ଜୁଗୁପ୍ସିତମିଦଂ କର୍ମ ସ କଥଂ କୃତଵାନ୍ମୁନିଃ
ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି ସେ ମୁନି କରିପାରିଲେ?
ଵ୍ଯାସ ଶିଷ୍ଯୋଽସି ମେଧାଵିନ୍ସଂଦେହଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି
ଭ୍ୟାସ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ।
ସୂତ ଉଵାଚ ସତ୍ଯଵାନ୍ଧର୍ମଶୀଲଶ୍ଚ ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ସୂତ କହିଲେ: ସତ୍ୟବାନ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଚକ୍ରବର୍ତୀ ରାଜା ଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵମେଧସହସ୍ରେଣ ଵାଜପେଯଶତେନ ଚ ।। ତୋଷଯାମାସ ଦେଵେଂଦ୍ରଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାପ ମହାମତିଃ
ସେ ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶତ ଭାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଏକଦା ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଗତୋ ରାଜା ମହାଭିଷଃ
ଏକ ଦିନ ମହାଭିଷ ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଗଂଗା ମହାନଦୀ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତା ସେଵିତୁଂ ଵିଭୁମ୍
ସେଠାରେ ମହାନଦୀ ଗଙ୍ଗା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଅଧୋମୁଖାଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ନ ଵିଲୋକ୍ଯୈଵ ତାଂ ସ୍ଥିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଉଁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ସାଽପି ତଂ ପ୍ରେମସଂଯୁକ୍ତଂ ନୃପଂ ଜ୍ଞାତଵତୀ ନଦୀ 2.3.
ସେ ନଦୀ ମଧୁର ଭାବରେ ଭରିତ ରାଜାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଚୁକୋପ ତୌ ତୂର୍ଣଂ ଶଶାପ ଚ ରୁଷାଽନ୍ଵିତଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଗିଗଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଶାପ ଦେଲେ।
ପୁଣ୍ଯେନ ମହତାଽଽଵିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି ସର୍ଵଥା
ତୁମେ ମହାପୁଣ୍ୟରେ ଅଭିଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ।
ଵିମନସ୍କୌ ତୁ ତୌ ତୂର୍ଣଂ ନିଃସୃତୌ ବ୍ରହ୍ମଣୋଂଽତିକାତ୍
ଦୁଇଜଣ ମନରେ ଅସନ୍ତୋଷ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ପ୍ରତୀପଂ ଚିଂତଯାମାସ ପିତରଂ ପୁରୁଵଂଶଜମ୍
ସେ ପୁରୁବଂଶୀ ପିତା ପ୍ରତୀପଙ୍କୁ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଽଽଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ତା ରମମାଣା ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଵସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଦ୍ଯୌର୍ନାମା ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଽଥ ନଂଦିନୀଂ ଗାଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ତାଙ୍କର ଜନା ନାମ ଦ୍ୟୌ, ସେ ନନ୍ଦିନୀ ଗାଉଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦ୍ଯୌସ୍ତାମାହ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଗୌରିଯଂ ଶୃଣୁ ସୁଂଦରି
ଦ୍ୟୌ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହା ଵସିଷ୍ଠଙ୍କର ଗାଉଁ।'
ଅଯୁତାଯୁର୍ଭଵେନ୍ଯୂନଂ ସଦୈଵାଽଗତଯୌଵନଃ
ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷରୁ କମ ହେବ ଏବଂ ସେ ସଦା ଯୁବତୀ ରହିବେ।
ଉଶୀନରସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେଃ ପୁତ୍ରୀ ପରମଶୋଭନା
ଉଶୀନର ନାମକ ରାଜାଋଷିଙ୍କର କନ୍ୟା ବହୁତ ଶୋଭାବତୀ ଥିଲେ।
ଆନଯସ୍ଵାଽଽଶ୍ରମଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନଂଦିନୀଂ କାମଦାଂ ଶୁଭାମ୍ 2.3.
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରମକୁ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ନନ୍ଦିନୀ ଗାଈକୁ ଆଣ।
ମାନୁଷେଷୁ ଭଵେଦେକା ଜରାରୋଗଵିଵର୍ଜିତା
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ଜଣେ, ଯାହା ପୁରୁଣା ହେବା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଅଵମନ୍ଯ ମୁନିଂ ଦାଂତଂ ପୃଥ୍ଵାଦ୍ଯୈଃ ସହିତୋଽନଘଃ
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦୋଷହୀନ ସେ ନିୟମିତ ମୁନିଙ୍କୁ ଅବମାନନା କଲେ।
ଆଜଗାମାଽଽଶ୍ରମପଦଂ ଫଲାନ୍ଯାଦାଯ ସତ୍ଵରଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ନେଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ମୃଗଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ଗହ୍ଵରେଷୁ ଵନେଷ୍ଵପି
ତେଜସ୍ବୀ ସେ ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଗୁହାମାନେ ଭିତରେ ଶିକାର କରିଥିଲେ।
ଵାରୁଣିଶ୍ଚାପି ଵିଜ୍ଞାଯ ଧ୍ଯାନେନ ଵସୁଭିର୍ହୃତାମ୍
ବାରୁଣି ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ବସୁମାନେ ଏହାକୁ ନେଇଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେ ଜନିଷ୍ଯଂତି ମାନୁଷେଷୁ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯଯୁର୍ଦୁଃଖିତାଶ୍ଚ ତେ
ଏହା ଶୁଣି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମନମେଳା ହେଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରସାଦଯଂତସ୍ତମୃଷିଂ ଵସଵ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ବସୁମାନେ ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ ମନାଇବା ପାଇଁ ଶରଣ ନେଇ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଅନୁସଂଵତ୍ସରଂ ସର୍ଵେ ଶାପମୋକ୍ଷମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଯୌର୍ମାନୁଷେ ଦେହେ ଦୀର୍ଘକାଲଂ ଵସିଷ୍ଯତି 2.3.
ଏହିକାରଣରୁ ଦ୍ୟୌ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଦେହରେ ରହିବେ।
ଊଚୁସ୍ତାଂ ପ୍ରଣତାଃ ସର୍ଵେ ଶପ୍ତାଂ ଚିଂତାତୁରାଂ ନଦୀମ୍
ଶାପରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନମ୍ର ହୋଇ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ନଦୀକୁ କହିଲେ।
ମାନୁଷାଣାଂ ଚ ଜଠରଂ ଚିଂତେଯଂ ମହତୀ ହି ନଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆମେ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ।