ପ୍ରାଦୁରାସୀଜ୍ଜଗନ୍ମାତା ଜଗନ୍ମଙ୍ଗଲକାରିଣୀ । କୋଟିସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶା କୋଟିକନ୍ଦର୍ପସୁନ୍ଦରୀ
ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ମାଆ, ଜଗତକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ; କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କୋଟି କାମଦେବ ପରି ସୁନ୍ଦର।
ଚିତ୍ରାନୁଲେପନା ଦେଵୀ ଚିତ୍ରଵାସୋଯୁଗାନ୍ଵିତା । ଵିଚିତ୍ରମାଲ୍ଯାଭରଣା ଚିତ୍ରଭ୍ରମରମୁଷ୍ଟିକା
ଦେବୀ ଅଦ୍ଭୁତ ଚନ୍ଦନ ଓ ରଙ୍ଗିନ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ବିଚିତ୍ର ମାଳା ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଛ ଧରିଥିଲେ।
ଵରାଭଯକରା ଶାନ୍ତା କରୁଣାମୃତସାଗରା । ନାନାଭ୍ରମରସଂଯୁକ୍ତପୁଷ୍ପମାଲାଵିରାଜିତା
ସେ ଦେବୀ ଦାନ ଦେଉଥିଲେ, ଭୟ ଦୂର କରୁଥିଲେ, ଶାନ୍ତ ଓ କରୁଣାର ଅମୃତ ସାଗର; ବିଭିନ୍ନ ମଧୁମକ୍ଷିକା ମିଶିଥିବା ଫୁଲମାଳାରେ ତିନି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଭ୍ରାମରୀଭିର୍ଵିଚିତ୍ରାଭିରସଂଖ୍ଯାଭିଃ ସମାଵୃତା । ଭ୍ରମରୈର୍ଗାଯମାନୈଶ୍ଚ ହ୍ରୀଂକାରମନୁମନ୍ଵହମ୍
ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ବିଚିତ୍ର ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ; ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ 'ହ୍ରୀଂ' ଧ୍ୱନି କରି ତାଙ୍କ ସହ ରହୁଥିଲେ।
ସମନ୍ତତଃ ପରିଵୃତା କୋଟିକୋଟିଭିରମ୍ବିକା । ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଵେଷାଢ୍ଯା ସର୍ଵଵେଦପ୍ରଶଂସିତା
ଅମ୍ବିକା ଚାରିପଟେ କୋଟି କୋଟି ଦେବୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ବେଦ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଵାତ୍ମିକା ସର୍ଵମଯୀ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲରୂପିଣୀ । ସର୍ଵଜ୍ଞା ସର୍ଵଜନନୀ ସର୍ଵା ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀ ଶିଵା
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି; ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜନନୀ, ସମସ୍ତ ରେ ଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଳିକା, ଶିଭା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ତରଲାତ୍ମାନୋ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମପୁରୋଗମାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵସାଂ ଶିଵାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଚଞ୍ଚଳ ମନେ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଶବ୍ଦରେ ଶିଭାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ନମୋ ଦେଵି ମହାଵିଦ୍ଯେ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରିଣି । ନମଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷି ସର୍ଵାଧାରେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ନମସ୍କାର ଦେବୀ, ମହାବିଦ୍ୟା, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କର୍ତ୍ତ୍ରୀ; ନମସ୍କାର କମଳପତ୍ର ନୟନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସଵିଶ୍ଵତୈଜସପ୍ରାଜ୍ଞଵିରାଟ୍ସୂତ୍ରାତ୍ମିକେ ନମଃ । ନମୋ ଵ୍ଯାକୃତରୂପାଯୈ କୂଟସ୍ଥାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ବୁଦ୍ଧି, ବିରାଟ୍ ଓ ସୂତ୍ରର ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ପ୍ରକଟ ରୂପ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଦୁର୍ଗେ ସର୍ଗାଦିରହିତେ ଦୁଷ୍ଟସଂରୋଧନାର୍ଗଲେ । ନିରର୍ଗଲପ୍ରେମଗମ୍ଯେ ଭର୍ଗେ ଦେଵି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ହେ ଦୁର୍ଗା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ଆରମ୍ଭରୁ ତୁମେ ପରେ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଅବାଧ ରୋକ ଦେଉଥିବା; ଅସୀମ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରାପ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ଶ୍ରୀକାଲିକେ ମାତର୍ନମୋ ନୀଲସରସ୍ଵତି । ଉଗ୍ରତାରେ ମହୋଗ୍ରେ ତେ ନିତ୍ଯମେଵ ନମୋ ନମଃ
ନମସ୍କାର ଶ୍ରୀକାଳୀକା ମାଆ, ନମସ୍କାର ନୀଳ ସରସ୍ୱତୀ; ଉଗ୍ର ତାରା, ମହାଉଗ୍ର ତୁମକୁ ସଦା ସଦା ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୀତାମ୍ବରେ ଦେଵି ନମସ୍ତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରି । ନମୋ ଭୈରଵି ମାତଙ୍ଗି ଧୂମାଵତି ନମୋ ନମଃ
ନମସ୍କାର ପୀତାମ୍ବରା ଦେବୀ, ତ୍ରିପୁରାସୁନ୍ଦରୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭୈରବୀ, ମାଟଙ୍ଗୀ, ଧୂମାବତୀ, ପୁନଃପୁନଃ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଛିନ୍ନମସ୍ତେ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ କ୍ଷୀରସାଗରକନ୍ଯକେ । ନମଃ ଶାକମ୍ଭରି ଶିଵେ ନମସ୍ତେ ରକ୍ତଦନ୍ତିକେ
ଛିନ୍ନମସ୍ତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; କ୍ଷୀରସାଗର କନ୍ୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଶାକମ୍ଭରୀ, ଶିଭା, ରକ୍ତଦନ୍ତିକା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନିଶୁମ୍ଭଶୁମ୍ଭଦଲନି ରକ୍ତବୀଜଵିନାଶିନି । ଧୂମ୍ରଲୋଚନନିର୍ଣାଶେ ଵୃତ୍ରାସୁରନିବର୍ହିଣି
ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ରକ୍ତବୀଜକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା; ଧୂମ୍ରଲୋଚନକୁ ସମାପ୍ତ କରି, ବୃତ୍ରାସୁରକୁ ଦମନ କରୁଥିବା।
ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡପ୍ରମଥିନି ଦାନଵାନ୍ତକରେ ଶିଵେ । ନମସ୍ତେ ଵିଜଯେ ଗଙ୍ଗେ ଶାରଦେ ଵିକଚାନନେ
ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରିଥିବା, ଦାନବମାନେଙ୍କର ଶେଷ କରିଥିବା, ଶିଭା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବିଜୟିନୀ, ଗଙ୍ଗା, ଶାରଦା, ଖିଳିଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ।
ପୃଥ୍ଵୀରୂପେ ଦଯାରୂପେ ତେଜୋରୂପେ ନମୋ ନମଃ । ପ୍ରାଣରୂପେ ମହାରୂପେ ଭୂତରୂପେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ପୃଥିବୀର ରୂପରେ, ଦୟାର ରୂପରେ, ଆଲୋକର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର। ପ୍ରାଣର ରୂପରେ, ବଡ଼ ରୂପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ଦଯାମୂର୍ତେ ଧର୍ମମୂର୍ତେ ନମୋ ନମଃ । ଦେଵମୂର୍ତେ ଜ୍ଯୋତିମୂର୍ତେ ଜ୍ଞାନମୂର୍ତେ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ବିଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଦୟାର ରୂପରେ, ଧର୍ମର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ। ଦେବତ୍ୱର ରୂପରେ, ଆଲୋକର ରୂପରେ, ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଥିବା ମା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଗାଯତ୍ରି ଵରଦେ ଦେଵି ସାଵିତ୍ରି ଚ ସରସ୍ଵତି । ନମଃ ସ୍ଵାହେ ସ୍ଵଧେ ମାତର୍ଦକ୍ଷିଣେ ତେ ନମୋ ନମଃ
ବରଦାନ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ମା, ଦକ୍ଷିଣା, ତୁମକୁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନେତି ନେତୀତି ଵାକ୍ଯୈର୍ଯା ବୋଧ୍ଯତେ ସକଲାଗମୈଃ । ସର୍ଵପ୍ରତ୍ଯକ୍ସ୍ଵରୂପାଂ ତାଂ ଭଜାମଃ ପରଦେଵତାମ୍
ଯିଏଁକି ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ଏହା ନୁହେଁ, ଏହା ନୁହେଁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଯିଏ, ସେଇ ପରାଦେବୀଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜା କରୁ।
ଭ୍ରମରୈର୍ଵେଷ୍ଟିତା ଯସ୍ମାଦ୍ ଭ୍ରାମରୀ ଯା ତତଃ ସ୍ମୃତା । ତସ୍ଯୈ ଦେଵ୍ଯୈ ନମୋ ନିତ୍ଯଂ ନିତ୍ଯମେଵ ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁଥିରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଘିରିଥାନ୍ତି, ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ 'ଭ୍ରାମରୀ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସଦା, ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ତେ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋଃ ପୃଷ୍ଠେ ନମସ୍ତେ ପୁରତୋଽମ୍ବିକେ । ନମ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନମଶ୍ଚାଧଃ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ନମୋ ନମଃ
ତୁମର ପାଖରେ, ପଛରେ, ଆଗରେ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ ଅମ୍ବିକେ। ଉପରେ, ତଳେ, ସମସ୍ତଠାରେ ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ପ୍ରଣାମ କରେ।
କୃପାଂ କୁରୁ ମହାଦେଵି ମଣିଦ୍ଵୀପାଧିଵାସିନି । ଅନନ୍ତକୋଟିବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡନାଯିକେ ଜଗଦମ୍ବିକେ
ମହାଦେବୀ, ମଣିଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା, ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମା, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।
ଜଯ ଦେଵି ଜଗନ୍ମାତର୍ଜଯ ଦେଵି ପରାତ୍ପରେ । ଜଯ ଶ୍ରୀଭୁଵନେଶାନି ଜଯ ସର୍ଵୋତ୍ତମୋତ୍ତମେ
ବିଜୟ ହେଉ, ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମା! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତରୁ ଉଚ୍ଚତମ ଦେବୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ଶ୍ରୀଭୁବନେଶ୍ୱରୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କଲ୍ଯାଣଗୁଣରତ୍ନାନାମାକରେ ଭୁଵନେଶ୍ଵରି । ପ୍ରସୀଦ ପରମେଶାନି ପ୍ରସୀଦ ଜଗତୋରଣେ
ଶୁଭ ଗୁଣ ଓ ରତ୍ନମାନଙ୍କର ଭଣ୍ଡାର, ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ, ଦୟା କର। ପରମେଶ୍ୱରୀ, ଜଗତର ଦ୍ୱାରରେ ଦୟା କର।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଇତି ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଗଲ୍ଭଂ ମଧୁରଂ ଵଚଃ । ଉଵାଚ ଜଗଦମ୍ବା ସା ମତ୍ତକୋକିଲଭାଷିଣୀ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ଏପରି ଦେବମାନଙ୍କର ନିର୍ଭୀକ ଓ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ମଦମସ୍ତ କୋଇଲୀର ଭାସାରେ କଥା କହିଲେ ଜଗତ୍ଜନନୀ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନାହଂ ସଦା ଦେଵା ଵରଦେଶଶିଖାମଣିଃ । ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଯଦେଵ ସ୍ଯାଚ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍
ଦେବୀ କହିଲେ—ମୁଁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବମାନେ, ବରଦାନ ଦେବାର ମୁକୁଟମଣି। ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହା କୁହନ୍ତୁ।
ଦେଵୀଵାକ୍ଯଂ ସୁରାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁର୍ଦୁଃଖସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଚରିତଂ ଜଗଦ୍ବାଧାକରଂ ପରମ୍
ଦେବୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖର କାରଣ କହିଲେ—ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଙ୍କର କୁକର୍ମ, ଯାହା ଜଗତକୁ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲା।
ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଵେଦାନାଂ ହେଲନଂ ନାଶନଂ ତଥା । ସ୍ଥାନଭ୍ରଂଶଂ ସୁରାଣାଂ ଚ କଥଯାମାସୁରାଦୃତାଃ
ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବେଦମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ ଓ ନଶ୍ୱାନ କରାଯିବା, ଦେବମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହରାଇବା ବିଷୟରେ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଦାନଂ ଚ ଯଥାଵତ୍ତେ ସମୂଚିରେ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵମୁଖାଦ୍ଵାଣୀଂ ମହାଭଗଵତୀ ତଦା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରଦାନ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଲେ। ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ସମୟରେ ମହାଭଗବତୀ—
ପ୍ରେରଯାମାସ ହସ୍ତସ୍ଥାନ୍ଭ୍ରମରାନ୍ଭ୍ରାମରୀ ତଦା । ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥାନଗ୍ନଭାଗସ୍ଥାନ୍ନାନାରୂପଧରାଂସ୍ତଥା
ତାପରେ, ଭ୍ରାମରୀ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ, ପାଖରେ ଓ ଅଗ୍ନିପାଖରେ ଥିବା ନାନା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ।