ନିନ୍ଯେଽଥ ସ୍ଵାଶ୍ରମେ ଚୈନାଂ ପୋଷଯାମାସ ଧର୍ମତଃ । ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଃ ପ୍ରମୁଚୋ ନାମ କୁମୁଦାଦ୍ରୌ ସୁତାମିଵ
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ପ୍ରମୁଚ ନାମକ ମୁନି କୁମୁଦ ପର୍ବତରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ତାକୁ ନିଜ ଝିଅ ପରି ଧର୍ମରେ ପାଳନ କଲେ।
ଅଥ କାଲେନ ଚ ପ୍ରୌଢାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ରୂପଶାଲିନୀମ୍ । ସ ମୁନିଶ୍ଚିନ୍ତଯାମାସ କୋଽସ୍ଯା ଯୋଗ୍ଯୋ ଵରୋ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ତାକୁ ବୟସ୍କ ଓ ସୁନ୍ଦର ହେବାକୁ ଦେଖି, ମୁନି ଚିନ୍ତା କଲେ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବର ହେବେ?
ବହୁଧାଽନ୍ଵେଷଯଂସ୍ତସ୍ଯା ନାସସାଦୋଚିତଂ ପତିମ୍ । ତତୋଗ୍ନିଶାଲାଂ ସଂଵିଶ୍ଯ ମୁନିସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପାଵକମ୍
ବହୁ ଭାବେ ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଯୋଗ୍ୟ ପତି ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ମୁନି ଅଗ୍ନିଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କନ୍ଯାଵରଂ ତଦାଶଂସତ୍ପ୍ରୀତସ୍ତମପି ହଵ୍ଯଵାଟ୍ । ଧର୍ମିଷ୍ଠୋ ବଲଵାନ୍ଵୀରଃ ପ୍ରିଯଵାଗପରାଜିତଃ
ତାପରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଏହି କନ୍ୟା ପାଇଁ ଏମିତି ବର ଦେଲେ—ତାଙ୍କର ବର ଧର୍ମିକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରବଳ, ମିଠା କଥା କହୁଥିବା ଏବଂ କଥାରେ ଅପରାଜିତ ହେବେ।
ଦୁର୍ଦମୋ ଭଵିତା ଭର୍ତା ମୁନେଽସ୍ଯାଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ । ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଵହ୍ନେଃ ପ୍ରସନ୍ନୋଭୂନ୍ମୁନିସ୍ତଦା
ତାଙ୍କର ଭାର୍ତ୍ତା ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ଭୂପତି ହେବେ, ଯାହାକୁ ଜିତିବା କଠିନ। ଏହି ଅଗ୍ନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ଖୁସି ହେଲେ।
ଦୈଵାଦାଖେଟକଵ୍ଯାଜାତ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦାଗତୋ ନୃପଃ । ଦୁର୍ଦମୋ ନାମ ମେଧାଵୀ ତସ୍ଯାଶ୍ରମପଦଂ ମୁନେଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଶିକାର ଉପଲକ୍ଷେରେ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ପୁତ୍ରୋ ଵିକ୍ରମଶୀଲସ୍ଯ ବଲଵାନ୍ ଵୀର୍ଯଵତ୍ତରଃ । କାଲିନ୍ଦୀଜଠରେ ଜାତଃ ପ୍ରିଯଵ୍ରତକୁଲୋଦ୍ଭଵଃ
ସେ ବିକ୍ରମଶୀଳଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ପ୍ରିୟବ୍ରତ ବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ।
ମୁନେରାଶ୍ରମମାଵିଶ୍ଯ ତମଦୃଷ୍ଵାତକ ମହାମୁନିମ୍ । ଆମଂତ୍ର୍ଯ ତାଂ ପ୍ରିଯେ ଚେତି ରେଵତୀଂ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ନୃପଃ
ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ରାଜା ରେବତୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସ୍ନେହରେ ପଚାରିଲେ,
ରାଜୋଵାଚ। ମହର୍ଷିର୍ଭଗଵାନସ୍ମାଦାଶ୍ରମାତ୍ଵ୍ତ ଗତଃ ପ୍ରିଯେ । ତତ୍ପାଦୌ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଵଦ କଲ୍ଯାଣି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ରାଜା କହିଲେ: ପ୍ରିୟେ, ମହାର୍ଷି ଏହି ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କର ପାଦଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏଠିକି ସତ୍ୟ କହ, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ?
କନ୍ଯୋଵାଚ। ଅଗ୍ନିଶାଲାମୁପଗତୋ ମହାରାଜ ମହାମୁନିଃ । ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଶ୍ରମାତ୍ତୂର୍ଣଂ ରାଜାପ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ
କନ୍ୟା କହିଲେ: ମହାରାଜ, ମହାମୁନି ଅଗ୍ନିଶାଳାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ରମରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ତଥାଽଗ୍ନିଶାଲାଦ୍ଵାରସ୍ଥଂ ରାଜାନଂ ଦୁର୍ଦମଂ ମୁନିଃ । ରାଜଲକ୍ଷଣସଂଯୁକ୍ତମପଶ୍ଯତ୍ପ୍ରଶ୍ରଯାନତମ୍
ଏଭଳି, ଅଗ୍ନିଶାଳା ଦ୍ୱାରରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ରାଜାକୁ ରାଜସିକ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଓ ବିନୟରେ ନମ୍ର ଦେଖି, ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ଚ ତଂ ରାଜା ମୁନିଃ ଶିଷ୍ଯମୁଵାଚ ହ । ଗୌତମାନୀଯତାମର୍ଘ୍ଯମର୍ଘ୍ଯଯୋଗ୍ଯୋଽସ୍ତି ଭୂପତିଃ
ରାଜା ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ମୁନି ନିଜ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: ଗୌତମ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଆଣ, ଏହି ଭୂପତି ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର ଯୋଗ୍ୟ।
ଆଗତଶ୍ଚିରକାଲେନ ଜାମାତେତି ଵିଶେଷତଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସୋପି ଜଗ୍ରାହ ଚିନ୍ତଯନ୍
ବହୁଦିନ ପରେ, ବିଶେଷ କରି ଜାମାତା ଭାବେ, ସେ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହିପରି କହି ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ, ଯାହା ରାଜା ଚିନ୍ତାଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ମୁନିରାସନମାସୀନଂ ଗୃହୀତାର୍ଘ୍ଯଂ ଚ ଭୂପତିମ୍ । ଆଶୀର୍ଭିରଭିନଂଦ୍ଯାଥ କୁଶଲଂ ଚାପ୍ଯପୃଚ୍ଛତ
ମୁନି ରାଜାଙ୍କୁ ଅସୀନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
ଅପି ତେଽନାମଯଂ ରାଜନ୍ବଲେ କୋଶେ ସୁହୃତ୍ସୁ ଚ । ଭୃତ୍ଯେଽମାତ୍ଯେ ପୁରେ ଦେଶେ ତଥାତ୍ମନି ଜନାଧିପ
ହେ ରାଜା, ତୁମର ସେନା, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ବନ୍ଧୁ-ମିତ୍ର, ଦାସ-ଦାସୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ସହର, ଦେଶ ଏବଂ ନିଜ ଦେହରେ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛି କି?
ଭାର୍ଯାଽସ୍ତି ତେ କୁଶଲିନୀ ଯତଃ ସାତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠତି । ଅତୋ ନ ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯସ୍ଯାସ୍ତେ ଚାନ୍ଯାସାଂ କୁଶଲଂ ଵଦ ॥ ରାଜୋଵାଚ। ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵତ୍ରାନାମଯଂ ମମ । ଏତତ୍କୁତୂହଲଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମଦ୍ଭାର୍ଯା କାsତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମର ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ପଚାରିଲି ନାହିଁ। ଅନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି, କୃପାକରି କହ। | ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୋ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛି। କିନ୍ତୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋତେ ଜଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି—ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି?
ଋଷିରୁଵାଚ। ରେଵତୀ ନାମ ତେ ଭାର୍ଯା ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି । ଵିଦ୍ଯତେsତ୍ର କଥଂ ପତ୍ନୀ ତାଂ ନ ଵେତ୍ସି ମହୀପତେ
ଋଷି କହିଲେ: ମହୀପତି, ତୁମର ଯେଉଁ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ନାମ ରେବତୀ, ଯିଏ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏତେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାଁ?
ରାଜୋଵାଚ। ସୁଭଦ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ଯା ଭାର୍ଯା ମମ ସନ୍ତି ଗୃହେ ଵିଭୋ । ଜାନାମି ତାସ୍ତୁ ଭଗଵନ୍ନ ଵୈ ଜାନାମି ରେଵତୀମ୍
ରାଜା କହିଲେ: ଭଗବନ୍, ମୋ ଘରେ ଯେଉଁମାନେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ସୁଭଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନି। କିନ୍ତୁ ରେବତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନି ନାହିଁ।
ଋଷିରୁଵାଚ। ପ୍ରିଯେତି ସାଂପ୍ରତଂ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତା ଯା ମହାମତେ । ସା ଵିସ୍ମୃତା କ୍ଷଣାଦେଵ ଯା ତେ ଶ୍ଲାଘ୍ଯତମା ପ୍ରିଯା ॥ ରାଜୋଵାଚ। ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଯନ୍ମୃଷା ତନ୍ନୋ ତଥୈଵାମନ୍ତ୍ରିତା ମଯା । ମୁନେ ଦୁଷ୍ଟୋ ନ ମେ ଭାଵଃ କୋପଂ ମା କର୍ତୁମର୍ହସି
ଋଷିରୁଵାଚ। ରାଜନ୍ନୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ସତ୍ଯଂ ନ ଭାଵୋ ଦୂଷିତସ୍ତଵ । ଵହ୍ନିନା ପ୍ରେରିତେନେତ୍ଥଂ ଭଵତା 'ଵ୍ଯାହୃତଂ ଵଚଃ
ଋଷି କହିଲେ: ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠି ସତ୍ୟ; ତୁମର ମନ ଦୁଷିତ ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଏମିତି ଅକଥିତ କଥା ତୁମ ମୁଖରୁ ବାହାରିଲା।
ଅଦ୍ଯ ପୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଵହ୍ନିଃ କୋଽସ୍ଯା ଭର୍ତ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି । ତେନୋକ୍ତଂ ଦୁର୍ଦମୋ ରାଜା ଭଵିତାଽସ୍ଯାଃ ପତିର୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଆଜି ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, 'ଏହାର ସ୍ୱାମୀ କିଏ ହେବେ?' ସେ କହିଲେ, 'ନିଶ୍ଚୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ରାଜା ଏହାର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।'
ତଦାଦତ୍ସ୍ଵ ମଯା ଦତ୍ତାମିମାଂ କନ୍ଯାଂ ମହୀପତେ । ପ୍ରିଯେତ୍ଯାମଂତ୍ରିତା ପୂର୍ଵଂ ମା ଵିଚାରଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଭୋଃ
ସେହିପାଇଁ, ମହୀପତି, ମୁଁ ଯେଉଁ କନ୍ୟାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ 'ପ୍ରିୟା' ବୋଲି କହିଥିଲ, ସେଠି ଆଉ ଭାବିବାକୁ ଦେଉନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତତ୍ସୋଽଭଵତ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ଚିଂତଯନ୍ମୁନିଭାଷିତମ୍ । ଵୈଵାହିକଂ ଵିଧିଂ ତସ୍ଯ ମୁନିଃ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଚୁପ୍ଚାପ ହେଲେ, ମନରେ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିବାହ ଆୟୋଜନ କରିବାକୁ ଋଷି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଅଥୋଦ୍ଯତଂ ଵିଵାହାଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କନ୍ଯାଽବ୍ରଵୀନ୍ମୁନିମ୍ । ରେଵତ୍ଯୃକ୍ଷେ ଵିଵାହୋ ମେ ତାତ କର୍ତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ତାପରେ ବିବାହ ପାଇଁ ତୟାରି ଦେଖି, ସେଇ କନ୍ୟା ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ପିତା, ମୋର ବିବାହ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ କରିଦିଅନ୍ତୁ।'
ଋଷିରୁଵାଚ । ଵତ୍ସେ ଵିଵାହଯୋଗ୍ଯାନି ସତ୍ଯନ୍ଯର୍କ୍ଷାଣି ଭୂରିଶଃ । ରେଵତ୍ଯାଂ କଥମୁଦ୍ଵାହଃ ପୌଷ୍ଣଭଂ ନ ଦିଵି ସ୍ଥିତମ୍
ଋଷି କହିଲେ: 'ଜଣେ ଶିଶୁ, ବିବାହ ପାଇଁ ଅନେକ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଆକାଶରେ ନାହିଁ, ତେଣୁ କିପରି ତୁମ ବିବାହ ହେବ?'
କନ୍ଯୋଵାଚ। ରେଵତ୍ଯୃକ୍ଷଂ ଵିନା କାଲୋ ମମୋଦ୍ଵାହୋଚିତୋ ନ ହି । ଅତଃ ସଂପ୍ରାର୍ଥଯାମ୍ଯେତଦ୍ଵିଵାହଂ ପୌଷ୍ଣଭେ କୁରୁ
କନ୍ୟା କହିଲେ: 'ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଛାଡ଼ି, ମୋର ବିବାହ ପାଇଁ ସମୟ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ପୌଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବିବାହ କରାନ୍ତୁ।'
ଋଷିରୁଵାଚ। ଋତଵାଙ୍ମୁନିନା ପୂର୍ଵଂ ରେଵତୀଭଂ ନିପାତିତମ୍ । ଭାନ୍ତରେ ଚେନ୍ନ ତେ ପ୍ରୀତିର୍ଵିଵାହଃ ସ୍ଯାତ୍କଥଂ ତଵ
ଋଷି କହିଲେ: 'ପୂର୍ବରୁ ଋତବାକ୍ ନାମକ ଋଷି ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ତଳେ ପକାଇଥିଲେ। ତୁମେ ଅନ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ତେବେ କିପରି ବିବାହ ହେବ?'
କନ୍ଯୋଵାଚ। ତପଃ କିଂ ତପ୍ତଵାନେକ ଋତଵାଗେଵ କେଵଲମ୍ । ଭଵତା କିଂ ତପୋ ନେଦୃକ୍ତପ୍ତଂ ଵାକ୍କାଯମାନସଃ
କନ୍ୟା କହିଲେ: 'କେବଳ ଋତବାକ୍ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, କି ତାଙ୍କର କେବଳ କଥା ଥିଲା? ଆପଣ ମଧ୍ୟ କି ଏପରି ତପସ୍ୟା କରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କଥା, କାୟା ଓ ମନ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ?'
ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମର୍ଥସ୍ତ୍ଵଂ ଵେଦ୍ମ୍ଯହଂ ତେ ତପୋବଲମ୍ । ରେଵତ୍ଯୃକ୍ଷଂ ଦିଵି ସ୍ଥାପ୍ଯ ମମୋଦ୍ଵାହଂ ପିତଃ କୁରୁ
ମୁଁ ଜାଣେ, ଆପଣଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଏତେ, ଯେ ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି। ଆପଣ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ରଖି, ମୋ ବିବାହ କରାନ୍ତୁ, ପିତା।
ଋଷିରୁଵାଚ। ଏଵଂ ଭଵତୁ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଥୈଵ ତ୍ଵଂ ବ୍ରଵୀଷି ମାମ୍ । ତ୍ଵତ୍କୃତେ ସୋମମାର୍ଗେଽହଂ ସ୍ଥାପଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ପୌଷ୍ଣଭମ୍
ଋଷି କହିଲେ: 'ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସେହିପରି ହେଉ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ। ତୁମ ପାଇଁ ଆଜି ମୁଁ ସୋମ ମାର୍ଗରେ ପୌଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ରଖିଦେବି।'
ଋଷି କହିଲେ: ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ରାଜା, ଯାହାକୁ ଏମିତି ଆଗରୁ 'ପ୍ରିୟା' ବୋଲି କହିଥିଲ, ସେଇ ପ୍ରିୟାକୁ ତୁମେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୁଲିଗଲ। ଯିଏ ତୁମର ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେଇ ଭୁଲିଗଲ। | ରାଜା କହିଲେ: ଆପଣ କହିଥିବା କଥା ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲି। ମୁଁ ମନରେ କିଛି ଖରାପ ଭାବ ରଖିନାହିଁ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ମୋପରେ କ୍ରୋଧ କରିବେ ନାହିଁ।