ପ୍ରତିସନ୍ଧ୍ଯଂ ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସନ୍ଧ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ସମାହିତଃ । ଏକୈକମସ୍ଯ ଚାଧ୍ଯାଯଂ ସ ନରୋ ଜ୍ଞାନଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି ଏକାଗ୍ରତାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢିଥାନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉଛନ୍ତି।
ଶକୁନାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୀକ୍ଷେତ କାର୍ଯାକାର୍ଯେଷୁ ଚୈଵ ହି । ତତ୍ପ୍ରକାରଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ କଥିତୋଽସ୍ତି ମଯା ମୁନେ
ସେ କାହାକୁ କଣ କରିବା ଉଚିତ କି ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ନିମିତ୍ତେ ଶକୁନ ଦେଖିପାରିବେ; ଏହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କହିଛି, ମୁନି।
ନଵରାତ୍ରେ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଶାରଦୀଯେଽତିଭକ୍ତିତଃ । ତସ୍ଯାମ୍ବିକା ତୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ଦଦାତୀଚ୍ଛାଧିକଂ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଶାରଦୀୟ ନବରାତ୍ରିରେ ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଦିନେ ଦିନେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ପଢିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅମ୍ବିକା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଚାହିବା ଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଵୈଷ୍ଣଵୈଶ୍ଚୈଵ ଶୈଵୈଶ୍ଚ ରମୋମା ପ୍ରୀଯତେ ସଦା । ସୌରୈଶ୍ଚ ଗାଣପତ୍ଯୈଶ୍ଚ ସ୍ଵେଷ୍ଟଶକ୍ତେଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟଯେ
ବୈଷ୍ଣବ ଓ ଶୈବମାନେ ପୂଜା କରିଲେ ରାମ ଓ ଉମା ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗଣେଶ ଓ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳିଥାଏ।
ପଠିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନଵରାତ୍ରଚତୁଷ୍ଟଯେ । ଵୈଦିକୈର୍ନିଜଗାଯତ୍ରୀପ୍ରୀତଯେ ନିତ୍ଯଶୋ ମୁନେ
ଚାରିଟି ନବରାତ୍ରିରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଉଦ୍ୟମରେ ପଢିବା ଉଚିତ, ମୁନି; ବେଦପାଠୀମାନେ ନିଜ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ସଦା ଏହି ପାଠ କରିଥାନ୍ତି।
ପଠିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵିରୋଧୋ ନାତ୍ର କସ୍ଯଚିତ୍ । ଉପାସନା ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଶକ୍ତିଯୁକ୍ତାସ୍ତି ସର୍ଵଦା
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଉଦ୍ୟମରେ ପଢିବା ଉଚିତ; ଏଥିରେ କାହାର ମଧ୍ୟ ବିରୋଧ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ଉପାସନା ସଦା ଅଛି।
ତଚ୍ଛକ୍ତେରେଵ ତୋଷାର୍ଥଂ ପଠିତଵ୍ଯଂ ସଦା ଦ୍ଵିଜୈଃ । ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରୋ ନ ପଠେଦେତତ୍କଦାପି ଚ ଵିମୋହିତଃ
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଦା ଶକ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ପଢିବା ଉଚିତ; ମହିଳା ଓ ଶୂଦ୍ର, ମୋହିତ ହୋଇ, କେବେ ଏହି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଶୃଣୁଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତୁ ନିତ୍ଯମେଵେତି ଚ ସ୍ଥିତିଃ । କିଂ ପୁନର୍ବହୁନୋକ୍ତେନ ସାରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ସଦା ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଏହି ନିୟମ। ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ମୁଁ ଏବେ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ସାର କହିବି।
ଵେଦସାରମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁରାଣଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ । ଵେଦପାଠସମଂ ପାଠେ ଶ୍ରଵଣେ ଚ ତଥୈଵ ହି
ଏହି ପୁରାଣ ହେଉଛି ବେଦର ସାର ଓ ପୁଣ୍ୟ; ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାଠ ଓ ଶ୍ରବଣରେ ଏହା ବେଦପାଠ ସମାନ।
ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପାଂ ତାଂ ଗାଯତ୍ରୀପ୍ରତିପାଦିତାମ୍ । ନମାମି ହ୍ରୀଂମଯୀଂ ଦେଵୀଂ ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଏହି ଦେବୀ, ଯିଏ ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଗାୟତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ହ୍ରୀଂ ମୟୀ, ଆମ ଧୀକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଛି।
ଇତି ସୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୈମିଷୀଯାସ୍ତପୋଧନାଃ । ପୂଜଯାମାସୁରତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ସୂତଂ ପୌରାଣିକୋତ୍ତମମ୍
ସୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନୈମିଷ ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ସୂତଙ୍କୁ, ପୁରାଣ ପାଠକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନହୃଦଯାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵୀପାଦାମ୍ବୁଜାର୍ଚକାଃ । ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୁରାଣସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା, ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିଥିଲେ, ପୁରାଣର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ପରମ ନିର୍ବୃତି ପାଇଲେ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ସୂତଂ କ୍ଷମାପ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ସଂସାରଵାରିଧେସ୍ତାତ ପ୍ଲଵୋଽସ୍ମାକଂ ତ୍ଵମେଵ ହି
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ସୂତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର କ୍ଷମା ଚାହିଲେ: 'ହେ ପିତା, ଆମେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ନୌକା।'
ଇତି ସ ମୁନିଵରାଣାମଗ୍ରତଃ ଶ୍ରାଵଯିତ୍ଵା ସକଲନିଗମଗୁହ୍ଯଂ ଦୌର୍ଗମେତତ୍ପୁରାଣମ୍ । ନତମଥ ମୁନିସଙ୍ଘଂ ଵର୍ଧଯିତ୍ଵାଽଽଶିଷାମ୍ବା- ଚରଣକମଲଭୃଙ୍ଗୋ ନିର୍ଜଗାମାଥ ସୂତଃ
ଏପରି, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କରାଇ, ସୂତ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମା ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ମଧୁମକୁ ଭଳି ଲଗି, ତା'ପରେ ବିଦାୟ ନେଲେ।