ପଞ୍ଚପ୍ରଣଵସଂଯୁକ୍ତାଂ ଜପେଦିତ୍ଯନୁଶାସନମ୍ । ଜପସଂଖ୍ଯାଷ୍ଟଭାଗାନ୍ତେ ପାଦୋ ଜପ୍ଯସ୍ତୁରୀଯକଃ
ପଞ୍ଚ ପ୍ରଣବ ସହିତ ଜପ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଜପ ସଂଖ୍ୟାର ଏକ ଅଷ୍ଟମାଂଶ ପରେ ଚତୁର୍ଥ ପଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ ଦ୍ଵିଜଃ ପରମୋ ଜ୍ଞେଯଃ ପରଂ ସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଅନ୍ଯଥା ପ୍ରଜପେଦ୍ଯସ୍ତୁ ସ ଜପୋ ଵିଫଲୋ ଭଵେତ୍
ଏପରି ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଜଣାଯିବେ, ସେ ପରମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଇଥାଏ। ଯଦି ଅନ୍ୟଭାବେ ଜପ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେଇ ଜପ ଫଳହୀନ ହୁଏ।
ସମ୍ପୁଟୈକା ଷଡୋଙ୍କାରା ଭଵେତ୍ସା ଊର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍ । ଗୃହସ୍ଥୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଵା ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ତୁରୀଯାଂ ଜପେତ୍
ଏକ ସମ୍ପୁଟ ଓ ଛଅ 'ଓଁ' ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତସ୍ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ। ଗୃହସ୍ଥ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚତୁର୍ଥ ପଦ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ତୁରୀଯପାଦୋ ଗାଯତ୍ର୍ଯାଃ ପରୋରଜସେ ସାଵଦୋମ୍ । ଧ୍ଯାନମସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଜପସାଙ୍ଗଫଲପ୍ରଦମ୍
ଗାୟତ୍ରୀର ଚତୁର୍ଥ ପଦ, ଯାହା ରଜସ୍ ଉପରେ ଏବଂ ଶେଷରେ 'ଓଁ' ଅଛି, ଏହାର ଧ୍ୟାନ ଓ ଜପ ସହିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ମୁଁ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।
ହୃଦି ଵିକସିତପଦ୍ମଂ ସାର୍କସୋମାଗ୍ନିବିମ୍ବଂ ପ୍ରଣଵମଯମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଯସ୍ଯ ପୀତଂ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯମ୍ । ଅଚଲପରମସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜ୍ଯୋତିରାକାଶସାରଂ ଭଵତୁ ମମ ମୁଦେଽସୌ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପଃ
ହୃଦୟରେ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ବିମ୍ବ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ପ୍ରଣବ ଯାହାର ସାର, ଯାହା ସୁନଳା—ସେ ଅଚଳ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଆକାଶ ସଦୃଶ ସାର, ଏହି ସଚିତ୍ ଆନନ୍ଦରୂପ ମୋର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ହେଉ।
ତ୍ରିଶୂଲଯୋନୀ ସୁରଭିମକ୍ଷମାଲାଂ ଚ ଲିଙ୍ଗକମ୍ । ଅମ୍ବୁଜଂ ଚ ମହାମୁଦ୍ରାମିତି ସପ୍ତ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍
ତ୍ରିଶୂଳ, ଯୋନି, ସୁରଭି, ଅକ୍ଷମାଳା, ଲିଙ୍ଗ, ଅମ୍ବୁଜ ଓ ମହାମୁଦ୍ରା—ଏହି ସାତଟି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଯା ସନ୍ଧ୍ଯା ସୈଵ ଗାଯତ୍ରୀ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣୀ । ଭକ୍ତ୍ଯା ତାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନିତ୍ଯଂ ପୂଜଯେଚ୍ଚ ନମେତ୍ତତଃ
ଯେଉଁ ସନ୍ଧ୍ୟା, ସେଠାରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ସତ୍ୟ, ଚେତନା ଓ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶିର ନମାଇବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାତସ୍ଯ ପୂଜାଂ କୁର୍ଵୀତ ପଞ୍ଚଭିଶ୍ଚୋପଚାରକୈଃ । ଲଂ ପୃଥିଵ୍ଯାତ୍ମନେ ଗନ୍ଧମର୍ପଯାମି ନମୋ ନମଃ
ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚଟି ବିଶେଷ ଉପଚାର ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। 'ଲଂ' ଭୂତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ମୁଁ ଗନ୍ଧ ଅର୍ପଣ କରୁଛି, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ହମାକାଶାତ୍ମନେ ପୁଷ୍ପଂ ଚାର୍ପଯାମି ନମୋ ନମଃ । ଯଂ ଚ ଵାଯ୍ଵାତ୍ମନେ ଧୂପଂ ଚାର୍ପଯାମି ତତୋ ଵଦେତ୍
'ହଂ' ଆକାଶତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ମୁଁ ପୁଷ୍ପ ଅର୍ପଣ କରୁଛି, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। 'ୟଂ' ବାୟୁତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ମୁଁ ଧୂପ ଅର୍ପଣ କରୁଛି, ତାପରେ କହିବା ଉଚିତ।
ରଂ ଚ ଵହ୍ନ୍ଯାତ୍ମନେ ଦୀପମର୍ପଯାମି ତତୋ ଵଦେତ୍ । ଵମମୃତାତ୍ମନେ ତସ୍ମୈ ନୈଵେଦ୍ଯମପି ଚାର୍ପଯେତ୍
'ରଂ' ଅଗ୍ନିତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ମୁଁ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରୁଛି, ତାପରେ କହିବା ଉଚିତ। 'ବଂ' ଅମୃତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ, ସେଠାରେ ମୁଁ ନୈବେଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବି।
ଯଂ ରଂ ଲଂ ଵଂ ହମିତି ଚ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିମଥାର୍ପଯେତ୍ । ଏଵଂ ପୂଜାଂ ଵିଧାଯାଥ ଚାନ୍ତେ ମୁଦ୍ରାଃ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍
'ୟଂ', 'ରଂ', 'ଲଂ', 'ବଂ', 'ହଂ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ ଦୁଇହାତରେ ପୁଷ୍ପ ଧରି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶେଷରେ ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାଯେତ୍ତୁ ମନସା ଦେଵୀଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଚ୍ଚାରଯେଚ୍ଛନୈଃ । ନ କମ୍ପଯେଚ୍ଛିରୋ ଗ୍ରୀଵା ଦନ୍ତାନ୍ନୈଵ ପ୍ରକାଶଯେତ୍
ମନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଓ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ହେଲାଇବା ନୁହେଁ, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇବା ନୁହେଁ।
ଵିଧିନାଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତମଷ୍ଟାଵିଂଶତିରେଵ ଵା । ଦଶଵାରମଶକ୍ତୋ ଵା ନାତୋ ନ୍ଯୂନଂ କଦାଚନ
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ଶତ ଆଠ ବା ଅଷ୍ଟାବିଂଶି ଥର, କିମ୍ବା ସମ୍ଭବ ନହେଲେ ଦଶ ଥର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରୁ କମି କେବେ ନୁହେଁ।
ତତ ଉଦ୍ଵାସଯେଦ୍ଦେଵୀମୁତ୍ତମେତ୍ଯନୁଵାକତଃ । ନ ଗାଯତ୍ରୀଂ ଜପେଦ୍ଵିଦ୍ଵାଞ୍ଜଲମଧ୍ଯେ କଥଞ୍ଚନ
ତାପରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଜଳ ହାତରେ ଧରି ରହି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କେବେ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯତଃ ସାଗ୍ନିମୁଖୀ ପ୍ରୋକ୍ତେତ୍ଯାହୁଃ କେଚିନ୍ମହର୍ଷଯଃ । ସୁରଭିର୍ଜ୍ଞାନଶୂର୍ପଂ ଚ କୂର୍ମୋ ଯୋନିଶ୍ଚ ପଙ୍କଜମ୍
କିଛି ମହାର୍ଷି କହିଛନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନିମୁଖୀ। ସେ ସୁଗନ୍ଧ, ଜ୍ଞାନର ଚାଲନା, କଚ୍ଛପ, ଯୋନି ଓ ପଦ୍ମ ରୂପ।
ଲିଙ୍ଗଂ ନିର୍ଵାଣକଂ ଚୈଵ ଜପାନ୍ତେଽଷ୍ଟୌ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍ । ଯଦକ୍ଷରପଦଭ୍ରଷ୍ଟଂ ସ୍ଵରଵ୍ଯଞ୍ଜନଵର୍ଜିତମ୍
ମନ୍ତ୍ର ଜପ ଶେଷରେ ଅଷ୍ଟଟି ମୁଦ୍ରା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ— ଲିଙ୍ଗ, ନିର୍ବାଣ ଲିଙ୍ଗ ଓ ଯେଉଁ ଅକ୍ଷର, ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ବର୍ଣ୍ଣ ଛୁଟିଯାଇଛି, ସେଗୁଡିକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ଦେଵି କଶ୍ଯପପ୍ରିଯଵାଦିନି । ଗାଯତ୍ରୀତର୍ପଣଂ ଚାତଃ କରଣୀଯଂ ମହାମୁନେ
ଏସବୁ ଯଦି ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥାଏ, ହେ ଦେବୀ, କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା, ଦୟାକରି ଖ୍ମା କର। ଏହିପରି ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଯିବା ଉଚିତ।
ଗାଯତ୍ରୀ ଛନ୍ଦ ଆଖ୍ଯାତଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଋଷିଃ ସ୍ମୃତଃ । ସଵିତା ଦେଵତା ପ୍ରୋକ୍ତା ଵିନିଯୋଗଶ୍ଚ ତର୍ପଣେ
ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି, ସବିତା ଦେବତା ଭାବେ କହାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ହେଉଛି ତର୍ପଣ।
ଭୂରିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଋଗ୍ଵେଦପୁରୁଷଂ ତର୍ପଯାମି ଚ । ଭୁଵ ଇତ୍ଯେତଦୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଯଜୁର୍ଵେଦମଥୋ ଵଦେତ୍
'ଭୂଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଋଗ୍ବେଦ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। 'ଭୁଵଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯଜୁର୍ବେଦ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵର୍ଵ୍ଯାହୃତିଂ ସମୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସାମଵେଦଂ ସମୁଚ୍ଚରେତ୍ । ମହ ଇତ୍ଯେତଦୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତେଽଥର୍ଵଵେଦଂ ଚ ତର୍ପଯେତ୍
ସ୍ୱର୍ ବ୍ୟାହୃତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସାମବେଦ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷରେ 'ମହଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଅଥର୍ବବେଦ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଜନଃ ପଦାନ୍ତ ଇତିହାସପୁରାଣମିତୀରଯେତ୍ । ତପଃ ସର୍ଵାଗମଂ ଚୈଵ ପୁରୁଷଂ ତର୍ପଯାମି ଚ
'ଜନଃ' ଶବ୍ଦ ଶେଷରେ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। 'ତପଃ' ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏବଂ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସତ୍ଯଂ ଚ ସତ୍ଯଲୋକାଖ୍ଯପୁରୁଷଂ ତର୍ପଯାମି ଚ । ଓଁ ଭୂର୍ଭୂର୍ଲୋକପୁରୁଷଂ ତର୍ପଯାମି ତତୋ ଵଦେତ୍
'ସତ୍ୟଂ', ସତ୍ୟଲୋକ ନାମକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। 'ଓଁ ଭୂଃ', ପୃଥିବୀ ଲୋକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ପରେ କହିବା ଉଚିତ।
ଭୁଵଶ୍ଚେତି ଭୁଵର୍ଲୋକପୁରୁଷଂ ତର୍ପଯାମି ଚ । ସ୍ଵଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକପୁରୁଷଂ ତର୍ପଯାମି ତତଃ ପରମ୍
'ଭୁଵଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଭୁବର୍ଲୋକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। 'ସ୍ୱଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁଭୂରେକପଦା ନାମ ଗାଯତ୍ରୀଂ ତର୍ପଯାମି ଚ । ଭୁଵୋ ଦ୍ଵିପଦାଂ ଗାଯତ୍ରୀଂ ତର୍ପଯାମୀତି କୀର୍ତଯେତ୍
'ଓଁ ଭୂଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏକପଦ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। 'ଭୁଵଃ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦ୍ୱିପଦ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଏଭଳି କହିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵଶ୍ଚ ତ୍ରିପଦାଂ ଗାଯତ୍ରୀଂ ତର୍ପଯାମି ତତୋ ଵଦେତ୍ । ଓଁଭୂର୍ଭୁଵଃ ସ୍ଵଶ୍ଚେତି ତଥା ଗାଯତ୍ରୀଂ ଚ ଚତୁଷ୍ପଦାମ୍
ତାପରେ, ନିଜେ ତିନି ପଦ ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସ୍ୱଃକୁ ତୃପ୍ତ କରିବାକୁ କହିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, 'ଓଁ ଭୂଃ, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱଃ' ବୋଲି ଏବଂ ଚାରି ପଦ ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଉଷସୀଂ ଚୈଵ ଗାଯତ୍ରୀଂ ସାଵିତ୍ରୀଂ ଚ ସରସ୍ଵତୀମ୍ । ଵେଦାନାଂ ମାତରଂ ପୃଥ୍ଵୀମଜାଂ ଚୈଵ ତୁ କୌଶିକୀମ୍
ଉଷାର ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ବେଦମାତା ପୃଥିବୀ, ଅଜା ଏବଂ କୌଶିକୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସାଙ୍କୃତିଂ ଵୈ ସାର୍ଵଜିତିଂ ଗାଯତ୍ରୀଂ ତର୍ପଣେ ଵଦେତ୍ । ତର୍ପଣାନ୍ତେ ଚ ଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଜାତଵେଦସମୀରଯେତ୍
ସାଙ୍କୃତି ଓ ସାର୍ବଜିତି ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ବାଚନ କରି ତୃପ୍ତି କରିବା ଉଚିତ୍। ତୃପ୍ତି ଶେଷରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଜାତବେଦସଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ମାନସ୍ତୋକେତି ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରଜପେତ୍ସୁଧୀଃ । ତତୋଽପି ତ୍ର୍ଯମ୍ବକୋ ମନ୍ତ୍ରଃ ଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଶାନ୍ତି ପାଇଁ 'ମାନସ୍ତୋକ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଉଚିତ୍। ଏହାପରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ 'ତ୍ରୟମ୍ବକ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅଛି।
ତଚ୍ଛଂଯୋରିତି ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଜପେଚ୍ଛାନ୍ତ୍ଯର୍ଥମେଵ ତୁ । ଅତୋ ଦେଵା ଇତି ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗସ୍ପର୍ଶନଂ ଚରେତ୍
'ତଚ୍ଛଂୟୋଃ' ମନ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହାପରେ 'ଅତୋ ଦେବା' ଏହି ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସ୍ଯୋନାପୃଥିଵିମନ୍ତ୍ରେଣ ଭୂମ୍ଯୈ କୁର୍ଯାତ୍ପ୍ରଣାମକମ୍ । ଯଥାଵିଧି ଚ ଗୋତ୍ରାଦୀନୁଚ୍ଚରେଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
'ସ୍ୟୋନା ପୃଥିବୀ' ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ୍। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଗୋତ୍ର ଓ ଆଦିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।