ର ପାଦପଦ୍ମନଖେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵିସ୍ମତୋଽହଂ ତତୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କିମେତଦିତି ଶଙ୍କିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏଭଳି ମୁଁ ସେଠାରେ ଦେଖିଲି, ମା'ଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦର ନଖରେ ବସିଛି। ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି, ଚିନ୍ତା କରିଲି—'ଏହା କ'ଣ?'
ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ଶଙ୍କରଶ୍ଚ ତଥା ସ୍ଥିତଃ । ତାଂ ତଦା ମେନିରେ ଦେଵୀଂ ଵଯଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମାତରମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ, ଶିବ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱର ମା' ବୋଲି ଭାବିଲୁ।
ତତୋ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତଃ । ସୁଧାମଯେ ଶିଵେ ଦ୍ଵୀପେ ଵିହାରଂ ଵିଵିଧଂ ତଦା
ତାପରେ ଆମେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଆନନ୍ଦମୟ ଶୁଭ ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ଶତବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲୁ।
ସଖ୍ଯ ଇଵ ତଦା ତତ୍ର ମେନିରେଽସ୍ମାନଵସ୍ଥିତାନ୍ । ଦେଵ୍ଯଃ ପ୍ରମୁଦିତାକାରା ନାନାଭରଣମଣ୍ଡିତାଃ
ସେ ସମୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀମାନେ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ସହେଳୀମାନେ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଵଯମପ୍ଯତିରମ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ବଭୂଵିମ ଵିମୋହିତାଃ । ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ ପଶ୍ଯନ୍ଭାଵାନ୍ମନୋରମାନ୍
ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଶୋଭାରେ ମନମୋହିତ ହୋଇଗଲୁ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସେ ମନୋହର ରୂପମାନେକୁ ଦେଖୁଥିଲୁ।
ଏକଦା ତାଂ ମହାଦେଵୀଂ ଦେଵୀଂ ଶ୍ରୀଭୁଵନେଶ୍ଵରୀମ୍ । ତୁଷ୍ଟାଵ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୁଵତୀଭାଵସଂସ୍ଥିତଃ
ଏକଦିନ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁବତୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ମହାଦେବୀ ଶ୍ରୀଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ନମୋ ଦେଵ୍ଯୈ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈ ଚ ଵିଧାତ୍ର୍ଯୈ ସତତଂ ନମଃ । କଲ୍ଯାଣୈ କାମଦାଯୈ ଚ ଵୃଦ୍ଧ୍ଯୈ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ଦେବୀ, ପ୍ରକୃତି ଓ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ। ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା, ବୃଦ୍ଧି ଓ ସିଦ୍ଧି ଦାୟିନୀଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣ୍ଯୈ ସଂସାରାରଣଯେ ନମଃ । ପଞ୍ଚକୃତ୍ଯଵିଧାତ୍ର୍ଯୈ ତେ ଭୁଵନେଶ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ରୂପିଣୀ, ଏହି ସଂସାର ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପଞ୍ଚ କାର୍ଯ୍ୟର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ମାଲିକା, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାଧିଷ୍ଟାନରୂପାଯୈ କୂଟସ୍ଥାଯୈ ନମୋ ନମଃ । ଅର୍ଧମାତ୍ରାର୍ଥଭୂତାଯୈ ହୃଲ୍ଲେଖାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସମସ୍ତ ଆଧାରର ରୂପା, ଅଚଳା, ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଅର୍ଧମାତ୍ରାର ସାର୍ଥକତା, ହୃଲ୍ଲେଖା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଞାତଂ ମଯାଽଖିଲମିଦଂ ତ୍ଵଯି ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟଂ ତ୍ଵତ୍ତୋଽସ୍ଯ ସମ୍ଭଵଲଯାଵପି ମାତରଦ୍ଯ । ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ତେଽସ୍ଯ କରଣେ ଵିତତପ୍ରଭାଵା ଜ୍ଞାତାଽଧୁନା ସକଲଲୋକମଯୀତି ନୂନମ୍
ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ବିସ୍ତାରିତ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଲୟ ତୁମଠାରୁ ହୁଏ, ମା'। କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର୍ବଭୌମ ରୂପେ ବିସ୍ତାରିତ ବୋଲି ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିଛି।
ଵିସ୍ତାର୍ଯ ସର୍ଵମଖିଲଂ ସଦସଦ୍ଵିକାରଂ ସନ୍ଦର୍ଶଯସ୍ଯଵିକଲଂ ପୁରୁଷାଯ କାଲେ । ତତ୍ତ୍ଵୈଶ୍ଚ ଷୋଡଶଭିରେଵ ଚ ସପ୍ତଭିଶ୍ଚ ଭାସୀନ୍ଦ୍ରଜାଲମିଵ ନଃ କିଲ ରଞ୍ଜନାଯ
ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, ଚଳ ଅଚଳ ସବୁକୁ ବିସ୍ତାର କର, ଏବଂ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଦେଖାଉଛ। ଷୋଳ ଓ ସାତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ମାୟା ଭଳି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ।
ନ ତ୍ଵାମୃତେ କିମପି ଵସ୍ତୁଗତଂ ଵିଭାତି ଵ୍ଯାପ୍ଯୈଵ ସର୍ଵମଖିଲଂ ତ୍ଵମଵସ୍ଥିତାଽସି । ଶକ୍ତିଂ ଵିନା ଵ୍ଯଵହୃତୋ ପୁରୁଷୋଽପ୍ଯଶକ୍ତୋ ଵମ୍ଭଣ୍ଯତେ ଜନନି ବୁଦ୍ଧିମତା ଜନେନ
ତୁମକୁ ଛାଡି କୌଣସି ବସ୍ତୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛ। ତୁମର ଶକ୍ତି ବିନା, ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ—ଏହି କଥା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ମା'।
ପ୍ରୀଣାସି ଵିଶ୍ଵମଖିଲଂ ସତତଂ ପ୍ରଭାଵୈଃ ସ୍ଵୈସ୍ତେଜସା ଚ ସକଲଂ ପ୍ରକଟୀକରୋଷି । ଅତ୍ସ୍ଯେଵ ଦେଵି ତରସା କିଲ କଲ୍ପକାଲେ କୋ ଵେଦ ଦେଵି ଚରିତଂ ତଵ ଵୈ ଭଵସ୍ଯ
ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ କର, ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ପ୍ରକାଶ କର। ଦେବୀ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ଶୀଘ୍ର ଅପସାରଣ କର; ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିବ?
ତ୍ରାତା ଵଯଂ ଜନନି ତେ ମଧୁକୈଟଭାଭ୍ଯାଂ ଲୋକାଶ୍ଚ ତେ ସୁଵିତତାଃ ଖଲୁ ଦର୍ଶିତା ଵୈ । ନୀତାଃ ସୁଖସ୍ଯ ଭଵନେ ପରମାଂ ଚ କୋଟିଂ ଯଦ୍ଦର୍ଶନଂ ତଵ ଭଵାନି ମହାପ୍ରଭାଵମ୍
ମା', ଆମକୁ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଠାରୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ; ଏହି ଜଗତକୁ ତୁମେ ଏପରି ବିସ୍ତାର କରିଛ। ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ଆମେ ସୁଖର ଗୃହ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ପାଇଛୁ, ଭବାନୀ, ତୁମ ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।
ନାହଂ ଭଵୋ ନ ଚ ଵିରିଂଚି ଵିଵେଦ ମାତଃ କୋଽନ୍ଯୋ ହି ଵେତ୍ତି ଚରିତଂ ତଵ ଦୁର୍ଵିଭାଵ୍ଯମ୍ । କାନୀହ ସନ୍ତି ଭୁଵନାନି ମହାପ୍ରଭାଵେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ଭଵାନି ରଚିତେ ରଚନାକଲାପେ
ମୁଁ, ଭବ ଓ ବିରିଞ୍ଚି, ମା', ତୁମ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିପାରିନାହିଁ; ଅନ୍ୟ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳି ଭବାନୀ, କେତେ ଜଗତ ତୁମେ ତିଆରି କରିଛ?
ଅସ୍ମାଭିରତ୍ର ଭୁଵନେ ହରିରନ୍ଯ ଏଵ ଦୃଷ୍ଟଃ ଶିଵଃ କମଲଜଃ ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵଃ । ଅନ୍ଯେଷୁ ଦେଵି ଭୁଵନେପୁ ନ ସନ୍ତି କିଂ ତେ କିଂ ଵିଦ୍ମ ଦେଵି ଵିତତଂ ତଵ ସୁପ୍ରଭାଵମ୍
ଏଠି ଏହି ଜଗତରେ ଆମେ କେବଳ ହରି, ଶିବ ଓ କମଳଜଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଦେଖିଛୁ; ଦେବୀ, ଅନ୍ୟ ଜଗତରେ ତୁମର ଅନ୍ୟ ଆକାର ନାହିଁ କି? ଦେବୀ, ତୁମର ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ କେତେ ଜାଣିପାରିବୁ?
ଯାଚେଽମ୍ବ ତେଽଙ୍ଘ୍ରିକମଲଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କାମଂ ଚିତ୍ତେ ସଦା ଵସତୁ ରୂପମିଦଂ ତଵୈତତ୍ । ନାମାପି ଵକ୍ତ୍ରକୁହରେ ସତତଂ ତଵୈଵ ସନ୍ଦର୍ଶନଂ ତଵ ପଦାମ୍ବୁଜଯୋଃ ସଦୈଵ
ମୁଁ ମା', ତୁମର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ ଏକ ଇଚ୍ଛା ମାଗୁଛି—ଏହି ତୁମ ରୂପ ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ବସୁ, ତୁମର ନାମ ସଦା ମୋ ମୁହଁରେ ରହୁ, ଏବଂ ମୁଁ ସଦା ତୁମର ପଦ୍ମପାଦର ଦର୍ଶନ ପାଉ।
ଭୃତ୍ଯୋଽଯମସ୍ତି ସତତଂ ମଯି ଭାଵନୀଯଂ ତ୍ଵାଂ ସ୍ଵାମିନୀତି ମନସା ନନୁ ଚିନ୍ତଯାମି । ଏଷାଽଽଵଯୋରଵିରତା କିଲ ଦେଵି ଭୂଯା- ଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତିଃ ସଦୈଵ ଜନନୀ ସୁତଯୋରିଵାର୍ଥେ
ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ଦାସ ଭାବେ ଲଗି ରହିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ମନରେ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତା କରେ—'ତୁମେ ମୋର ସ୍ୱାମିନୀ'। ମାଁ, ଏହି ଆମ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅଟୁଟ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି, ସେଟି ମା'ଓ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଭଳି ସଦା ବଢ଼ି ଚାଲୁ।
ତ୍ଵଂ ଵେତ୍ସି ସର୍ଵମଖିଲଂ ଭୁଵନପ୍ରପଞ୍ଚଂ ସର୍ଵଜ୍ଞତା ପରିସମାପ୍ତିନିତାନ୍ତଭୂମିଃ । କିଂ ପାମରେଣ ଜଗଦମ୍ବ ନିଵେଦନୀଯଂ ଯଦ୍ଯୁକ୍ତମାଚର ଭଵାନି ତଵେଙ୍ଗିତଂ ସ୍ଯାତ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ସବୁ କଥା ଜାଣିଛ, ତୁମର ଜ୍ଞାନ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ହେ ଜଗତଜନନୀ, ଏମିତି ମୁଁ ଏକ ସାଧାରଣ ଲୋକ ତୁମ ପାଖରେ କଣ କହିପାରିବି? ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ, ହେ ଭବାନୀ, ସେହିପରି କର; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।