ଵିମନସ୍କୌ ତୁ ତୌ ତୂର୍ଣଂ ନିଃସୃତୌ ବ୍ରହ୍ମଣୋଂଽତିକାତ୍
ଦୁଇଜଣ ମନରେ ଅସନ୍ତୋଷ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ପ୍ରତୀପଂ ଚିଂତଯାମାସ ପିତରଂ ପୁରୁଵଂଶଜମ୍
ସେ ପୁରୁବଂଶୀ ପିତା ପ୍ରତୀପଙ୍କୁ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଽଽଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ତା ରମମାଣା ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଵସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଦ୍ଯୌର୍ନାମା ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଥ ନଂଦିନୀଂ ଗାଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ତାଙ୍କର ଜନା ନାମ ଦ୍ୟୌ, ସେ ନନ୍ଦିନୀ ଗାଉଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦ୍ଯୌସ୍ତାମାହ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଗୌରିଯଂ ଶୃଣୁ ସୁଂଦରି
ଦ୍ୟୌ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହା ଵସିଷ୍ଠଙ୍କର ଗାଉଁ।'
ଅଯୁତାଯୁର୍ଭଵେନ୍ଯୂନଂ ସଦୈଵାଽଗତଯୌଵନଃ
ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷରୁ କମ ହେବ ଏବଂ ସେ ସଦା ଯୁବତୀ ରହିବେ।
ଉଶୀନରସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେଃ ପୁତ୍ରୀ ପରମଶୋଭନା
ଉଶୀନର ନାମକ ରାଜାଋଷିଙ୍କର କନ୍ୟା ବହୁତ ଶୋଭାବତୀ ଥିଲେ।
ଆନଯସ୍ଵାଽଽଶ୍ରମଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନଂଦିନୀଂ କାମଦାଂ ଶୁଭାମ୍ 2.3.
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମକୁ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ନନ୍ଦିନୀ ଗାଈକୁ ଆଣ।
ମାନୁଷେଷୁ ଭଵେଦେକା ଜରାରୋଗଵିଵର୍ଜିତା
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ଜଣେ, ଯାହା ପୁରୁଣା ହେବା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଅଵମନ୍ଯ ମୁନିଂ ଦାଂତଂ ପୃଥ୍ଵାଦ୍ଯୈଃ ସହିତୋଽନଘଃ
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦୋଷହୀନ ସେ ନିୟମିତ ମୁନିଙ୍କୁ ଅବମାନନା କଲେ।
ଆଜଗାମାଽଽଶ୍ରମପଦଂ ଫଲାନ୍ଯାଦାଯ ସତ୍ଵରଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ନେଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ମୃଗଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ଗହ୍ଵରେଷୁ ଵନେଷ୍ଵପି
ତେଜସ୍ବୀ ସେ ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଗୁହାମାନେ ଭିତରେ ଶିକାର କରିଥିଲେ।
ଵାରୁଣିଶ୍ଚାପି ଵିଜ୍ଞାଯ ଧ୍ଯାନେନ ଵସୁଭିର୍ହୃତାମ୍
ବାରୁଣି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ବସୁମାନେ ଏହାକୁ ନେଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେ ଜନିଷ୍ଯଂତି ମାନୁଷେଷୁ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯଯୁର୍ଦୁଃଖିତାଶ୍ଚ ତେ
ଏହା ଶୁଣି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମନମେଳା ହେଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରସାଦଯଂତସ୍ତମୃଷିଂ ଵସଵ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ବସୁମାନେ ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ମନାଇବା ପାଇଁ ଶରଣ ନେଇ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଅନୁସଂଵତ୍ସରଂ ସର୍ଵେ ଶାପମୋକ୍ଷମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଯୌର୍ମାନୁଷେ ଦେହେ ଦୀର୍ଘକାଲଂ ଵସିଷ୍ଯତି 2.3.
ଏହିକାରଣରୁ ଦ୍ୟୌ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଦେହରେ ରହିବେ।
ଊଚୁସ୍ତାଂ ପ୍ରଣତାଃ ସର୍ଵେ ଶପ୍ତାଂ ଚିଂତାତୁରାଂ ନଦୀମ୍
ଶାପରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନମ୍ର ହୋଇ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ନଦୀକୁ କହିଲେ।
ମାନୁଷାଣାଂ ଚ ଜଠରଂ ଚିଂତେଯଂ ମହତୀ ହି ନଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆମେ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ।
ଶଂତନୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିସ୍ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଭଵାନଘେ
ଅପରାଧହୀନେ, ଶାନ୍ତନୁ ନାମକ ଜଣେ ଧର୍ମିକ ରାଜାଋଷି ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବ।
ଏଵଂ ଶାପଵିନିର୍ମୋକ୍ଷୋ ଭଵିତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଗଂଗାଽପି ନିର୍ଗତା ଦେଵୀ ଚିଂତ୍ଯମାନା ପୁନଃ ପୁନଃ
ଗଙ୍ଗା ଦେବୀକୁ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରାଯାଉଥିବାରୁ ସେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଶଂତନୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିର୍ଧର୍ମାତ୍ମା ସତ୍ଯସଂଗରଃ
ଶାନ୍ତନୁ ନାମକ ଜଣେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ରାଜାଋଷି ଥିଲେ।
ତଦା ଚ ସଲିଲାତ୍ତସ୍ମାନ୍ନିଃସୃତା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେତେବେଳେ ଜଳରୁ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଜନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ଅଂକେ ସ୍ଥିତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଚାହ ମାପୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଂ ଵରାନନେ
ସେ ଜନା ତାଙ୍କ ଗୋଦିରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ, ରାଜା କହିଲେ, 'ଓ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଜନା ।'
ସା ତମାହ ଵରାରୋହା ଯଦର୍ଥଂ ରାଜସତ୍ତମ
ସେ ଅତି ମନୋହର ଆକୃତି ଥିବା ଜନା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ରାଜା, ଆପଣ କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି?'
ତାମଵୋଚଦଥୋ ରାଜା ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀମ୍ 2.3.
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁ ଜନା ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଓ ଯୁବତ୍ବ ରେ ଚମକୁଥିଲେ ।
ସ୍ଥିତା ଦକ୍ଷିଣମୂରୁଂ ମେ ତ୍ଵମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଚ ଭାମିନି
ଓ ଭାମିନୀ, ତୁମେ ମୋର ଡାହା ଉରୁକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ବସିଛ ।
ସ୍ନୁଷା ମେ ଭଵ କଲ୍ଯାଣି ଜାତେ ପୁତ୍ରେଽତିଵାଞ୍ଛିତେ
ଓ ଶୁଭା, ଯେତେବେଳେ ମୋର ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ, ତୁମେ ମୋର ପୁଅର ଜାଇ ହେଉ ।