ରାଜ୍ଯେ ସଂସ୍ଥାପିତଃ ପାଣ୍ଡୁଃ କନୀଯାନପି ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ । ଅନ୍ଧତ୍ଵାଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽସୌ ନାଧିକାରେ ନିଯୋଜିତଃ
ପାଣ୍ଡୁ ତ ଛୋଟ ଭାଇ ଥିଲେ, ତଥାପି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଲେ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅନ୍ଧ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଲା ନାହିଁ ।
ଭୀଷ୍ମସ୍ଯାନୁମତେ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପାଣ୍ଡୁର୍ମହାବଲଃ । ଵିଦୁରୋଽପ୍ଯଥ ମେଧାଵୀ ମନ୍ତ୍ରକାର୍ଯେ ନିଯୋଜିତଃ
ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ । ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଲା ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵେ ଭାର୍ଯେ ଗାନ୍ଧାରୀ ସୌବଲୀ ସ୍ମୃତା । ଦ୍ଵିତୀଯା ଚ ତଥା ଵୈଶ୍ଯା ଗାର୍ହସ୍ତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତା
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଜୀବନସଙ୍ଗୀ ଥିଲେ: ଗାନ୍ଧାରୀ, ସୁବଳଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ ପରିଚିତ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଜଣେ ବଣିକ ଜାତିର ଜନା, ଗୃହସ୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ।
ପାଣ୍ଡୋରପି ତଥା ପତ୍ନ୍ଯୌ ଦ୍ଵେ ପ୍ରୋକ୍ତେ ଵେଦଵାଦିଭିଃ । ଶୌରସେନୀ ତଥା କୁନ୍ତୀ ମାଦ୍ରୀ ଚ ମଦ୍ରଦେଶଜା
ପାଣ୍ଡୁଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ଯେପରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି: କୁନ୍ତୀ, ଶୌରସେନଙ୍କର କନ୍ୟା; ମାଦ୍ରୀ, ମାଦ୍ର ଦେଶର ଜନ୍ମ ।
ଗାନ୍ଧାରୀ ସୁଷୁଵେ ପୁତ୍ରଶତଂ ପରମଶୋଭନମ୍ । ଵୈଶ୍ଯାପ୍ଯେକଂ ସୁତଂ କାନ୍ତଂ ଯୁଯୁତ୍ସୁଂ ସୁଷୁଵେ ପ୍ରିଯମ୍
ଗାନ୍ଧାରୀ ଏକ ସଂଖ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ — ଶତ ପୁତ୍ର । ବଣିକ ଜନା ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଯୁୟୁତ୍ସୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।
କୁନ୍ତୀ ତୁ ପ୍ରଥମଂ କନ୍ଯା ସୂର୍ଯାତ୍କର୍ଣଂ ମନୋହରମ୍ । ସୁଷୁଵେ ପିତୃଗେହସ୍ଥା ପଶ୍ଚାତ୍ପାଣ୍ଡୁପରିଗ୍ରହଃ
କୁନ୍ତୀ ପ୍ରଥମେ ପିତାଙ୍କ ଘରେ କନ୍ୟା ଅବସ୍ଥାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ମନୋହର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ପରେ ସେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ କିମେତତ୍ସୂତ ଚିତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଭାଷସେ ମୁନିସତ୍ତମ । ଜନିତଶ୍ଚ ସୁତଃ ପୂର୍ଵଂ ପାଣ୍ଡୁନା ସା ଵିଵାହିତା
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, ତୁମେ କଣ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା କହୁଛ ? ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଲା କିପରି ?
ସୂର୍ଯାତ୍କର୍ଣଃ କଥଂ ଜାତଃ କନ୍ଯାଯାଂ ଵଦ ଵିସ୍ତରାତ୍ । କନ୍ଯା କଥଂ ପୁନର୍ଜାତା ପାଣ୍ଡୁନା ସା ଵିଵାହିତା
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା କର୍ଣ୍ଣ କନ୍ୟା ଅବସ୍ଥାରେ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ, ଏହା ଖୋଲାମେଳା କହ । କୁନ୍ତୀ କିପରି ପୁନଃ କନ୍ୟା ହେଲେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ ?
ସୂତ ଉଵାଚ ଶୂରସେନସୁତା କୁନ୍ତୀ ବାଲଭାଵେ ଯଦା ଦ୍ଵିଜାଃ । କୁନ୍ତିଭୋଜେନ ରାଜ୍ଞା ତୁ ପ୍ରାର୍ଥିତା କନ୍ଯକା ଶୁଭା
ସୂତ କହିଲେ: ଶୌରସେନଙ୍କର କନ୍ୟା କୁନ୍ତୀ, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ରାଜା କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାଗିଯାଇଥିଲେ ।
କୁନ୍ତିଭୋଜେନ ସା ବାଲା ପୁତ୍ରୀ ତୁ ପରିକଲ୍ପିତା । ସେଵନାର୍ଥଂ ତୁ ଦୀପ୍ତସ୍ଯ ଵିହିତା ଚାରୁହାସିନୀ
ସେ ଶିଶୁ କୁନ୍ତୀକୁ କୁନ୍ତିଭୋଜ ଦୁହିତା ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ । ଚମକୁଥିବା ମୁନିଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ, ସେ ମନୋହର ହାସରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ ।
ଦୁର୍ଵାସାସ୍ତୁ ମୁନିଃ ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ଦ୍ଵିଜଃ । ପରିଚର୍ଯା କୃତା କୁନ୍ତ୍ଯା ମୁନିସ୍ତୋଷଂ ଜଗାମ ହ
ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ଚାରିମାସ ବ୍ରତରେ ଆସିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ । କୁନ୍ତୀ ମୁନିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ତେଣୁ ମୁନି ଖୁସି ହେଲେ ।
ଦଦୌ ମନ୍ତ୍ରଂ ଶୁଭଂ ତସ୍ଯୈ ଯେନାହୂତଃ ସୁରଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ସମାଯାତି ତଥା କାମଂ ପୂରଯିଷ୍ଯତି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଡାକିଲେ ଦେବତା ସେଉଁଠି ଆସିବେ ଏବଂ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବେ ।
ଗତେ ମୁନୌ ତତଃ କୁନ୍ତୀ ନିଶ୍ଚଯାର୍ଥଂ ଗୃହେ ସ୍ଥିତା । ଚିନ୍ତଯାମାସ ମନସା କଂ ସୁରଂ ସମଚିନ୍ତଯେ
ମୁନି ଚାଲିଗଲା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଘରେ ରହି, ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଭାବିଲେ — କେଉଁ ଦେବତାକୁ ଡାକିବି ?
ଉଦିତଶ୍ଚ ତଦା ଭାନୁସ୍ତଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଦିଵାକରଃ । ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଂ ତଯା କୃତ୍ଵା ଚାହୂତସ୍ତିଗ୍ମଗୁସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେଇ ଦିନ ତେଜଵାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଡାକିଲେ ।
ମଣ୍ଡଲାନ୍ମାନୁଷଂ ରୂପଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵାତିପେଶଲମ୍ । ଅଵାତରତ୍ତଦାକାଶାତ୍ସମୀପେ ତତ୍ର ମନ୍ଦିରେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳରୁ ଅତି ରୂପବନ୍ତ ମାନବ ରୂପ ଧରି, ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ଆସି, ସେଇ ଘରରେ ନିକଟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ସମାଯାନ୍ତଂ କୁନ୍ତୀ ଭାନୁଂ ସୁଵିସ୍ମିତା । ଵେପମାନା ରଜୋଦୋଷଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସଦ୍ଯସ୍ତୁ ଭାମିନୀ
ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ । ସେ କମ୍ପିଗଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନାରୀ ଭାବର ପରିଣାମ ଅନୁଭବ କଲେ ।
କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ସ୍ଥିତା ସୂର୍ଯଂ ବଭାଷେ ଚାରୁଲୋଚନା । ସୁପ୍ରୀତା ଦର୍ଶନେନାଦ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ନିଜମଣ୍ଡଲମ୍
ଯୋଡି ହାତ ଦେଇ, ଚମକୁଥିବା ଆଖିରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: 'ଆଜି ତୁମେ ଦେଖିବାରେ ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲି; ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଯାଅ.'
ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଆହୂତୋଽସ୍ମି କଥଂ କୁନ୍ତି ତ୍ଵଯା ମନ୍ତ୍ରବଲେନ ଵୈ । ନ ମାଂ ଭଜସି କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସମାହୂଯ ପୁରୋଗତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'କୁନ୍ତୀ, ତୁମର ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଡାକାଯାଇଛି—ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଛ, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାଣ ଅଛି.'
କାମାର୍ତୋଽସ୍ମ୍ଯସିତାପାଙ୍ଗି ଭଜ ମାଂ ଭାଵସଂଯୁତମ୍ । ମନ୍ତ୍ରେଣାଧୀନତାଂ ପ୍ରାପ୍ପ୍ତଂ କ୍ରୀଡିତୁଂ ନଯ ମାମିତି
'କଳା ଆଖି ଥିବା କୁନ୍ତୀ, ମୁଁ ଚାହିଦାରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଛି; ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର ମନ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ ହୋଇଛି—ମୋତେ ଏବେ ନେଇ ମଜା କରିବା ପାଇଁ.'
କୁନ୍ତ୍ଯୁଵାଚ ॥ କନ୍ଯାସ୍ମ୍ଯହଂ ତୁ ଧର୍ମଜ୍ଞ ସର୍ଵସାକ୍ଷିନ୍ନମାମ୍ଯହମ୍ । ତଵାପ୍ଯହଂ ନ ଦୁର୍ଵାଚ୍ଯା କୁଲକନ୍ଯାସ୍ମି ସୁଵ୍ରତ
କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଏକ କନ୍ୟା, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତୁମେ ସବୁକୁ ଜଣା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଏକ ସମ୍ମାନିତ କୁଳର କନ୍ୟା, ତୁମେ ମୋତେ ଅପମାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସୁବ୍ରତ.'
ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଲଜ୍ଜା ମେ ମହତୀ ଚାଦ୍ଯ ଯଦି ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଵୃଥା । ଵାଚ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ଆଜି ମୁଁ ଫୁଟା ହାତେ ଫେରିଯିବି ତାହା ହେଲେ ମୋତେ ବଡ ଲଜ୍ଜା ହେବ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ସବୁ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ମୋ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବ.'
ଶପ୍ସ୍ଯାମି ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଚାଦ୍ଯ ଯେନ ମନ୍ତ୍ରଃ ସମର୍ପିତଃ । ତ୍ଵାଂ ଚାପି ସୁଭୃଶଂ କୁନ୍ତି ନୋଚେନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ଭଜିଷ୍ଯସି
'ଆଜି ମୁଁ ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଶାପ ଦେବି ଯିଏ ତୁମକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଶାପ ଦେବି.'
କନ୍ଯାଧର୍ମଃ ସ୍ଥିରସ୍ତେ ସ୍ଯାନ୍ନ ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ଜନାଃ କିଲ । ମତ୍ସମସ୍ତୁ ତଥା ପୁତ୍ରୋ ଭଵିତା ତେ ଵରାନନେ
'ତୁମର କନ୍ୟାତ୍ୱ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ; ଲୋକେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିବେ ନାହିଁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଥିବା। ଏବଂ ତୁମ ପୁଅ ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ.'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତରଣିଃ କୁନ୍ତୀଂ ତନ୍ମନସ୍କାଂ ସୁଲଜ୍ଜିତାମ୍ । ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଦେଵେଶୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵାତିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଏଭଳି କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହ ଏକତା ହେଲେ, ଯିଏ ମନରେ ଲଜ୍ଜା ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିଲେ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେଇ, ଦେବତା ଚାଲିଗଲେ।
ଗର୍ଭଂ ଦଧାର ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସୁଗୁପ୍ତେ ମନ୍ଦିରେ ସ୍ଥିତା । ଧାତ୍ରୀ ଵେଦ ପ୍ରିଯା ଚୈକା ନ ମାତା ନ ଜନସ୍ତଥା
ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭ ଥିବା କୁନ୍ତୀ ଗୁପ୍ତ ଘରରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ; କେବଳ ଧାତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସହେଳୀ ଜାଣିଥିଲେ, ମା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଗୁପ୍ତଃ ସଦ୍ମନି ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଜାତଶ୍ଚାତିମନୋହରଃ । କଵଚେନାତିରମ୍ଯେଣ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ସମନ୍ଵିତଃ
ଘରରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଦୀପ୍ତିମାନ କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ସୂର୍ଯସ୍ତୁ କୁମାର ଇଵ ଚାପରଃ । କରେ କୃତ୍ଵାଥ ଧାତ୍ରେଯୀ ତାମୁଵାଚ ସୁଲଜ୍ଜିତାମ୍
ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେବପୁତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ପରେ, ଧାତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଇ, ଲଜ୍ଜାରେ ଡୁବିଥିବା କୁନ୍ତୀ କହିଲେ।
କାଂ ଚିନ୍ତାଂ କରଭୋରୁ ତ୍ଵମାଧତ୍ସେଽଦ୍ଯ ସ୍ଥିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍ । ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ସୁତଂ କୁନ୍ତୀ ମୁଞ୍ଚନ୍ତୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
'କାହିଁକି ଚିନ୍ତା କରୁଛ, କୁନ୍ତୀ? ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି,' ଧାତ୍ରୀ କହିଲେ। କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁକୁ ମଞ୍ଜୁଷାରେ ରଖି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
କିଂ କରୋମି ସୁତାର୍ତାହଂ ତ୍ଯଜେ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍ । ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯା ତ୍ଯଜାମି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
'ମୁଁ କଣ କରିବି, ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ? ମୁଁ ତୁମକୁ, ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ, ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଦୁଃଖି ଭାଗ୍ୟରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ପାତୁତ୍ଵାଂ ସଗୁଣାଗୁଣା ଭଗଵତୀ ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀ ଚାମ୍ବିକା ସ୍ତନ୍ଯଂ ସୈଵ ଦଦାତୁ ଵିଶ୍ଵଜନନୀ କାତ୍ଯାଯନୀ କାମଦା । ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେଽହଂମୁଖପଙ୍କଜଂ ସୁଲଲିତଂ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯାର୍ହଂ କଦା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଵିଜନେ ଵନେ ରଵିସୁତଂ ଦୁଷ୍ଟା ଯଥା ସ୍ଵୈରିଣୀ
'ସବୁ ଗୁଣ ଓ ଅଗୁଣ ଥିବା ଭଗବତୀ ଆମ୍ବିକା, ସବୁ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବିଶ୍ୱଜନନୀ କାତ୍ୟାୟନୀ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ। କେବେ ମୁଁ ତୁମର ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖିବି, ଯାହା ମୋ ପ୍ରାଣ ପରି ପ୍ରିୟ? ଜଙ୍ଗଲ ରେ, ଏକା ଅବସ୍ଥାରେ, ରବିପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟା ମହିଳା ପରି ହେଉଛି।