ନମଃ ଶ୍ରୀକାଲିକେ ମାତର୍ନମୋ ନୀଲସରସ୍ଵତି । ଉଗ୍ରତାରେ ମହୋଗ୍ରେ ତେ ନିତ୍ଯମେଵ ନମୋ ନମଃ
ନମସ୍କାର ଶ୍ରୀକାଳୀକା ମାଆ, ନମସ୍କାର ନୀଳ ସରସ୍ୱତୀ; ଉଗ୍ର ତାରା, ମହାଉଗ୍ର ତୁମକୁ ସଦା ସଦା ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୀତାମ୍ବରେ ଦେଵି ନମସ୍ତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରି । ନମୋ ଭୈରଵି ମାତଙ୍ଗି ଧୂମାଵତି ନମୋ ନମଃ
ନମସ୍କାର ପୀତାମ୍ବରା ଦେବୀ, ତ୍ରିପୁରାସୁନ୍ଦରୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭୈରବୀ, ମାଟଙ୍ଗୀ, ଧୂମାବତୀ, ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଛିନ୍ନମସ୍ତେ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ କ୍ଷୀରସାଗରକନ୍ଯକେ । ନମଃ ଶାକମ୍ଭରି ଶିଵେ ନମସ୍ତେ ରକ୍ତଦନ୍ତିକେ
ଛିନ୍ନମସ୍ତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; କ୍ଷୀରସାଗର କନ୍ୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶାକମ୍ଭରୀ, ଶିଭା, ରକ୍ତଦନ୍ତିକା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନିଶୁମ୍ଭଶୁମ୍ଭଦଲନି ରକ୍ତବୀଜଵିନାଶିନି । ଧୂମ୍ରଲୋଚନନିର୍ଣାଶେ ଵୃତ୍ରାସୁରନିବର୍ହିଣି
ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ରକ୍ତବୀଜକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା; ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ସମାପ୍ତ କରି, ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ଦମନ କରୁଥିବା।
ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡପ୍ରମଥିନି ଦାନଵାନ୍ତକରେ ଶିଵେ । ନମସ୍ତେ ଵିଜଯେ ଗଙ୍ଗେ ଶାରଦେ ଵିକଚାନନେ
ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରିଥିବା, ଦାନବମାନେଙ୍କର ଶେଷ କରିଥିବା, ଶିଭା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବିଜୟିନୀ, ଗଙ୍ଗା, ଶାରଦା, ଖିଳିଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ।
ପୃଥ୍ଵୀରୂପେ ଦଯାରୂପେ ତେଜୋରୂପେ ନମୋ ନମଃ । ପ୍ରାଣରୂପେ ମହାରୂପେ ଭୂତରୂପେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ପୃଥିବୀର ରୂପରେ, ଦୟାର ରୂପରେ, ଆଲୋକର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ପ୍ରାଣର ରୂପରେ, ବଡ଼ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ଦଯାମୂର୍ତେ ଧର୍ମମୂର୍ତେ ନମୋ ନମଃ । ଦେଵମୂର୍ତେ ଜ୍ଯୋତିମୂର୍ତେ ଜ୍ଞାନମୂର୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ବିଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଦୟାର ରୂପରେ, ଧର୍ମର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ। ଦେବତ୍ୱର ରୂପରେ, ଆଲୋକର ରୂପରେ, ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଗାଯତ୍ରି ଵରଦେ ଦେଵି ସାଵିତ୍ରି ଚ ସରସ୍ଵତି । ନମଃ ସ୍ଵାହେ ସ୍ଵଧେ ମାତର୍ଦକ୍ଷିଣେ ତେ ନମୋ ନମଃ
ବରଦାନ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ମା, ଦକ୍ଷିଣା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନେତି ନେତୀତି ଵାକ୍ଯୈର୍ଯା ବୋଧ୍ଯତେ ସକଲାଗମୈଃ । ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯକ୍ସ୍ଵରୂପାଂ ତାଂ ଭଜାମଃ ପରଦେଵତାମ୍
ଯିଏଁକି ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ଏହା ନୁହେଁ, ଏହା ନୁହେଁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଯିଏ, ସେଇ ପରାଦେବୀଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜା କରୁ।
ଭ୍ରମରୈର୍ଵେଷ୍ଟିତା ଯସ୍ମାଦ୍ ଭ୍ରାମରୀ ଯା ତତଃ ସ୍ମୃତା । ତସ୍ଯୈ ଦେଵ୍ଯୈ ନମୋ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯମେଵ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁଥିରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଘିରିଥାନ୍ତି, ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ 'ଭ୍ରାମରୀ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସଦା, ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ତେ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋଃ ପୃଷ୍ଠେ ନମସ୍ତେ ପୁରତୋଽମ୍ବିକେ । ନମ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନମଶ୍ଚାଧଃ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ନମୋ ନମଃ
ତୁମର ପାଖରେ, ପଛରେ, ଆଗରେ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ ଅମ୍ବିକେ। ଉପରେ, ତଳେ, ସମସ୍ତଠାରେ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ।
କୃପାଂ କୁରୁ ମହାଦେଵି ମଣିଦ୍ଵୀପାଧିଵାସିନି । ଅନନ୍ତକୋଟିବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡନାଯିକେ ଜଗଦମ୍ବିକେ
ମହାଦେବୀ, ମଣିଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା, ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମା, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।
ଜଯ ଦେଵି ଜଗନ୍ମାତର୍ଜଯ ଦେଵି ପରାତ୍ପରେ । ଜଯ ଶ୍ରୀଭୁଵନେଶାନି ଜଯ ସର୍ଵୋତ୍ତମୋତ୍ତମେ
ବିଜୟ ହେଉ, ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚତମ ଦେବୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ଶ୍ରୀଭୁବନେଶ୍ୱରୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କଲ୍ଯାଣଗୁଣରତ୍ନାନାମାକରେ ଭୁଵନେଶ୍ଵରି । ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶାନି ପ୍ରସୀଦ ଜଗତୋରଣେ
ଶୁଭ ଗୁଣ ଓ ରତ୍ନମାନଙ୍କର ଭଣ୍ଡାର, ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ, ଦୟା କର। ପରମେଶ୍ୱରୀ, ଜଗତର ଦ୍ୱାରରେ ଦୟା କର।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଇତି ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଗଲ୍ଭଂ ମଧୁରଂ ଵଚଃ । ଉଵାଚ ଜଗଦମ୍ବା ସା ମତ୍ତକୋକିଲଭାଷିଣୀ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ଏପରି ଦେବମାନଙ୍କର ନିର୍ଭୀକ ଓ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ମଦମସ୍ତ କୋଇଲୀର ଭାସାରେ କଥା କହିଲେ ଜଗତ୍ଜନନୀ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନାହଂ ସଦା ଦେଵା ଵରଦେଶଶିଖାମଣିଃ । ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଯଦେଵ ସ୍ଯାଚ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍
ଦେବୀ କହିଲେ—ମୁଁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବମାନେ, ବରଦାନ ଦେବାର ମୁକୁଟମଣି। ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହା କୁହନ୍ତୁ।
ଦେଵୀଵାକ୍ଯଂ ସୁରାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁର୍ଦୁଃଖସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଚରିତଂ ଜଗଦ୍ବାଧାକରଂ ପରମ୍
ଦେବୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖର କାରଣ କହିଲେ—ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଙ୍କର କୁକର୍ମ, ଯାହା ଜଗତକୁ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲା।
ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଵେଦାନାଂ ହେଲନଂ ନାଶନଂ ତଥା । ସ୍ଥାନଭ୍ରଂଶଂ ସୁରାଣାଂ ଚ କଥଯାମାସୁରାଦୃତାଃ
ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବେଦମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ ଓ ନଶ୍ୱାନ କରାଯିବା, ଦେବମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହରାଇବା ବିଷୟରେ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଦାନଂ ଚ ଯଥାଵତ୍ତେ ସମୂଚିରେ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵମୁଖାଦ୍ଵାଣୀଂ ମହାଭଗଵତୀ ତଦା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରଦାନ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଲେ। ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ସମୟରେ ମହାଭଗବତୀ—
ପ୍ରେରଯାମାସ ହସ୍ତସ୍ଥାନ୍ଭ୍ରମରାନ୍ଭ୍ରାମରୀ ତଦା । ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାନଗ୍ନଭାଗସ୍ଥାନ୍ନାନାରୂପଧରାଂସ୍ତଥା
ତାପରେ, ଭ୍ରାମରୀ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ, ପାଖରେ ଓ ଅଗ୍ନିପାଖରେ ଥିବା ନାନା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ।
ଜନଯାମାସ ବହୁଶୋ ଯୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ମଟଚୀଯୂଥଵତ୍ତେଷାଂ ସମୁଦାଯସ୍ତୁ ନିର୍ଗତଃ
ସେ ଅନେକ ମଧୁମକ୍ଷିକା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ସେମାନଙ୍କର ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଏକଠି ହୋଇ ମାଟିର ମାନେ ଚାଲିଆସିଲେ।
ତଦାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ତୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତମନ୍ଧକାରଃ କ୍ଷିତାଵଭୂତ୍ । ଦିଵି ପର୍ଵତଶୃଙ୍ଗେଷୁ ଦ୍ରୁମେଷୁ ଵିପିନେଷ୍ଵପି
ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା; ସ୍ୱର୍ଗରେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ଗଛମାନେ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ମଧ୍ୟ।
ଭ୍ରମରା ଏଵ ସଞ୍ଜାତାସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍ । ତେ ସର୍ଵେ ଦୈତ୍ଯଵକ୍ଷାଂସି ଦାରଯାମାସୁରୁଦ୍ଗତାଃ
ତାପରେ ମହୁମାଛିମାନେ ଦେଖାଦେଲେ, ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ଛାତିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ନରଂ ମଧୁହରଂ ଯଦ୍ଵନ୍ମକ୍ଷିକାଃ କୋପସଂଯୁତାଃ । ଉପାଯୋ ନ ଚ ଶସ୍ତ୍ରାଣାଂ ତଥାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ତଦାଭଵତ୍
ଯେପରି ରାଗିଥିବା ମହୁମାଛିମାନେ ମଧୁ ଚୋର କରୁଥିବା ଲୋକକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେଇପରି ସେ ସମୟରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ବା ଶସ୍ତ୍ର କାମକୁ ଆସିଲା ନାହିଁ।
ନ ଯୁଦ୍ଧଂ ନ ଚ ସମ୍ଭାଷା କେଵଲଂ ମରଣଂ ଖଲୁ । ଯସ୍ମିନ୍ଯସ୍ମିନ୍ସ୍ଥଲେ ଯେ ଯେ ସ୍ଥିତା ଦୈତ୍ଯା ଯଥା ଯଥା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲା ନାହିଁ, କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଚ ତଥା ସର୍ଵେ ମରଣଂ ପ୍ରାପୁରୁତ୍ସ୍ମଯାଃ । ପରସ୍ପରଂ ସମାଚାରୋ ନ କସ୍ଯାପ୍ଯଭଵତ୍ତଦା
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଅହଂକାରୀ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଏଭଳି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେ ସମୟରେ କାହା ସହିତ କାହାର ସମ୍ପର୍କ ହେଲା ନାହିଁ।
କ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ତେ ସର୍ଵେ ଵିନଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯପୁଙ୍ଗଵାଃ । କୃତ୍ଵେତ୍ଥଂ ଭ୍ରମରାଃ କାର୍ଯଂ ଦେଵୀନିକଟମାଯଯୁଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ। ମହୁମାଛିମାନେ ନିଜ କାମ ସାରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯମେତଦାଶ୍ଚର୍ଯମିତି ଲୋକାଃ ସମୂଚିରେ । କିଂ ଚିତ୍ରଂ ଜଗଦମ୍ବାଯା ଯସ୍ଯା ମାଯେଯମୀଦୃଶୀ
ଲୋକମାନେ କହିଲେ, 'ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ, ନିଜେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଏହିପରି ଶକ୍ତି ଯାହା ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କର, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!'
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ । ନିମଗ୍ନା ହର୍ଷଜଲଧୌ ପୂଜଯାମାସୁରମ୍ବିକାମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଡୁବି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ନାନୋପଚାରୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ନାନୋପାଯନପାଣଯଃ । ଜଯଶବ୍ଦଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣା ମୁମୁଚୁଃ ସୁମନାଂସି ଚ
ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର ଓ ଉପହାର ହାତରେ ନେଇ, 'ଜୟ' ଧ୍ୱନି କରି, ସେମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।