ଇତି ସୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୈମିଷୀଯାସ୍ତପୋଧନାଃ । ପୂଜଯାମାସୁରତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ସୂତଂ ପୌରାଣିକୋତ୍ତମମ୍
ସୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନୈମିଷ ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ସୂତଙ୍କୁ, ପୁରାଣ ପାଠକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନହୃଦଯାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵୀପାଦାମ୍ବୁଜାର୍ଚକାଃ । ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୁରାଣସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା, ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିଥିଲେ, ପୁରାଣର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ପରମ ନିର୍ବୃତି ପାଇଲେ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ସୂତଂ କ୍ଷମାପ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ସଂସାରଵାରିଧେସ୍ତାତ ପ୍ଲଵୋଽସ୍ମାକଂ ତ୍ଵମେଵ ହି
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ସୂତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର କ୍ଷମା ଚାହିଲେ: 'ହେ ପିତା, ଆମେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ନୌକା।'
ଇତି ସ ମୁନିଵରାଣାମଗ୍ରତଃ ଶ୍ରାଵଯିତ୍ଵା ସକଲନିଗମଗୁହ୍ଯଂ ଦୌର୍ଗମେତତ୍ପୁରାଣମ୍ । ନତମଥ ମୁନିସଙ୍ଘଂ ଵର୍ଧଯିତ୍ଵାଽଽଶିଷାମ୍ବା- ଚରଣକମଲଭୃଙ୍ଗୋ ନିର୍ଜଗାମାଥ ସୂତଃ
ଏପରି, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କରାଇ, ସୂତ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମା ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ମଧୁମକୁ ଭଳି ଲଗି, ତା'ପରେ ବିଦାୟ ନେଲେ।