କେଯଂ କୁତୋ ଵା ସମୁପାଗତାଧୁନା ଦେଵାଙ୍ଗନା ଵା କିମୁ ମାନୁଷୀ ଵା । ଗନ୍ଧର୍ଵପୁତ୍ରୀ କିଲ ନାଗକନ୍ଯା ଜାନେ କଥଂ ଗନ୍ଧଵତୀଂ ନୁ କାମିନୀମ୍
ଏହି ଯୁବତୀ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି? ଦେବଙ୍ଗନା କି, ନରୀ କି? ଗାନ୍ଧର୍ବ ପୁତ୍ରୀ କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା? କିପରି ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଆକର୍ଷକ ଯୁବତୀ ହେଲେ?
ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଚୈଵଂ ମନସା ନୃପୋଽସୌ ନ ନିଶ୍ଚଯଂ ପ୍ରାପ ଯଦା ତତଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ଗଙ୍ଗାଂ ସ୍ମରନ୍କାମଵଶଂ ଗତୋଽଥ ପପ୍ରଚ୍ଛ କାନ୍ତାଂ ତଟସଂସ୍ଥିତାଂ ଚ
ଏପରି ଭାବି ରାଜା ନିଜ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଆସକ୍ତିରେ ପଡ଼ି, ସେ ନଦୀ କୂଳରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
କାସି ପ୍ରିଯେ କସ୍ଯ ସୁତାସି କସ୍ମା- ଦିହ ସ୍ଥିତା ତ୍ଵଂ ଵିଜନେ ଵରୋରୁ । ଏକାକିନୀ କିଂ ଵଦ ଚାରୁନେତ୍ରେ ଵିଵାହିତା ଵା ନ ଵିଵାହିତାସି
ପ୍ରିୟା, ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କେଉଁ କାରଣରେ ଏହି ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଏକା ଦଣ୍ଡାଇଛ? ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ମତେ କହ, ବିବାହିତ କି ଅବିବାହିତ?
ସଞ୍ଜାତକାମୋଽହମରାଲନେତ୍ରେ ତ୍ଵାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାନ୍ତାଂ ଚ ମନୋରମାଂ ଚ । ବ୍ରୂହି ପ୍ରିଯେ ଯାସି ଚିକୀର୍ଷସି ତ୍ଵଂ କିଂ ଚେତି ସର୍ଵଂ ମମ ଵିସ୍ତରେଣ
ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମିଛି, ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋରମା ଯୁବତୀ; ପ୍ରିୟା, କହ, କଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ—ସବୁ ମୋତେ ଖୋଲାସା କର।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ସୁଦତୀ ନୃପେଣ ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ସସ୍ମିତମମ୍ବୁଜେକ୍ଷଣା । ଦାଶସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀଂ ତ୍ଵମଵେହି ରାଜନ୍ କନ୍ଯାଂ ପିତୁଃ ଶାସନସଂସ୍ଥିତାଂ ଚ
ରାଜାଙ୍କ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ମିଷ୍ଟି ହସି ଓ ପଦ୍ମ ନୟନ ଯୁବତୀ ହସି କହିଲେ—'ହେ ରାଜନ, ମୁଁ ଏକ ମାଝିଙ୍କ ଝିଅ, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳିଥିବା କନ୍ୟା ବୋଲି ଜାଣ।'
ତରୀମିମାଂ ଧର୍ମନିମିତ୍ତମେଵ ସଂଵାହଯାମୀହ ଜଲେ ନୃପେନ୍ଦ୍ର । ପିତା ଗୃହେ ମେଽଦ୍ଯ ଗତୋଽସ୍ତି କାମଂ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମ୍ଯର୍ଥପତେ ତଵାଗ୍ରେ
ହେ ରାଜା, ଧର୍ମ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ତର ଚଳାଉଛି; ଆଜି ମୋ ପିତା ଘରକୁ ଗଲେ—ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ କହୁଛି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମ ବାଲା କାମାତୁରସ୍ତାଂ ନୃପତିର୍ବଭାଷେ । କୁରୁପ୍ରଵୀରଂ କୁରୁ ମାଂ ପତିଂ ତ୍ଵଂ ଵୃଥା ନ ଗଚ୍ଛେନ୍ନନୁ ଯୌଵନଂ ତେ
ଏପରି କହି, ସେ ଝିଅ ଚୁପ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ରାଜା କାମନାରେ ଆକୁଳ ହୋଇ କହିଲେ—'ହେ କୁରୁବଂଶର ମହାନୀୟା, ମୋତେ ତୁମ ପତି କର; ତୁମର ଯୌବନ ବ୍ୟର୍ଥ ଯାଉ ନାହିଁ।'
ନ ଚାସ୍ତି ପତ୍ନୀ ମମ ଵୈ ଦ୍ଵିତୀଯା ତ୍ଵଂ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଭଵ ମେ ମୃଗାକ୍ଷି । ଦାସୋଽସ୍ମି ତେଽହଂ ଵଶଗଃ ସଦୈଵ ମନୋଭଵସ୍ତାପଯତି ପ୍ରିଯେ ମାମ୍
ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟା ପତ୍ନୀ କେହି ନାହିଁ; ହରିଣୀ ନୟନୀ, ତୁମେ ମୋର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ହେଉ। ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଅଧୀନ ଦାସ, ପ୍ରିୟା, କାମଦେବ ମୋତେ ଜ୍ୱଳାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଗତା ପ୍ରିଯା ମାଂ ପରିହୃତ୍ଯ କାନ୍ତା ନାନ୍ଯା ଵୃତାହଂ ଵିଧୁରୋଽସ୍ମି କାନ୍ତେ । ତ୍ଵାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵାଵଯଵାତିରମ୍ଯାଂ ମନୋ ହି ଜାତଂ ଵିଵଶଂ ମଦୀଯମ୍
ମୋର ପ୍ରିୟା ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବି ଚୟନ କରିନାହିଁ, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ; ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅତି ଆକର୍ଷକ, ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ମନ ପୂରା ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାମୃତାସ୍ଵାଦରସଂ ନୃପସ୍ଯ ଵଚୋଽତିରମ୍ଯଂ ଖଲୁ ଦାଶକନ୍ଯା । ଉଵାଚ ତଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଭାଵଯୁକ୍ତା କୃତ୍ଵାତିଧୈର୍ଯଂ ନୃପତିଂ ସୁଗନ୍ଧା
ରାଜାଙ୍କ ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା ଶୁଣି, ମାଝିଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବରେ ଅତି ଧୈର୍ୟ ଧରି, ରାଜା ସୁଗନ୍ଧାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦାତ୍ଥ ରାଜନ୍ ମଯି ତତ୍ତଥୈଵ ମନ୍ଯେଽହମେତତ୍ତୁ ଯଥା ଵଚସ୍ତେ । ନାସ୍ମି ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ତ୍ଵମଵେହି କାମଂ ଦାତା ପିତା ମେଽର୍ଥଯ ତଂ ତ୍ଵମାଶୁ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ତାକୁ ଏମିତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ—ମୋ ପିତା ଦାତା; ତୁମେ ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଶୀଘ୍ର ନିଅ।
ନ ସ୍ଵୈରିଣୀହାସ୍ମ୍ଯପି ଦାଶପୁତ୍ରୀ ପିତୁର୍ଵଶେଽହଂ ସତତଂ ଚରାମି । ସ ଚେଦ୍ଦଦାତି ପ୍ରଥିତଃ ପିତା ମେ ଗୃହାଣ ପାଣିଂ ଵଶଗାସ୍ମି ତେଽହମ୍
ମୁଁ ମାଝିଙ୍କ ଝିଅ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଧୀନ ନୁହେଁ; ସଦା ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳିଏ। ଯଦି ମୋ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପିତା ଅନୁମତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୋତେ ବିବାହ କର—ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ ହେବି।
ମନୋଭଵସ୍ତ୍ଵାଂ ନୃପ କିଂ ଦୁନୋତି ଯଥା ପୁନର୍ମାଂ ନଵଯୌଵନାଂ ଚ । ଦୁନୋତି ତତ୍ରାପି ହି ରକ୍ଷଣୀଯା ଧୃତିଃ କୁଲାଚାରପରମ୍ପରାସୁ
ରାଜା, କାମଦେବ ମୋତେ ଯେପରି ଭୋଗାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏହି ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ତୁମକୁ କିଏ ଭୋଗାଇ ଦେଉଛି? ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମନ ଦମନ କରିବା ଏବଂ ପରିବାରର ଚାଳ-ଚରିତ୍ର ରକ୍ଷା କରିବା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯା ନୃପତି କାମମୋହିତଃ । ଗତୋ ଦାଶପତେର୍ଗେହଂ ତସ୍ଯା ଯାଚନହେତଵେ
ସୂତ କହିଲେ— ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା କାମରେ ମତିହାରା ହେଇ, ଦାସର ଘରକୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପତିମାଯାନ୍ତଂ ଦାଶୋଽତିଵିସ୍ମଯଂ ଗତଃ । ପ୍ରଣାମଂ ନୃପତେଃ କୃତ୍ଵା କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ
ରାଜାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦାସ ଭଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।
ଦାଶ ଉଵାଚ ଦାସୋଽସ୍ମି ତଵ ଭୂପାଲ କୃତାର୍ଥୋଽହଂ ତଵାଗମେ । ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ମହାରାଜ ଯଦର୍ଥମିହ ଚାଗମଃ
ଦାସ କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ରାଜା; ତୁମ ଆଗମନରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ମହାରାଜ, ଆପଣ କିପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।
ରାଜୋଵାଚ ଧର୍ମପତ୍ନୀଂ କରିଷ୍ଯାମି ସୁତାମେତାଂ ତଵାନଘ । ତ୍ଵଯା ଚେଦ୍ଦୀଯତେ ମହ୍ଯଂ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ରାଜା କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମ ଜନ୍ମ ଅପରାଧ ନଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଧର୍ମପତ୍ନୀ କରିବି, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଉଛ। ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଦାଶ ଉଵାଚ କନ୍ଯାରତ୍ନଂ ମଦୀଯଂ ଚେଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାର୍ଥଯସେ ନୃପ । ଦାତଵ୍ଯଂ ତୁ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ନ ତ୍ଵଦେଯଂ କଦାଚନ
ଦାସ କହିଲେ— ରାଜା, ଯଦି ତୁମେ ମୋର କନ୍ୟାରତ୍ନକୁ ଚାହୁଛ, ମୁଁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ଶର୍ତ୍ତରେ ତୁମକୁ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ମହାରାଜ ତ୍ଵଦନ୍ତେ ପୃଥିଵୀପତିଃ । ସର୍ଵଥା ଚାଭିଷେକ୍ତଵ୍ଯୋ ନାନ୍ଯଃ ପୁତ୍ରସ୍ତଵେତି ଵୈ
ମହାରାଜ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ତୁମ ପରେ ରାଜା ହେବା ଦରକାର; ସେହି ପୁଅକୁ ଏକା ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ, ତୁମ ଅନ୍ୟ ପୁଅକୁ ନୁହେଁ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଵାକ୍ଯଂ ତୁ ଦାଶସ୍ଯ ରାଜା ଚିନ୍ତାତୁରୋଽଭଵତ୍ । ଗାଙ୍ଗେଯଂ ମନସା କୃତ୍ଵା ନୋଵାଚ ନୃପତିସ୍ତଦା
ସୂତ କହିଲେ— ଦାସର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ; ଗାଙ୍ଗେୟଙ୍କୁ ଭାବି, ସେ ସମୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
କାମାତୁରୋ ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚିନ୍ତାଵିଷ୍ଟୋ ମହୀପତିଃ । ନ ସସ୍ନୌ ବୁଭୁଜେ ନାଥ ନ ସୁଷ୍ଵାପ ଗୃହଂ ଗତଃ
କାମରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି, ରାଜା ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ଘରକୁ ଯାଇ, ସେ ନା ନହାଇଲେ, ନା ଖାଇଲେ, ନା ଶୁଇଲେ।
ଚିନ୍ତାତୁରଂ ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରୋ ଦେଵଵ୍ରତସ୍ତଦା । ଗତ୍ଵାପୃଚ୍ଛନ୍ମହୀପାଲଂ ତଦସନ୍ତୋଷକାରଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ଦେଖି, ପୁଅ ଦେବବ୍ରତ ରାଜାଙ୍କୁ ଆସି, ତାଙ୍କର ଅସନ୍ତୋଷର କାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଦୁର୍ଜଯଃ କୋଽସ୍ତି ଶତ୍ରୁସ୍ତେ କରୋମି ଵଶଗଂ ତଵ । କା ଚିନ୍ତା ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ସତ୍ଯଂ ଵଦ ନୃପୋତ୍ତମ
କେଉଁ ଅଜୟ ଶତ୍ରୁ ଅଛି, ରାଜା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଶ କରିବି? ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଣ ଚିନ୍ତା ଅଛି? ସତ୍ୟ କହ, ରାଜା।
କିଂ ତେନ ଜାତେନ ସୁତେନ ରାଜନ୍ ଦୁଃଖଂ ନ ଜାନାତି ନ ନାଶଯେଦ୍ଯଃ । ଋଣଂ ଗ୍ରହୀତୁଂ ସମୁପାଗତୋଽସୌ ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମଜଂ ନାତ୍ର ଵିଚାରଣାସ୍ତି
ରାଜା, ଏପରି ପୁଅର କଣ ଉପକାର, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଜାଣିନାହିଁ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିନାହିଁ? ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଋଣ ନେବାକୁ ଆସିଛି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ରଘୁନନ୍ଦନୋଽପି ତାତାଜ୍ଞଯା ଦାଶରଥିସ୍ତୁ ରାମଃ । ଵନଂ ଗତୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣଜାନକୀଭ୍ଯାଂ ସହୈଵ ଶୈଲଂ କିଲ ଚିତ୍ରକୂଟମ୍
ଦାଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ରାମ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଜାନକୀ ସହିତ ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼କୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ସୁତୋ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରନୃପସ୍ଯ ରାଜନ୍ ଯୋ ରୋହିତଶ୍ଚେତି ପ୍ରସିଦ୍ଧନାମା । କ୍ରୀତୋଽଥ ପିତ୍ରା ଵିପଣୋଦ୍ଯତଶ୍ଚ ଦାସାର୍ପିତୋ ଵିପ୍ରଗୃହେ ତୁ ନୂନମ୍
ରାଜା, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ରୋହିତ, ଯିଏ ସବୁଠୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ବିକ୍ରି କରି, ଦାସ ଭାବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ତଥାଜିଗର୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ଵରିଷ୍ଠୋ ନାମ୍ନା ଶୁନଃଶେପ ଇତି ପ୍ରସିଦ୍ଧଃ । କ୍ରୀତସ୍ତୁ ପିତ୍ରାପ୍ଯଥ ଯୂପବଦ୍ଧଃ ସମ୍ମୋଚିତୋ ଗାଧିସୁତେନ ପଶ୍ଚାତ୍
ଏହିପରି, ଜିଗର୍ତଙ୍କ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଶୁନଃଶେପ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ବିକ୍ରି କରି, ବଳିସ୍ଥମ୍ଭରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ; ପରେ ଗାଧିଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ପିତ୍ରାଜ୍ଞଯା ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯେନ ପୂର୍ଵଂ ଛିନ୍ନଂ ଶିରୋ ମାତୁରିତି ପ୍ରସିଦ୍ଧମ୍ । ଅକାର୍ଯମପ୍ଯାଚରିତଂ ଚ ତେନ ଗୁରୋରନୁଜ୍ଞା ଚ ଗରୀଯସୀ କୃତା
ପୂର୍ବରୁ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମାଆଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ— ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହା ଅନ୍ୟାୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ସବୁଠୁ ଭାରି।
ଇଦଂ ଶରୀରଂ ତଵ ଭୂପତେ ନ କ୍ଷମୋଽସ୍ମି ନୂନଂ ଵଦ କିଂ କରୋମ୍ଯହମ୍ । ନ ଶୋଚନୀଯଂ ମଯି ଵର୍ତମାନେ- ଽପ୍ଯସାଧ୍ଯମର୍ଥଂ ପ୍ରତିପାଦଯାମ୍ଯଦଃ
ରାଜା, ଏହି ତୁମ ଶରୀର— ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏହାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। କଣ କରିବି, କହ। ମୁଁ ଥିଲେ ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଅସମ୍ଭବ କାମ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କରିଦେବି।
ପ୍ରବ୍ରୂହି ରାଜଂସ୍ତଵ କାସ୍ତି ଚିନ୍ତା ନିଵାରଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ଧନୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା । ଦେହେନ ମେ ଚେଚ୍ଚରିତାର୍ଥତା ଵା ଭଵତ୍ଵମୋଘା ଭଵତଶ୍ଚିକୀର୍ଷା
ରାଜା, କଣ ତୁମ ଚିନ୍ତା? କହ। ଆଜି ମୁଁ ଧନୁ ଧରି ତାହା ଦୂର କରିଦେବି। ମୋ ଶରୀରରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।