ଶଂତନୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିସ୍ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଭଵାନଘେ
ଅପରାଧହୀନେ, ଶାନ୍ତନୁ ନାମକ ଜଣେ ଧର୍ମିକ ରାଜାଋଷି ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବ।
ଏଵଂ ଶାପଵିନିର୍ମୋକ୍ଷୋ ଭଵିତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଗଂଗାଽପି ନିର୍ଗତା ଦେଵୀ ଚିଂତ୍ଯମାନା ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗଙ୍ଗା ଦେବୀକୁ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରାଯାଉଥିବାରୁ ସେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଶଂତନୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିର୍ଧର୍ମାତ୍ମା ସତ୍ଯସଂଗରଃ
ଶାନ୍ତନୁ ନାମକ ଜଣେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ରାଜାଋଷି ଥିଲେ।
ତଦା ଚ ସଲିଲାତ୍ତସ୍ମାନ୍ନିଃସୃତା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେତେବେଳେ ଜଳରୁ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଜନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ଅଂକେ ସ୍ଥିତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଚାହ ମାପୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଂ ଵରାନନେ
ସେ ଜନା ତାଙ୍କ ଗୋଦିରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ, ରାଜା କହିଲେ, 'ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଜନା ।'
ସା ତମାହ ଵରାରୋହା ଯଦର୍ଥଂ ରାଜସତ୍ତମ
ସେ ଅତି ମନୋହର ଆକୃତି ଥିବା ଜନା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ରାଜା, ଆପଣ କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି?'
ତାମଵୋଚଦଥୋ ରାଜା ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀମ୍ 2.3.
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁ ଜନା ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଓ ଯୁବତ୍ବ ରେ ଚମକୁଥିଲେ ।
ସ୍ଥିତା ଦକ୍ଷିଣମୂରୁଂ ମେ ତ୍ଵମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଚ ଭାମିନି
ଓ ଭାମିନୀ, ତୁମେ ମୋର ଡାହା ଉରୁକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ବସିଛ ।
ସ୍ନୁଷା ମେ ଭଵ କଲ୍ଯାଣି ଜାତେ ପୁତ୍ରେଽତିଵାଞ୍ଛିତେ
ଓ ଶୁଭା, ଯେତେବେଳେ ମୋର ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ, ତୁମେ ମୋର ପୁଅର ଜାଇ ହେଉ ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତା ଗତା ସା ଵୈ କାମିନୀ ଦିଵ୍ଯ ଦର୍ଶନା
ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଥିବା ଅତି କାମିନୀ ଜନା କହିଲେ, 'ଠିକ ଅଛି', ଏବଂ ଚାଲିଗଲେ ।
ତତଃ କାଲେନ କିଯତା ଜାତେ ପୁତ୍ରେ ଵଯସ୍ଵିନି
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଓ ଯୁବତୀ, ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ କଥଯିତ୍ଵା ତୁ ପୁନରୂଚେ ନିଜଂ ସୁତମ୍
ଘଟଣା ବର୍ଣ୍ନନା କରିବା ପରେ, ସେ ପୁନି ନିଜ ପୁଅକୁ କହିଲେ ।
କାମଯାନା ଵରାରୋହା ତା ଭଜେଥା ମନୋରମାମ୍
ଓ ମନୋହର ଆକୃତି ଥିବା, ତୁମେ ତାକୁ ଚାହିଲେ, ସେ ମନୋହର ଜନାକୁ ଗ୍ରହଣ କର ।
ଧର୍ମପତ୍ନୀଂ ଚ ତାଂ କୃତ୍ଵା ଭଵିତା ତ୍ଵଂ ସୁଖୀ କିଲ ଏଵଂ ସଂଦିଶ୍ଯ ତଂ ପୁତ୍ରଂ ଭୂପତିଃ ପ୍ରୀତମାନସଃ
ତାକୁ ଧର୍ମପତ୍ନୀ କରି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୁଖୀ ହେବ । ଏଭଳି ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ନିଜ ପୁଅକୁ ଖୁସି ମନରେ କହିଲେ ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଶ୍ରିଯଂ ସର୍ଵାଂ ଵନଂ ରାଜା ଵିଵେଶ ହ
ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ ଦେଇ, ରାଜା ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ଜଗାମ ସ୍ଵର୍ଗଂ ରାଜାଽସୌ ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ଛାଡି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ ।
ପ୍ରଜାଂ ଵୈ ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମଦଂଡୋ ମହୀପତିଃ ।। 2.3.
ଧର୍ମର ଦଣ୍ଡ ଧରି, ରାଜା ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ ।
ଦେଵଵ୍ରତୋତ୍ପତିଵର୍ଣନମ୍ ସୂତ ଉଵାଚ ବଭୂଵ ମୃଗଯାଶୀଲୋ ନିଘ୍ନନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ମୃଗାନ୍ନୃପଃ
ଦେବବ୍ରତଙ୍କ ଜନ୍ମ ବର୍ଣ୍ନନା । ସୂତ କହିଲେ: ରାଜା ଶିକାରକୁ ଅତି ଭଲ ପାଇଥିଲେ, ବାଘ ଓ ମୃଗ ମାରୁଥିଲେ ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ଘୋରେ ଗଂଗାତୀରେ ଚରନ୍ନୃପଃ
ଏକଥର ରାଜା ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ନୃପତିର୍ମଗ୍ନଃ ପିତ୍ରୋକ୍ତେଯଂ ଵରାନନା
ସେ ଜନାକୁ ଦେଖି, ରାଜା ମନରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ; ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କ ପିତା କହିଥିବା କଥା, ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ।
ପିବନ୍ମୁଖାଂବୁଜଂ ତସ୍ଯା ନ ତୃପ୍ତିମଗ୍ମନ୍ନୃପଃ
ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ମୁହଁରୁ ଜଳ ପିଇଲେ ରାଜା, କିନ୍ତୁ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନି ।
ମହାଭିଷଂ ସାଽପି ମତ୍ଵା ପ୍ରେମଯୁକ୍ତା ବଭୂଵ ହ
ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମହାଭିଷ ଭାବି, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତାମସିତାପାଂଗୀଂ ରାଜା ପ୍ରୀତମନା ଭୃଶମ୍
ତାଙ୍କର କଳା କୋଣା ଆଖିକୁ ଦେଖି, ରାଜାର ମନ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲା।
ଦେଵୀ ଵା ତ୍ଵଂ ଚ ଵାମୋରୁ ମାନୁଷୀ ଵା ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଘନ୍ନୀ, ତୁମେ ଦେବୀ କିମ୍ବା ମାନବୀ ଯେଉଁଥିବି।
ଯାଽସି କାଽସି ଵରାରୋହେ ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଂଦରି
ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ତୁମେ ଯେଉଁ ହେଉ, ମୋର ଜୀବନ ସାଥୀ ହେବା।
ସୂତ ଉଵାଚ ମହାଭିଷଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ନୃପଂ ଜାନାତି ଜାହ୍ନଵୀ
ସୂତ କହିଲେ: ଗଙ୍ଗା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ରାଜା ମହାଭିଷ ନବଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ପୂର୍ଵପ୍ରେମସମାଯୋଗାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଚଂ ନୃପସ୍ଯ ତାମ୍ 2.4.
ପୂର୍ବର ପ୍ରେମ ଜୋଗରୁ, ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ପରେ,
ସ୍ତ୍ର୍ଯୁଵାଚ କା ନ ଵାଂଛତି ଚାର୍ଵଂଗୀ ଭାଵିତ୍ଵାତ୍ସଦୃଶଂ ପତିମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: ସୁନ୍ଦର ଦେହବତୀ କେଉଁ ଜଣେ ଭଲ ପତି ଚାହିଁନଥିବେ?
ଵାଗ୍ବଂଧେନ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିଷ୍ଯାମି ପତିଂ କିଲ
ବାଚନ ବନ୍ଧନରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ପତ୍ନୀ ହେବି।