ଯଚ୍ଚ କୁର୍ଯାମହଂ କାର୍ଯଂ ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵାଽଶୁଭମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ କାମ କରିବି, ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ, ଯାହା ହେଉ।
ଯଦା ଚ ତ୍ଵଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ କରିଷ୍ଯସି ମେ ଵଚଃ
ଏବଂ ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ,
ସ୍ମୃତ୍ଵା ଜନ୍ମ ଵସୂନାଂ ସା ପ୍ରାର୍ଥନାପୂର୍ଵକଂ ହୃଦି
ବସୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦିନକୁ ମନେ ପକାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ହୃଦୟରେ ରଖିଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତାଽଥ ସା ଦେଵୀ ଚକାର ନୃପତିଂ ପତିମ୍
ତାହାକୁ 'ଠିକ ଅଛି' କହି ରାଜା ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ତେଣୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ମଂଦିରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସୁଭଗା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହିଳା ରାଜାଙ୍କର ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସାଽପି ତଂ ରମଯାମାସ ଭାଵଜ୍ଞା ଵୈ ଵରାଂଗନା
ସେ, ଭଲ ମନ ବୁଝିପାରିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଲେ।
ସ ତଯା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷ୍ଯା ଶଚ୍ଯା ଶତକ୍ରତୁର୍ଯଥା
ମୃଗଶାବା ଆଖି ଥିବା ତାଙ୍କ ସହିତ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀ ପରି ହେଲେ।
ରେମାତେ ମଂଦିରେ ଦିଵ୍ଯେ ରମାନା ରାଯଣାଵିଵ 2.4.
ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହଲରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନାରାୟଣ ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଗର୍ଭଂ ଗଂଗା ଵସୁଂ ପୁତ୍ରଂ ସୁଷୁଵେ ଚାରୁଲୋଚନା
ସୁନ୍ଦର ଆଖି ଥିବା ଗଙ୍ଗା, ବସୁମାନେର ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତୃତୀଯେଽଥ ଚତୁର୍ଥେଽଥ ପଂଚମେ ଷଷ୍ଠ ଏଵ ଚ
ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ...
କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଵଂଶୋ ମେ କଥଂ ସ୍ଯାତ୍ସୁସ୍ଥିରୋ ଭୁଵି
ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? ମୋର ବଂଶ କିପରି ଏ ଭୂମିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକି ରହିବ?
ନିଵାରଯାମି ଯଦି ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯାସ୍ଯତି ସର୍ଵଥା
ମୁଁ ତାକୁ ରୋକିଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ଛାଡି ଚାଲିଯିବ।
ନ ଵାରଯାମି ଚେଦଦ୍ଯ ସର୍ଵଥେଯଂ ଜଲେ କ୍ଷିପେତ୍
ମୁଁ ଆଜି ତାକୁ ରୋକିବି ନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେବ।
ସଂଭଵେଽପି ଚ ଦୁଷ୍ଟେଯଂ ରକ୍ଷଯେଦ୍ଵା ନ ରକ୍ଷଯେତ୍
ଶିଶୁ ଜନ୍ମିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅଟୁ; ସେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ କିମ୍ବା ରକ୍ଷା କରିବେ ନାହିଁ।
ଵଂଶସ୍ଯ ରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ହି ଯତ୍ନଃ କାର୍ଯଃ ପରୋ ମଯା
ମୋ ବଂଶର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଦରକାର।
ମୁନେର୍ଯେନ ହୃତା ଧେନୁର୍ନଂଦିନୀ ସ୍ତ୍ରୀଜିତେନ ହି
ଯେପରି ମୁନିଙ୍କର ଗାଁ ନନ୍ଦିନୀକୁ ଷ୍ଟ୍ରୀଜିତ ନେଇଥିଲେ,
ଦାସୋଽସ୍ମି ତଵ ତନ୍ଵଂଗି ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତନୁମଧ୍ୟା; ଶୁଚିମୁସ୍କାନ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ହିଂସିତାଃ ସପ୍ତ ପୁତ୍ରା ମେ କରଭୋରୁ ତ୍ଵଯା ଶୁଭାଃ 2.4.
କରଭଉରୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋ ସାତିଜଣ ପୁଅକୁ କ୍ଷତି କରିଛ।
ଅନ୍ଯଦ୍ଵୈ ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ତେଽଦ୍ଯ ଦଦାମ୍ଯଥ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଆଜି ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଲେ, ମୁଁ ଦେଇପାରିବି; ଦୁର୍ଲଭ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ଗତିର୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗେ ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ବେଦଜ୍ଞ ଲୋକ କହନ୍ତି, ପୁଅ ନଥିଲେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଽପି ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ଯଦା ଗଂତୁଂ ସମୁତ୍ସୁକା
ଏଭଳି କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ବାହାରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା।
ପାପିଷ୍ଠେ କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ନିରଯାନ୍ନ ବିଭେଷି କିମ୍
ଅତି ପାପିନୀ, ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? ତୁମେ ନରକର ଭୟ କରୁନାହିଁ କି?
ଯଥେଚ୍ଛଂ ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରୋ ମେ ସ୍ଥୀଯତାମିହ
ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରି ଯାଉ କିମ୍ବା ରୁହ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅ ଏଠି ରହୁ।
ଏଵଂ ଵଦତି ଭୂପାଲେ ସା ଗୃହୀତ୍ଵା ସୁତଂ ଶିଶୁମ୍
ରାଜା ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ସେ ଶିଶୁକୁ ନେଇଲା।
ପୁତ୍ରକାମା ସୁତଂ ତ୍ଵେନଂ ପାଲଯାମି ଵନେ ଗତା
ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ମୁଁ ତୁମର ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ନେଇ ଲାଳନା କରିବି।
ଗଗାଂ ମାଂ ଵୈ ଵିଜାନୀହି ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥମାଗତାମ୍
ମୋତେ ଗଙ୍ଗା ଭାବିବା; ଦେବତାଙ୍କର କାମ ପାଇଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି।
ଵ୍ରଜଂତୁ ମାନୁଷୀ ଯୋନିଂ ସ୍ଥିତାଂ ଚିଂତାତୁରାସ୍ତୁ ମାମ୍
ମୁଁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ମାନବୀ ଗର୍ଭରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ଜାତା ପତ୍ନୀ ତେ ନୃପସତ୍ତମ 2.4.
ତୁମେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ତୁମର ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି।
ସପ୍ତ ତେ ଵସଵଃ ପୁତ୍ରା ମୁକ୍ତାଃ ଶାପାଦୃଷେସ୍ତୁ ତେ
ଓ ବସବ, ତୁମର ସାତିଝଣା ପୁଅମାନେ ଋଷିଙ୍କର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଗଂଗାଦତ୍ତମିମଂ ପୁତ୍ରଂ ଗୃହାଣ ଶଂତନୋ ସ୍ଵଯମ୍
ଓ ଶାନ୍ତନୁ, ଗଙ୍ଗା ଦେଇଥିବା ଏହି ପୁଅକୁ ତୁମେ ନିଜର କର।