ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଽପି ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ଯଦା ଗଂତୁଂ ସମୁତ୍ସୁକା
ଏଭଳି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ବାହାରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା।
ପାପିଷ୍ଠେ କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ନିରଯାନ୍ନ ବିଭେଷି କିମ୍
ଅତି ପାପିନୀ, ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? ତୁମେ ନରକର ଭୟ କରୁନାହିଁ କି?
ଯଥେଚ୍ଛଂ ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରୋ ମେ ସ୍ଥୀଯତାମିହ
ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରି ଯାଉ କିମ୍ବା ରୁହ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅ ଏଠି ରହୁ।
ଏଵଂ ଵଦତି ଭୂପାଲେ ସା ଗୃହୀତ୍ଵା ସୁତଂ ଶିଶୁମ୍
ରାଜା ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ସେ ଶିଶୁକୁ ନେଇଲା।
ପୁତ୍ରକାମା ସୁତଂ ତ୍ଵେନଂ ପାଲଯାମି ଵନେ ଗତା
ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ମୁଁ ତୁମର ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ନେଇ ଲାଳନା କରିବି।
ଗଗାଂ ମାଂ ଵୈ ଵିଜାନୀହି ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥମାଗତାମ୍
ମୋତେ ଗଙ୍ଗା ଭାବିବା; ଦେବତାଙ୍କର କାମ ପାଇଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି।
ଵ୍ରଜଂତୁ ମାନୁଷୀ ଯୋନିଂ ସ୍ଥିତାଂ ଚିଂତାତୁରାସ୍ତୁ ମାମ୍
ମୁଁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ମାନବୀ ଗର୍ଭରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ଜାତା ପତ୍ନୀ ତେ ନୃପସତ୍ତମ 2.4.
ତୁମେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ତୁମର ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ସପ୍ତ ତେ ଵସଵଃ ପୁତ୍ରା ମୁକ୍ତାଃ ଶାପାଦୃଷେସ୍ତୁ ତେ
ଓ ବସବ, ତୁମର ସାତିଝଣା ପୁଅମାନେ ଋଷିଙ୍କର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଗଂଗାଦତ୍ତମିମଂ ପୁତ୍ରଂ ଗୃହାଣ ଶଂତନୋ ସ୍ଵଯମ୍
ଓ ଶାନ୍ତନୁ, ଗଙ୍ଗା ଦେଇଥିବା ଏହି ପୁଅକୁ ତୁମେ ନିଜର କର।
ଗାଂଗେଯୋଽଯଂ ମହାଭାଗ ଭଵିଷ୍ଯତି ବଲାଧିକଃ
ଓ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଏହି ଗଙ୍ଗାର ପୁଅ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ।
ଦାସ୍ଯାମି ଯୌଵନପ୍ରାପ୍ତଂ ପାଲଯିତ୍ଵା ମହୀପତେ
ଓ ରାଜା, ଯୁବକ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପୁଅକୁ ଲାଡ଼ିବି, ତାପରେ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଽନ୍ତର୍ଦଧେ ଗଂଗା ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ବାଲକମ୍
ଏଭଳି କହି ଗଙ୍ଗା, ସେ ଶିଶୁକୁ ନେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ଭାର୍ଯାଵିରହଜଂ ଦୁଃଖଂ ତଥା ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚାଦ୍ଭୁତମ୍
ସେ ଜନେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦୂର ହେବାର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ, ଏବଂ ପୁଅ ସଂପର୍କରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଏଵଂ ଗଚ୍ଛତି କାଲେଽଥ ନୃପତିର୍ମୃଗଯାଂ ଗତଃ
ଏଭଳି ସମୟ କଟିଗଲା, ତାପରେ ରାଜା ଶିକାରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗଂଗାତୀରମନୁପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ରାଜା ଶଂତନୁସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍କୁମାରଂ ତଂ ମୁଂଚଂତଂ ଵିଶିଖାନ୍ବହୂନ୍
ସେଠାରେ ସେ ଶିଶୁକୁ ଅନେକ ତୀର ଛାଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିସ୍ମିତୋ ରାଜା ନ ସ୍ମ ଜାନାତି କିଂଚନ 2.4.
ତାକୁ ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽପ୍ଯମାନୁଷଂ କର୍ମ ବାଣେଷୁ ଲଘୁହସ୍ତତାମ୍
ଏତେ ଅମାନୁଷ କୌଶଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିଶୁର ତୀର ଚାଲାଇବାର ଦକ୍ଷତା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଵିସ୍ମିତୋ ରାଜା କସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽସି ଚାନଘ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ରାଜା ପଚାରିଲେ, 'ଓ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ କାହାର ପୁଅ?'
ଅଂତର୍ଧାନଂ ଗତଃ ସୋଽଥ ରାଜା ଚିଂତାତୁରୋଽଭଵତ୍
ତାପରେ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଗଂଗାଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଭୂପାଲଃ ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ର ସମାହିତଃ
ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରାଜା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଚାରୁସର୍ଵାଂଗୀଂ ବଭାଷେ ନୃପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଦେଖି ରାଜା ନିଜେ କଥା କହିଲେ।
ଗଂଗୋଵାଚ ଦଦାମି ତଵ ହସ୍ତେ ତୁ ଗାଂଗେଯୋଽଯଂ ମହାତପାଃ
ଗଙ୍ଗା କହିଲେ: 'ମୁଁ ଏହି ଗଙ୍ଗାର ପୁଅ, ମହାତପସ୍ବୀ, ତୁମର ହସ୍ତରେ ଦେଉଛି।'
କୀର୍ତିକର୍ତା କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଵିତା ତଵ ସୁଵ୍ରତଃ
ସେ ଏହି କୁଳର ମାନ ବଢ଼ାଇବେ ଏବଂ ତୁମେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ରହିବେ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଶ୍ରମେ ଦିଵ୍ଯେ ସଂସ୍ଥିତୋଽଯଂ ସୁତସ୍ତଵ
ତୁମର ଏହି ପୁଅ ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଲାଡ଼ିଯାଇଛି।
ଯଦ୍ଵେଦ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋଽସୌ ତଦ୍ଵେଦାଯଂ ସୁତସ୍ତଵ
ଯେତେ ବେଦ ଜାମଦଗ୍ନି ଜାଣିଥିଲେ, ସେହି ବେଦ ତୁମର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ଵାଂଽତର୍ଦଧେ ଗଂଗା ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ନୃପାଯ ଵୈ 2.4.
ଏହିପରି କହି, ଗଙ୍ଗା ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ସମାଲିଂଗ୍ଯ ସୁତଂ ରାଜା ସମାଘ୍ରାଯ ଚ ମସ୍ତକମ୍
ରାଜା ନିଜ ପୁଅକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ଗତ୍ଵା ଗଜାହ୍ଵଯଂ ରାଜା ଚକାରୋତ୍ସଵମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା ଗଜାହ୍ୱୟକୁ ଯାଇ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉତ୍ସବ କରିଲେ।