ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତୁ ମୁନିଃ ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଦ୍ଵିଜଃ । ପରିଚର୍ଯା କୃତା କୁନ୍ତ୍ଯା ମୁନିସ୍ତୋଷଂ ଜଗାମ ହ
ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ଚାରିମାସ ବ୍ରତରେ ଆସିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ । କୁନ୍ତୀ ମୁନିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ତେଣୁ ମୁନି ଖୁସି ହେଲେ ।
ଦଦୌ ମନ୍ତ୍ରଂ ଶୁଭଂ ତସ୍ଯୈ ଯେନାହୂତଃ ସୁରଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ସମାଯାତି ତଥା କାମଂ ପୂରଯିଷ୍ଯତି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଡାକିଲେ ଦେବତା ସେଉଁଠି ଆସିବେ ଏବଂ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବେ ।
ଗତେ ମୁନୌ ତତଃ କୁନ୍ତୀ ନିଶ୍ଚଯାର୍ଥଂ ଗୃହେ ସ୍ଥିତା । ଚିନ୍ତଯାମାସ ମନସା କଂ ସୁରଂ ସମଚିନ୍ତଯେ
ମୁନି ଚାଲିଗଲା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଘରେ ରହି, ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଭାବିଲେ — କେଉଁ ଦେବତାକୁ ଡାକିବି ?
ଉଦିତଶ୍ଚ ତଦା ଭାନୁସ୍ତଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଦିଵାକରଃ । ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଂ ତଯା କୃତ୍ଵା ଚାହୂତସ୍ତିଗ୍ମଗୁସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେଇ ଦିନ ତେଜଵାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଡାକିଲେ ।
ମଣ୍ଡଲାନ୍ମାନୁଷଂ ରୂପଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାତିପେଶଲମ୍ । ଅଵାତରତ୍ତଦାକାଶାତ୍ସମୀପେ ତତ୍ର ମନ୍ଦିରେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳରୁ ଅତି ରୂପବନ୍ତ ମାନବ ରୂପ ଧରି, ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ଆସି, ସେଇ ଘରରେ ନିକଟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ସମାଯାନ୍ତଂ କୁନ୍ତୀ ଭାନୁଂ ସୁଵିସ୍ମିତା । ଵେପମାନା ରଜୋଦୋଷଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସଦ୍ଯସ୍ତୁ ଭାମିନୀ
ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ । ସେ କମ୍ପିଗଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନାରୀ ଭାବର ପରିଣାମ ଅନୁଭବ କଲେ ।
କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ସ୍ଥିତା ସୂର୍ଯଂ ବଭାଷେ ଚାରୁଲୋଚନା । ସୁପ୍ରୀତା ଦର୍ଶନେନାଦ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ନିଜମଣ୍ଡଲମ୍
ଯୋଡି ହାତ ଦେଇ, ଚମକୁଥିବା ଆଖିରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: 'ଆଜି ତୁମେ ଦେଖିବାରେ ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲି; ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ.'
ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଆହୂତୋଽସ୍ମି କଥଂ କୁନ୍ତି ତ୍ଵଯା ମନ୍ତ୍ରବଲେନ ଵୈ । ନ ମାଂ ଭଜସି କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସମାହୂଯ ପୁରୋଗତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'କୁନ୍ତୀ, ତୁମର ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଡାକାଯାଇଛି—ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଛ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାଣ ଅଛି.'
କାମାର୍ତୋଽସ୍ମ୍ଯସିତାପାଙ୍ଗି ଭଜ ମାଂ ଭାଵସଂଯୁତମ୍ । ମନ୍ତ୍ରେଣାଧୀନତାଂ ପ୍ରାପ୍ପ୍ତଂ କ୍ରୀଡିତୁଂ ନଯ ମାମିତି
'କଳା ଆଖି ଥିବା କୁନ୍ତୀ, ମୁଁ ଚାହିଦାରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଛି; ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର ମନ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ ହୋଇଛି—ମୋତେ ଏବେ ନେଇ ମଜା କରିବା ପାଇଁ.'
କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ ॥ କନ୍ଯାସ୍ମ୍ଯହଂ ତୁ ଧର୍ମଜ୍ଞ ସର୍ଵସାକ୍ଷିନ୍ନମାମ୍ଯହମ୍ । ତଵାପ୍ଯହଂ ନ ଦୁର୍ଵାଚ୍ଯା କୁଲକନ୍ଯାସ୍ମି ସୁଵ୍ରତ
କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଏକ କନ୍ୟା, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତୁମେ ସବୁକୁ ଜଣା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଏକ ସମ୍ମାନିତ କୁଳର କନ୍ୟା, ତୁମେ ମୋତେ ଅପମାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସୁବ୍ରତ.'
ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଲଜ୍ଜା ମେ ମହତୀ ଚାଦ୍ଯ ଯଦି ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଵୃଥା । ଵାଚ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଆଜି ମୁଁ ଫୁଟା ହାତେ ଫେରିଯିବି ତାହା ହେଲେ ମୋତେ ବଡ ଲଜ୍ଜା ହେବ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସବୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ମୋ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବ.'
ଶପ୍ସ୍ଯାମି ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଚାଦ୍ଯ ଯେନ ମନ୍ତ୍ରଃ ସମର୍ପିତଃ । ତ୍ଵାଂ ଚାପି ସୁଭୃଶଂ କୁନ୍ତି ନୋଚେନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ଭଜିଷ୍ଯସି
'ଆଜି ମୁଁ ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଶାପ ଦେବି ଯିଏ ତୁମକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଶାପ ଦେବି.'
କନ୍ଯାଧର୍ମଃ ସ୍ଥିରସ୍ତେ ସ୍ଯାନ୍ନ ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ଜନାଃ କିଲ । ମତ୍ସମସ୍ତୁ ତଥା ପୁତ୍ରୋ ଭଵିତା ତେ ଵରାନନେ
'ତୁମର କନ୍ୟାତ୍ୱ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ; ଲୋକେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିବେ ନାହିଁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଥିବା। ଏବଂ ତୁମ ପୁଅ ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ.'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତରଣିଃ କୁନ୍ତୀଂ ତନ୍ମନସ୍କାଂ ସୁଲଜ୍ଜିତାମ୍ । ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଦେଵେଶୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵାତିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଏଭଳି କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହ ଏକତା ହେଲେ, ଯିଏ ମନରେ ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିଲେ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେଇ, ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ।
ଗର୍ଭଂ ଦଧାର ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସୁଗୁପ୍ତେ ମନ୍ଦିରେ ସ୍ଥିତା । ଧାତ୍ରୀ ଵେଦ ପ୍ରିଯା ଚୈକା ନ ମାତା ନ ଜନସ୍ତଥା
ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା କୁନ୍ତୀ ଗୁପ୍ତ ଘରରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ; କେବଳ ଧାତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସହେଳୀ ଜାଣିଥିଲେ, ମା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଗୁପ୍ତଃ ସଦ୍ମନି ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଜାତଶ୍ଚାତିମନୋହରଃ । କଵଚେନାତିରମ୍ଯେଣ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ସମନ୍ଵିତଃ
ଘରରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଦୀପ୍ତିମାନ କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ସୂର୍ଯସ୍ତୁ କୁମାର ଇଵ ଚାପରଃ । କରେ କୃତ୍ଵାଥ ଧାତ୍ରେଯୀ ତାମୁଵାଚ ସୁଲଜ୍ଜିତାମ୍
ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେବପୁତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ପରେ, ଧାତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଇ, ଲଜ୍ଜାରେ ଡୁବିଥିବା କୁନ୍ତୀ କହିଲେ।
କାଂ ଚିନ୍ତାଂ କରଭୋରୁ ତ୍ଵମାଧତ୍ସେଽଦ୍ଯ ସ୍ଥିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍ । ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ସୁତଂ କୁନ୍ତୀ ମୁଞ୍ଚନ୍ତୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
'କାହିଁକି ଚିନ୍ତା କରୁଛ, କୁନ୍ତୀ? ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି,' ଧାତ୍ରୀ କହିଲେ। କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ମଞ୍ଜୁଷାରେ ରଖି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
କିଂ କରୋମି ସୁତାର୍ତାହଂ ତ୍ଯଜେ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ । ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯା ତ୍ଯଜାମି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
'ମୁଁ କଣ କରିବି, ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ? ମୁଁ ତୁମକୁ, ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ, ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଦୁଃଖି ଭାଗ୍ୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ପାତୁତ୍ଵାଂ ସଗୁଣାଗୁଣା ଭଗଵତୀ ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀ ଚାମ୍ବିକା ସ୍ତନ୍ଯଂ ସୈଵ ଦଦାତୁ ଵିଶ୍ଵଜନନୀ କାତ୍ଯାଯନୀ କାମଦା । ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେଽହଂମୁଖପଙ୍କଜଂ ସୁଲଲିତଂ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯାର୍ହଂ କଦା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଵିଜନେ ଵନେ ରଵିସୁତଂ ଦୁଷ୍ଟା ଯଥା ସ୍ଵୈରିଣୀ
'ସବୁ ଗୁଣ ଓ ଅଗୁଣ ଥିବା ଭଗବତୀ ଆମ୍ବିକା, ସବୁ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବିଶ୍ୱଜନନୀ କାତ୍ୟାୟନୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ। କେବେ ମୁଁ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖିବି, ଯାହା ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ? ଜଙ୍ଗଲ ରେ, ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ, ରବିପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟା ମହିଳା ପରି ହେଉଛି।
ପୂର୍ଵସ୍ମିନ୍ନପି ଜନ୍ମନି ତ୍ରିଜଗତାଂ ମାତା ନ ଚାରାଧିତା ନ ଧ୍ଯାତଂ ପଦପଙ୍କଜଂ ସୁଖକରଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶିଵାଯାଶ୍ଚିରମ୍ । ତେନାହଂ ସୁତ ଦୁର୍ଭଗାସ୍ମି ସତତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁନସ୍ତ୍ଵାଂ ଵନେ ତପ୍ସ୍ଯାମି ପ୍ରିଯ ପାତକଂ ସ୍ମୃତଵତୀ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା କୃତଂ ଯତ୍ସ୍ଵଯମ୍
'ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ, ତିନି ଜଗତର ମାକୁ ପୂଜା କରିନଥିଲି, ଦେବୀ ଶିବାଙ୍କର ସୁଖଦାୟକ ପଦ୍ମପାଦରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରିନଥିଲି। ଏହି କାରଣରୁ, ପୁଅ, ମୁଁ ସଦା ଦୁଃଖି ଭାଗ୍ୟରେ; ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଫେରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ଏବଂ ମୁଁ ପାପର ସ୍ମୃତିରେ ତପସ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ମୁଁ ଜାଣିସୁନି କରିଛି।'
ସୂତ ଉଵାଵ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଯା ତଂ ସୁତଂ କୁନ୍ତୀ ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ଧୃତଂ କିଲ । ଧାତ୍ରୀହସ୍ତେ ଦଦୌ ଭୀତା ଜନଦର୍ଶନତସ୍ତଥା
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି କହି, କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ମଞ୍ଜୁଷାରେ ରଖିଲେ, ଲୋକମାନେ ଦେଖିବାର ଭୟରେ, ଧାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତା ତଦା କୁନ୍ତୀ ପିତୃଵେଶ୍ମନ୍ଯୁଵାସ ସା । ମଞ୍ଜୂଷା ଵହମାନା ଚ ପ୍ରାପ୍ତା ହ୍ଯଧିରଥେନ ଵୈ
ତାପରେ, ଭୟଭିତ କୁନ୍ତୀ ସ୍ନାନ କରି, ପିତାଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ; ମଞ୍ଜୁଷା ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଅଧିରଥ ତାହାକୁ ମିଳିଲେ।
ରାଧା ସୂତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଵୈ ତଯାସୌ ପ୍ରାର୍ଥିତଃ ସୁତଃ । କର୍ଣୋଽଭୂଦ୍ବଲଵାନ୍ଵୀରଃ ପାଲିତଃ ସୂତସଦ୍ମନି
ସୂତର ଜନା ରାଧା, ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର କର୍ଣ୍ଣ ସୂତ ଘରରେ ଲାଳିତ ହେଲେ।
କୁନ୍ତୀ ଵିଵାହିତା କନ୍ଯା ପାଣ୍ଡୁନା ସା ସ୍ଵଯମ୍ଵରେ । ମାଦ୍ରୀ ଚୈଵାପରା ଭାର୍ଯା ମଦ୍ରରାଜସୁତା ଶୁଭା
କୁନ୍ତୀ, ଏକ କନ୍ୟା, ନିଜ ସ୍ୱୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ; ମାଦ୍ରୀ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶୁଭା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ।
ମୃଗଯାଂ ରମମାଣସ୍ତୁ ଵନେ ପାଣ୍ଡୁର୍ମହାବଲଃ । ଜଘାନ ମୃଗବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତୁ ରମମାଣଂ ମୁନିଂ ଵନେ
ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରିବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିବାବେଳେ, ଏକ ମୁନିକୁ ମୃଗ ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶପ୍ତସ୍ତେନ ତଦା ପାଣ୍ଡୁର୍ମୁନିନା କୁପିତେନ ଚ । ସ୍ତ୍ରୀସଙ୍ଗଂ ଯଦି କର୍ତାସି ତଦା ତେ ମରଣଂ ଧୁଵମ୍
ସେ ମୁନି, କ୍ରୋଧରେ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଯଦି ଜନାନୀ ସହ ସଂଗ କରିବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।'
ଇତି ଶପ୍ତସ୍ତୁ ମୁନିନା ପାଣ୍ଡୁଃ ଶୋକସମନ୍ଵିତଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଵନେ ଵାସଂ ଚକାର ଭୃଶଦୁଃଖିତଃ
ମୁନିଙ୍କ ଶାପ ପାଇଁ, ପାଣ୍ଡୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ରାଜ୍ୟ ଛାଡି ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲଗିଲେ, ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
କୁନ୍ତୀ ମାଦ୍ରୀ ଚ ଭାର୍ଯେ ଦ୍ଵେ ଜଗ୍ମତୁଃ ସହ ସଙ୍ଗତେ । ସେଵନାର୍ଥଂ ସତୀଧର୍ମଂ ସଂଶ୍ରିତେ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, ଦୁଇ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ଚାଲିଗଲେ; ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଓ ସତୀ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମୁନିମାନେ ସହିତ।
ଗଙ୍ଗାତୀରେ ସ୍ଥିତଃ ପାଣ୍ଡୁର୍ମୁନୀନାମାଶ୍ରମେଷୁ ଚ । ଶୃଣ୍ଵାନୋ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଚକାର ଦୁଶ୍ଚରଂ ତପଃ
ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ, ପାଣ୍ଡୁ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ; ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।