ଦଦ୍ଯାତ୍ପୌରାଣିକାଯାଥ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଚ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍ । ସାଲଙ୍କୃତାଂ ସଵତ୍ସାଂ ଚ କପିଲାଂ ହେମମାଲିନୀମ୍
ପୁରାଣିକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷିଣା ଓ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଁ, ଶିଶୁ ସହିତ, କପିଳା ଓ ସୁନା ଆଭୂଷଣରେ ସଜାଇ ଦେବା ଉଚିତ।
ଭୋଜଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନନ୍ତେଽପ୍ଯଧ୍ଯାଯପରିସମ୍ମିତାନ୍ । ସୁଵାସିନୀସ୍ତାଵତୀଶ୍ଚ କୁମାରୀର୍ବଟୁକୈଃ ସହ
ଅଧ୍ୟାୟ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସୁବାସିନୀ ମହିଳା, କୁମାରୀ ଓ ବଟୁମାନେ ସହିତ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦେଵୀବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପୂଜଯେତ୍ତାନ୍ଵସନାଭରଣାଦିଭିଃ । ପାଯସାନ୍ନଵରେଣାପି ଗନ୍ଧସ୍ରକ୍କୁସୁମାଦିଭିଃ
ସେମାନେ ଦେବୀର ଭାବରେ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାୟସ ଓ ଖାଦ୍ୟ, ଗନ୍ଧ, ମାଳା ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରାଣଦାନେନୈତେନ ଭୂଦାନସ୍ଯ ଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ଇହଲୋକେ ସୁଖୀ ଭୂତ୍ଵାପ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵୀପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଏହି ପୁରାଣ ଦେଇ ଭୂଦାନର ଫଳ ମିଳେ; ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖୀ ହୋଇ ଶେଷରେ ଦେବୀପୁରକୁ ଯାଇଥାଏ।
ନିତ୍ଯଂ ଯଃ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦେଵୀଭାଗଵତଂ ପରମ୍ । ନ ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଞ୍ଚିତ୍କଦାଚିତ୍କ୍ଵଚିଦସ୍ତି ହି
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭକ୍ତିରେ ଦେବୀଭାଗବତକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରାପ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରାନ୍ଧନାର୍ଥୀ ଧନମାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଵିଦ୍ଯାଂ କୀର୍ତିମଣ୍ଡିତଭୂତଲଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେ ପୁତ୍ର ପାଏ; ଧନ ଚାହିଁଥିଲେ ଧନ ପାଏ; ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିଲେ ଜ୍ଞାନ ପାଏ; ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଭୂମିକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ।
ଵନ୍ଧ୍ଯା ଵା କାକଵନ୍ଧ୍ଯା ଵା ମୃତଵନ୍ଧ୍ଯା ଚ ଯାଙ୍ଗନା । ଶ୍ରଵଣାଦସ୍ଯ ତଦ୍ଦୋଷାନ୍ନିଵର୍ତେତ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁ ଜନନୀ ଅନ୍ତସ୍ତା, କିମ୍ବା ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଥିବା, କିମ୍ବା ଯାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମୃତ, ସେମାନେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଶୁଣିଲେ ଏହି ଦୋଷମାନେ ଦୂର ହେଉଛି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ଗେହେ ପୁସ୍ତକଂ ଚୈତତ୍ପୂଜିତଂ ଯଦି ତିଷ୍ଠତି । ତଦ୍ଗେହଂ ନ ତ୍ଯଜେନ୍ନିତ୍ଯଂ ରମା ଚୈଵ ସରସ୍ଵତୀ
ଯେଉଁ ଘରରେ ଏହି ପୁସ୍ତକ ପୂଜା କରାଯାଏ ଏବଂ ରଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି, କେବେ ଛାଡି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ନେକ୍ଷନ୍ତେ ତତ୍ର ଵେତାଲଡାକିନୀରାକ୍ଷସାଦଯଃ । ଜ୍ଵରିତଂ ତୁ ନରଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଠେଦେତତ୍ସମାହିତଃ
ସେଉଁଠି ଭୂତ, ଡାକିନୀ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଏପରି ଅପୈଶାଚିକ ଶକ୍ତିମାନେ ଆସିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯଦି କୌଣସି ଜଣେ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ପଢିଲେ,
ମଣ୍ଡଲାନ୍ନାଶମାପ୍ନୋତି ଜ୍ଵରୋ ଦାହସମନ୍ଵିତଃ । ଶତାଵୃତ୍ତ୍ଯାସ୍ଯ ପଠନାତ୍କ୍ଷଯରୋଗୋ ଵିନଶ୍ଯତି
ମଣ୍ଡଳ ଆକି ଦେଲେ ଜ୍ୱର ଓ ଦାହ ଦୂର ହେଉଛି; ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଶତବାର ପଢିଲେ କ୍ଷୟ ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି।
ପ୍ରତିସନ୍ଧ୍ଯଂ ପଠେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସନ୍ଧ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ସମାହିତଃ । ଏକୈକମସ୍ଯ ଚାଧ୍ଯାଯଂ ସ ନରୋ ଜ୍ଞାନଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି ଏକାଗ୍ରତାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢିଥାନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉଛନ୍ତି।
ଶକୁନାଂଶ୍ଚୈଵ ଵୀକ୍ଷେତ କାର୍ଯାକାର୍ଯେଷୁ ଚୈଵ ହି । ତତ୍ପ୍ରକାରଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ କଥିତୋଽସ୍ତି ମଯା ମୁନେ
ସେ କାହାକୁ କଣ କରିବା ଉଚିତ କି ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ନିମିତ୍ତେ ଶକୁନ ଦେଖିପାରିବେ; ଏହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କହିଛି, ମୁନି।
ନଵରାତ୍ରେ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଶାରଦୀଯେଽତିଭକ୍ତିତଃ । ତସ୍ଯାମ୍ବିକା ତୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ଦଦାତୀଚ୍ଛାଧିକଂ ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଶାରଦୀୟ ନବରାତ୍ରିରେ ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଦିନେ ଦିନେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ପଢିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଅମ୍ବିକା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଚାହିବା ଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଵୈଷ୍ଣଵୈଶ୍ଚୈଵ ଶୈଵୈଶ୍ଚ ରମୋମା ପ୍ରୀଯତେ ସଦା । ସୌରୈଶ୍ଚ ଗାଣପତ୍ଯୈଶ୍ଚ ସ୍ଵେଷ୍ଟଶକ୍ତେଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟଯେ
ବୈଷ୍ଣବ ଓ ଶୈବମାନେ ପୂଜା କରିଲେ ରାମ ଓ ଉମା ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗଣେଶ ଓ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳିଥାଏ।
ପଠିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନଵରାତ୍ରଚତୁଷ୍ଟଯେ । ଵୈଦିକୈର୍ନିଜଗାଯତ୍ରୀପ୍ରୀତଯେ ନିତ୍ଯଶୋ ମୁନେ
ଚାରିଟି ନବରାତ୍ରିରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଉଦ୍ୟମରେ ପଢିବା ଉଚିତ, ମୁନି; ବେଦପାଠୀମାନେ ନିଜ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ସଦା ଏହି ପାଠ କରିଥାନ୍ତି।
ପଠିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵିରୋଧୋ ନାତ୍ର କସ୍ଯଚିତ୍ । ଉପାସନା ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ ଶକ୍ତିଯୁକ୍ତାସ୍ତି ସର୍ଵଦା
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଉଦ୍ୟମରେ ପଢିବା ଉଚିତ; ଏଥିରେ କାହାର ମଧ୍ୟ ବିରୋଧ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ଉପାସନା ସଦା ଅଛି।
ତଚ୍ଛକ୍ତେରେଵ ତୋଷାର୍ଥଂ ପଠିତଵ୍ଯଂ ସଦା ଦ୍ଵିଜୈଃ । ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରୋ ନ ପଠେଦେତତ୍କଦାପି ଚ ଵିମୋହିତଃ
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଦା ଶକ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ପଢିବା ଉଚିତ; ମହିଳା ଓ ଶୂଦ୍ର, ମୋହିତ ହୋଇ, କେବେ ଏହି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଶୃଣୁଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତୁ ନିତ୍ଯମେଵେତି ଚ ସ୍ଥିତିଃ । କିଂ ପୁନର୍ବହୁନୋକ୍ତେନ ସାରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ସଦା ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଏହି ନିୟମ। ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ମୁଁ ଏବେ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ସାର କହିବି।
ଵେଦସାରମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁରାଣଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ । ଵେଦପାଠସମଂ ପାଠେ ଶ୍ରଵଣେ ଚ ତଥୈଵ ହି
ଏହି ପୁରାଣ ହେଉଛି ବେଦର ସାର ଓ ପୁଣ୍ୟ; ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାଠ ଓ ଶ୍ରବଣରେ ଏହା ବେଦପାଠ ସମାନ।
ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପାଂ ତାଂ ଗାଯତ୍ରୀପ୍ରତିପାଦିତାମ୍ । ନମାମି ହ୍ରୀଂମଯୀଂ ଦେଵୀଂ ଧିଯୋ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଏହି ଦେବୀ, ଯିଏ ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଗାୟତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ହ୍ରୀଂ ମୟୀ, ଆମ ଧୀକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଛି।
ଇତି ସୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୈମିଷୀଯାସ୍ତପୋଧନାଃ । ପୂଜଯାମାସୁରତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ସୂତଂ ପୌରାଣିକୋତ୍ତମମ୍
ସୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନୈମିଷ ଋଷିମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ସୂତଙ୍କୁ, ପୁରାଣ ପାଠକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନହୃଦଯାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵୀପାଦାମ୍ବୁଜାର୍ଚକାଃ । ନିର୍ଵୃତିଂ ପରମାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୁରାଣସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲା, ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିଥିଲେ, ପୁରାଣର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ପରମ ନିର୍ବୃତି ପାଇଲେ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ସୂତଂ କ୍ଷମାପ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ସଂସାରଵାରିଧେସ୍ତାତ ପ୍ଲଵୋଽସ୍ମାକଂ ତ୍ଵମେଵ ହି
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ସୂତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର କ୍ଷମା ଚାହିଲେ: 'ହେ ପିତା, ଆମେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତୁମେ ଆମର ଏକମାତ୍ର ନୌକା।'
ଇତି ସ ମୁନିଵରାଣାମଗ୍ରତଃ ଶ୍ରାଵଯିତ୍ଵା ସକଲନିଗମଗୁହ୍ଯଂ ଦୌର୍ଗମେତତ୍ପୁରାଣମ୍ । ନତମଥ ମୁନିସଙ୍ଘଂ ଵର୍ଧଯିତ୍ଵାଽଽଶିଷାମ୍ବା- ଚରଣକମଲଭୃଙ୍ଗୋ ନିର୍ଜଗାମାଥ ସୂତଃ
ଏପରି, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କରାଇ, ସୂତ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମା ଦେବୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ମଧୁମକୁ ଭଳି ଲଗି, ତା'ପରେ ବିଦାୟ ନେଲେ।