ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ନୃପତିର୍ମଗ୍ନଃ ପିତ୍ରୋକ୍ତେଯଂ ଵରାନନା
ସେ ଜନାକୁ ଦେଖି, ରାଜା ମନରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ; ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କ ପିତା କହିଥିବା କଥା, ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ।
ପିବନ୍ମୁଖାଂବୁଜଂ ତସ୍ଯା ନ ତୃପ୍ତିମଗ୍ମନ୍ନୃପଃ
ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ମୁହଁରୁ ଜଳ ପିଇଲେ ରାଜା, କିନ୍ତୁ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନି ।
ମହାଭିଷଂ ସାଽପି ମତ୍ଵା ପ୍ରେମଯୁକ୍ତା ବଭୂଵ ହ
ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମହାଭିଷ ଭାବି, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତାମସିତାପାଂଗୀଂ ରାଜା ପ୍ରୀତମନା ଭୃଶମ୍
ତାଙ୍କର କଳା କୋଣା ଆଖିକୁ ଦେଖି, ରାଜାର ମନ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲା।
ଦେଵୀ ଵା ତ୍ଵଂ ଚ ଵାମୋରୁ ମାନୁଷୀ ଵା ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଘନ୍ନୀ, ତୁମେ ଦେବୀ କିମ୍ବା ମାନବୀ ଯେଉଁଥିବି।
ଯାଽସି କାଽସି ଵରାରୋହେ ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଂଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ତୁମେ ଯେଉଁ ହେଉ, ମୋର ଜୀବନ ସାଥୀ ହେବା।
ସୂତ ଉଵାଚ ମହାଭିଷଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ନୃପଂ ଜାନାତି ଜାହ୍ନଵୀ
ସୂତ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ରାଜା ମହାଭିଷ ନବଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ପୂର୍ଵପ୍ରେମସମାଯୋଗାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଚଂ ନୃପସ୍ଯ ତାମ୍ 2.4.
ପୂର୍ବର ପ୍ରେମ ଜୋଗରୁ, ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ପରେ,
ସ୍ତ୍ର୍ଯୁଵାଚ କା ନ ଵାଂଛତି ଚାର୍ଵଂଗୀ ଭାଵିତ୍ଵାତ୍ସଦୃଶଂ ପତିମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: ସୁନ୍ଦର ଦେହବତୀ କେଉଁ ଜଣେ ଭଲ ପତି ଚାହିଁନଥିବେ?
ଵାଗ୍ବଂଧେନ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିଷ୍ଯାମି ପତିଂ କିଲ
ବାଚନ ବନ୍ଧନରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପତ୍ନୀ ହେବି।
ଯଚ୍ଚ କୁର୍ଯାମହଂ କାର୍ଯଂ ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵାଽଶୁଭମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ କାମ କରିବି, ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ, ଯାହା ହେଉ।
ଯଦା ଚ ତ୍ଵଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ନ କରିଷ୍ଯସି ମେ ଵଚଃ
ଏବଂ ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ,
ସ୍ମୃତ୍ଵା ଜନ୍ମ ଵସୂନାଂ ସା ପ୍ରାର୍ଥନାପୂର୍ଵକଂ ହୃଦି
ବସୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦିନକୁ ମନେ ପକାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ହୃଦୟରେ ରଖିଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତାଽଥ ସା ଦେଵୀ ଚକାର ନୃପତିଂ ପତିମ୍
ତାହାକୁ 'ଠିକ ଅଛି' କହି ରାଜା ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ତେଣୁ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ମଂଦିରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସୁଭଗା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହିଳା ରାଜାଙ୍କର ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସାଽପି ତଂ ରମଯାମାସ ଭାଵଜ୍ଞା ଵୈ ଵରାଂଗନା
ସେ, ଭଲ ମନ ବୁଝିପାରିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଲେ।
ସ ତଯା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷ୍ଯା ଶଚ୍ଯା ଶତକ୍ରତୁର୍ଯଥା
ମୃଗଶାବା ଆଖି ଥିବା ତାଙ୍କ ସହିତ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀ ପରି ହେଲେ।
ରେମାତେ ମଂଦିରେ ଦିଵ୍ଯେ ରମାନା ରାଯଣାଵିଵ 2.4.
ସେମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହଲରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନାରାୟଣ ପରି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଗର୍ଭଂ ଗଂଗା ଵସୁଂ ପୁତ୍ରଂ ସୁଷୁଵେ ଚାରୁଲୋଚନା
ସୁନ୍ଦର ଆଖି ଥିବା ଗଙ୍ଗା, ବସୁମାନେର ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତୃତୀଯେଽଥ ଚତୁର୍ଥେଽଥ ପଂଚମେ ଷଷ୍ଠ ଏଵ ଚ
ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ...
କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଵଂଶୋ ମେ କଥଂ ସ୍ଯାତ୍ସୁସ୍ଥିରୋ ଭୁଵି
ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? ମୋର ବଂଶ କିପରି ଏ ଭୂମିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକି ରହିବ?
ନିଵାରଯାମି ଯଦି ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯାସ୍ଯତି ସର୍ଵଥା
ମୁଁ ତାକୁ ରୋକିଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ଛାଡି ଚାଲିଯିବ।
ନ ଵାରଯାମି ଚେଦଦ୍ଯ ସର୍ଵଥେଯଂ ଜଲେ କ୍ଷିପେତ୍
ମୁଁ ଆଜି ତାକୁ ରୋକିବି ନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେବ।
ସଂଭଵେଽପି ଚ ଦୁଷ୍ଟେଯଂ ରକ୍ଷଯେଦ୍ଵା ନ ରକ୍ଷଯେତ୍
ଶିଶୁ ଜନ୍ମିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅଟୁ; ସେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ କିମ୍ବା ରକ୍ଷା କରିବେ ନାହିଁ।
ଵଂଶସ୍ଯ ରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ହି ଯତ୍ନଃ କାର୍ଯଃ ପରୋ ମଯା
ମୋ ବଂଶର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଦରକାର।
ମୁନେର୍ଯେନ ହୃତା ଧେନୁର୍ନଂଦିନୀ ସ୍ତ୍ରୀଜିତେନ ହି
ଯେପରି ମୁନିଙ୍କର ଗାଁ ନନ୍ଦିନୀକୁ ଷ୍ଟ୍ରୀଜିତ ନେଇଥିଲେ,
ଦାସୋଽସ୍ମି ତଵ ତନ୍ଵଂଗି ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ତନୁମଧ୍ୟା; ଶୁଚିମୁସ୍କାନ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ହିଂସିତାଃ ସପ୍ତ ପୁତ୍ରା ମେ କରଭୋରୁ ତ୍ଵଯା ଶୁଭାଃ 2.4.
କରଭଉରୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋ ସାତିଜଣ ପୁଅକୁ କ୍ଷତି କରିଛ।
ଅନ୍ଯଦ୍ଵୈ ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ତେଽଦ୍ଯ ଦଦାମ୍ଯଥ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଆଜି ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଲେ, ମୁଁ ଦେଇପାରିବି; ଦୁର୍ଲଭ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଅପୁତ୍ରସ୍ଯ ଗତିର୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗେ ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ବେଦଜ୍ଞ ଲୋକ କହନ୍ତି, ପୁଅ ନଥିଲେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ।