ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଲଜ୍ଜା ମେ ମହତୀ ଚାଦ୍ଯ ଯଦି ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଵୃଥା । ଵାଚ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଆଜି ମୁଁ ଫୁଟା ହାତେ ଫେରିଯିବି ତାହା ହେଲେ ମୋତେ ବଡ ଲଜ୍ଜା ହେବ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସବୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ମୋ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବ.'
ଶପ୍ସ୍ଯାମି ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଚାଦ୍ଯ ଯେନ ମନ୍ତ୍ରଃ ସମର୍ପିତଃ । ତ୍ଵାଂ ଚାପି ସୁଭୃଶଂ କୁନ୍ତି ନୋଚେନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ଭଜିଷ୍ଯସି
'ଆଜି ମୁଁ ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଶାପ ଦେବି ଯିଏ ତୁମକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଶାପ ଦେବି.'
କନ୍ଯାଧର୍ମଃ ସ୍ଥିରସ୍ତେ ସ୍ଯାନ୍ନ ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ଜନାଃ କିଲ । ମତ୍ସମସ୍ତୁ ତଥା ପୁତ୍ରୋ ଭଵିତା ତେ ଵରାନନେ
'ତୁମର କନ୍ୟାତ୍ୱ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ; ଲୋକେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିବେ ନାହିଁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଥିବା। ଏବଂ ତୁମ ପୁଅ ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ.'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତରଣିଃ କୁନ୍ତୀଂ ତନ୍ମନସ୍କାଂ ସୁଲଜ୍ଜିତାମ୍ । ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଦେଵେଶୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵାତିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଏଭଳି କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହ ଏକତା ହେଲେ, ଯିଏ ମନରେ ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିଲେ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେଇ, ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ।
ଗର୍ଭଂ ଦଧାର ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସୁଗୁପ୍ତେ ମନ୍ଦିରେ ସ୍ଥିତା । ଧାତ୍ରୀ ଵେଦ ପ୍ରିଯା ଚୈକା ନ ମାତା ନ ଜନସ୍ତଥା
ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା କୁନ୍ତୀ ଗୁପ୍ତ ଘରରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ; କେବଳ ଧାତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସହେଳୀ ଜାଣିଥିଲେ, ମା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଗୁପ୍ତଃ ସଦ୍ମନି ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଜାତଶ୍ଚାତିମନୋହରଃ । କଵଚେନାତିରମ୍ଯେଣ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ସମନ୍ଵିତଃ
ଘରରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଦୀପ୍ତିମାନ କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ସୂର୍ଯସ୍ତୁ କୁମାର ଇଵ ଚାପରଃ । କରେ କୃତ୍ଵାଥ ଧାତ୍ରେଯୀ ତାମୁଵାଚ ସୁଲଜ୍ଜିତାମ୍
ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେବପୁତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ପରେ, ଧାତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଇ, ଲଜ୍ଜାରେ ଡୁବିଥିବା କୁନ୍ତୀ କହିଲେ।
କାଂ ଚିନ୍ତାଂ କରଭୋରୁ ତ୍ଵମାଧତ୍ସେଽଦ୍ଯ ସ୍ଥିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍ । ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ସୁତଂ କୁନ୍ତୀ ମୁଞ୍ଚନ୍ତୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
'କାହିଁକି ଚିନ୍ତା କରୁଛ, କୁନ୍ତୀ? ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି,' ଧାତ୍ରୀ କହିଲେ। କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ମଞ୍ଜୁଷାରେ ରଖି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
କିଂ କରୋମି ସୁତାର୍ତାହଂ ତ୍ଯଜେ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ । ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯା ତ୍ଯଜାମି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
'ମୁଁ କଣ କରିବି, ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ? ମୁଁ ତୁମକୁ, ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ, ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଦୁଃଖି ଭାଗ୍ୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ପାତୁତ୍ଵାଂ ସଗୁଣାଗୁଣା ଭଗଵତୀ ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀ ଚାମ୍ବିକା ସ୍ତନ୍ଯଂ ସୈଵ ଦଦାତୁ ଵିଶ୍ଵଜନନୀ କାତ୍ଯାଯନୀ କାମଦା । ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେଽହଂମୁଖପଙ୍କଜଂ ସୁଲଲିତଂ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯାର୍ହଂ କଦା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଵିଜନେ ଵନେ ରଵିସୁତଂ ଦୁଷ୍ଟା ଯଥା ସ୍ଵୈରିଣୀ
'ସବୁ ଗୁଣ ଓ ଅଗୁଣ ଥିବା ଭଗବତୀ ଆମ୍ବିକା, ସବୁ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବିଶ୍ୱଜନନୀ କାତ୍ୟାୟନୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ। କେବେ ମୁଁ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖିବି, ଯାହା ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ? ଜଙ୍ଗଲ ରେ, ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ, ରବିପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟା ମହିଳା ପରି ହେଉଛି।
ପୂର୍ଵସ୍ମିନ୍ନପି ଜନ୍ମନି ତ୍ରିଜଗତାଂ ମାତା ନ ଚାରାଧିତା ନ ଧ୍ଯାତଂ ପଦପଙ୍କଜଂ ସୁଖକରଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶିଵାଯାଶ୍ଚିରମ୍ । ତେନାହଂ ସୁତ ଦୁର୍ଭଗାସ୍ମି ସତତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁନସ୍ତ୍ଵାଂ ଵନେ ତପ୍ସ୍ଯାମି ପ୍ରିଯ ପାତକଂ ସ୍ମୃତଵତୀ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କୃତଂ ଯତ୍ସ୍ଵଯମ୍
'ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ, ତିନି ଜଗତର ମାକୁ ପୂଜା କରିନଥିଲି, ଦେବୀ ଶିବାଙ୍କର ସୁଖଦାୟକ ପଦ୍ମପାଦରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରିନଥିଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ପୁଅ, ମୁଁ ସଦା ଦୁଃଖି ଭାଗ୍ୟରେ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଫେରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ଏବଂ ମୁଁ ପାପର ସ୍ମୃତିରେ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ମୁଁ ଜାଣିସୁନି କରିଛି।'
ସୂତ ଉଵାଵ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଯା ତଂ ସୁତଂ କୁନ୍ତୀ ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ଧୃତଂ କିଲ । ଧାତ୍ରୀହସ୍ତେ ଦଦୌ ଭୀତା ଜନଦର୍ଶନତସ୍ତଥା
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି କହି, କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ମଞ୍ଜୁଷାରେ ରଖିଲେ, ଲୋକମାନେ ଦେଖିବାର ଭୟରେ, ଧାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତା ତଦା କୁନ୍ତୀ ପିତୃଵେଶ୍ମନ୍ଯୁଵାସ ସା । ମଞ୍ଜୂଷା ଵହମାନା ଚ ପ୍ରାପ୍ତା ହ୍ଯଧିରଥେନ ଵୈ
ତାପରେ, ଭୟଭିତ କୁନ୍ତୀ ସ୍ନାନ କରି, ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ; ମଞ୍ଜୁଷା ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଅଧିରଥ ତାହାକୁ ମିଳିଲେ।
ରାଧା ସୂତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଵୈ ତଯାସୌ ପ୍ରାର୍ଥିତଃ ସୁତଃ । କର୍ଣୋଽଭୂଦ୍ବଲଵାନ୍ଵୀରଃ ପାଲିତଃ ସୂତସଦ୍ମନି
ସୂତର ଜନା ରାଧା, ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର କର୍ଣ୍ଣ ସୂତ ଘରରେ ଲାଳିତ ହେଲେ।
କୁନ୍ତୀ ଵିଵାହିତା କନ୍ଯା ପାଣ୍ଡୁନା ସା ସ୍ଵଯମ୍ଵରେ । ମାଦ୍ରୀ ଚୈଵାପରା ଭାର୍ଯା ମଦ୍ରରାଜସୁତା ଶୁଭା
କୁନ୍ତୀ, ଏକ କନ୍ୟା, ନିଜ ସ୍ୱୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ; ମାଦ୍ରୀ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶୁଭା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ।
ମୃଗଯାଂ ରମମାଣସ୍ତୁ ଵନେ ପାଣ୍ଡୁର୍ମହାବଲଃ । ଜଘାନ ମୃଗବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତୁ ରମମାଣଂ ମୁନିଂ ଵନେ
ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରିବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିବାବେଳେ, ଏକ ମୁନିକୁ ମୃଗ ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶପ୍ତସ୍ତେନ ତଦା ପାଣ୍ଡୁର୍ମୁନିନା କୁପିତେନ ଚ । ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଗଂ ଯଦି କର୍ତାସି ତଦା ତେ ମରଣଂ ଧୁଵମ୍
ସେ ମୁନି, କ୍ରୋଧରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଯଦି ଜନାନୀ ସହ ସଂଗ କରିବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।'
ଇତି ଶପ୍ତସ୍ତୁ ମୁନିନା ପାଣ୍ଡୁଃ ଶୋକସମନ୍ଵିତଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଵନେ ଵାସଂ ଚକାର ଭୃଶଦୁଃଖିତଃ
ମୁନିଙ୍କ ଶାପ ପାଇଁ, ପାଣ୍ଡୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ରାଜ୍ୟ ଛାଡି ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲଗିଲେ, ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
କୁନ୍ତୀ ମାଦ୍ରୀ ଚ ଭାର୍ଯେ ଦ୍ଵେ ଜଗ୍ମତୁଃ ସହ ସଙ୍ଗତେ । ସେଵନାର୍ଥଂ ସତୀଧର୍ମଂ ସଂଶ୍ରିତେ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, ଦୁଇ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ; ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଓ ସତୀ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମୁନିମାନେ ସହିତ।
ଗଙ୍ଗାତୀରେ ସ୍ଥିତଃ ପାଣ୍ଡୁର୍ମୁନୀନାମାଶ୍ରମେଷୁ ଚ । ଶୃଣ୍ଵାନୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଚକାର ଦୁଶ୍ଚରଂ ତପଃ
ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ, ପାଣ୍ଡୁ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ; ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
କଥାଯାଂ ଵର୍ତମାନାଯାଂ କଦାଚିଦ୍ଧର୍ମସଂଶ୍ରିତମ୍ । ଅଶୃଣୋଦ୍ଵଚନଂ ରାଜା ସୁପୃଷ୍ଟଂ ମୁନିଭାଷିତମ୍
ଏକଥା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ରାଜା ଧର୍ମ ସଂପର୍କରେ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ଗତିର୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗେ ଗନ୍ତୁଂ ପରନ୍ତପ । ଯେନ କେନାପ୍ଯୁପାଯେନ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଜନନଂ ଚରେତ୍
'ଯାହାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା; ଯେଭଳି ଉପାୟ ହେଉ, ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ।'
ଅଂଶଜଃ ପୁତ୍ରିକାପୁତ୍ରଃ କ୍ଷେତ୍ରଜୋ ଗୋଲକସ୍ତଥା । କୁଣ୍ଡଃ ସହୋଢଃ କାନୀନଃ କ୍ରୀତଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଥା ଵନେ
ଏକ ପୁତ୍ର ଅଂଶରୁ ହେବା, କନ୍ୟାରୁ ହେବା, କ୍ଷେତ୍ରରୁ ହେବା, ଅନାଥ ଶିଶୁ ଭାବରେ ମିଳିବା; କୁଣ୍ଡରୁ ହେବା, ପତି ଦ୍ୱାରା ପାଳିତ, ବିବାହ ବାହାରେ ଜନ୍ମିତ, କିଣିବା, ଜଙ୍ଗଲରେ ମିଳିବା ଭଳି ପୁତ୍ର ହେଇପାରେ।
ଦତ୍ତଃ କେନାପି ଚାଶକ୍ତୌ ଧନଗ୍ରାହିସୁତାଃ ସ୍ମୃତାଃ । ଉତ୍ତରୋତ୍ତରତଃ ପୁତ୍ରା ନିକୃଷ୍ଟା ଇତି ନିଶ୍ଚଯଃ
ଅସମର୍ଥ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଧନ ନେଇଥିବା ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୁତ୍ର ପୂର୍ବବର୍ଗରୁ କମ ମାନାଯାଏ, ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ତଦା ପ୍ରାହ କୁନ୍ତୀଂ କମଲଲୋଚନାମ୍ । ସୁତମୁତ୍ପାଦଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ମୁନିଂ ଗତ୍ଵା ତପୋଽନ୍ଵିତମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସେ କମଳନୟନୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ କର, ଏକ ତପସ୍ୟାରତ ମୁନିଙ୍କୁ ଯାଇ।'
ମମାଜ୍ଞଯା ନ ଦୋଷସ୍ତେ ପୁରା ରାଜ୍ଞା ମହାତ୍ମନା । ଵସିଷ୍ଠାଜ୍ଜନିତଃ ପୁତ୍ରଃ ସୌଦାସେନେତି ମେ ଶ୍ରୁତମ୍
'ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ପୂର୍ବରୁ, ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କୁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୌଦାସ ନାମକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ, ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିଛି।'
ତଂ କୁନ୍ତୀ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ମମ ମନ୍ତ୍ରୋଽସ୍ତି କାମଦଃ । ଦତ୍ତୋ ଦୁର୍ଵାସସା ପୂର୍ଵଂ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସର୍ଵଥା ପ୍ରଭୋ
କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ପାଖରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ସଦା ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଭୁ।'
ନିମନ୍ତ୍ରଯେଽହଂ ଯଂ ଦେଵଂ ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ପାର୍ଥିଵ । ଆଗଚ୍ଛେତ୍ସର୍ଵଥାସୌ ଵୈ ମମ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ନିମନ୍ତ୍ରିତଃ
'ମୁଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଯେ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବି, ରାଜା, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ।'
ଭର୍ତୁର୍ଵାକ୍ଯେନ ସା ତତ୍ର ସ୍ମୃତ୍ଵା ଧର୍ମଂ ସୁରୋତ୍ତମମ୍ । ସଙ୍ଗମ୍ଯ ସୁଷୁଵେ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଥମଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମକୁ ମନେ ପକାଇ, ସେ ଦେବତା ସହ ସଂଗ କରି, ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଵାଯୋର୍ଵୃକୋଦରଂ ପୁତ୍ରଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ଚୈଵ ଶତକ୍ରତୋଃ । ଵର୍ଷେ ଵର୍ଷେ ତ୍ରଯଃ ପୁତ୍ରାଃ କୁନ୍ତ୍ଯା ଜାତା ମହାବଲାଃ
ବାୟୁ ଠାରୁ ବୃକୋଦର ପୁତ୍ର ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଠାରୁ ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମିଲେ; ଏଭଳି, ପ୍ରତି ବର୍ଷେ, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ହେଲେ।