ଏକାନ୍ତିନାଂ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ପରମୈକାନ୍ତିନାମପି । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରପୁଣ୍ଡ୍ରାକରଣେ ପ୍ରତ୍ଯଵାଯୋ ମହାନ୍ଭଵେତ୍
କିନ୍ତୁ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରଣାଗତ ଭକ୍ତମାନେ ଅଟୁଟ ପୁଣ୍ଡ୍ର କଲେ ବଡ଼ ଦୋଷ ହୁଏ।
ଊର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ତୁ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦଣ୍ଡାକାରଂ ତୁ ଶୋଭନମ୍ । ମଧ୍ଯେ ଛିଦ୍ରଂ ଵୈଷ୍ଣଵାଶ୍ଚ ନମୋଽନ୍ତୈଃ କେଶଵାଦିଭିଃ
ଯିଏ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ରକୁ ଦଣ୍ଡ ଆକାରରେ, ମଧ୍ୟରେ ଚିଦ୍ର ରଖି, ଅନ୍ତରେ କେଶବ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମ ଦେଇ କରେ, ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ।
ଵିମଲାନ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରାଣି ସାନ୍ତରାଲାନି ଯୋ ନରଃ । କରୋତି ଵିପୁଲଂ ତତ୍ର ମନ୍ଦିରଂ ମେ କରୋତି ସଃ
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ର ସାନ୍ତରାଳ ରଖି କରେ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରେ।
ଊର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ତୁ ଵିଶାଲେ ସୁମନୋହରେ । ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସାକଂ ସହାସୀନୋ ରମତେ ଵିଷ୍ଣୁରଵ୍ଯଯଃ
ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ରର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ଚଉଡ଼ ଓ ମନୋହର, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ବସି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ନିରନ୍ତରାଲଂ ଯଃ କୁର୍ଯାଦୂର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜାଧମଃ । ସ ହି ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶ୍ରିଯଂ ଚୈଵ ଵ୍ଯପୋହତି
ଯଦି କୌଣସି ଦ୍ୱିଜ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ରକୁ ଚିଦ୍ର ବିନା କରେ, ସେ ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଦୂର କରିଦେଇଥାଏ।
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରମୂର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ତୁ ଯଃ କରୋତି ଵିମୂଢଧୀଃ । ସ ପର୍ଯାଯେଣ ତାନେତି ନରକାନେକଵିଂଶତିମ୍
ଯିଏ ମୂଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ର କରେ, ସେ ପରେ ଏକେଇଶି ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଋଜୂନି ସ୍ଫୁଟପାର୍ଶ୍ଵାନି ସାନ୍ତରାଲାନି ଵିନ୍ଯସେତ୍ । ଊର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରାଣି ଦଣ୍ଡାବ୍ଜଦୀପମତ୍ସ୍ଯନିଭାନି ଚ
ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ରକୁ ସିଧା, ସ୍ପଷ୍ଟ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ସାନ୍ତରାଳ ରଖି, ଦଣ୍ଡ, ପଦ୍ମ, ଦୀପ କିମ୍ବା ମାଛ ଆକାରରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ଶିଖୋପଵୀତଵଦ୍ଧାର୍ଯମୂର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜେନ ଚ । ଵିନା କୃତାଶ୍ଚେଦ୍ଵିଫଲାଃ କ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵା ମହାମୁନେ
ଦ୍ୱିଜ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ରକୁ ଶିଖା ଓ ଉପବୀତ ଭଳି ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ; ଏହା ବିନା କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଫଳହୀନ ହୁଏ, ମହାମୁନି।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେଷୁ କାର୍ଯେଷୁ କାର୍ଯଂ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ । ଊର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ତ୍ରିଶୂଲଂ ଚ ଵର୍ତୁଲଂ ଚତୁରସ୍ରକମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପୁଣ୍ଡ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳ, ବୃତ୍ତ କିମ୍ବା ଚତୁରସ୍ର ଚିହ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାଦିକଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଵେଦନିଷ୍ଠୋ ନ ଧାରଯେତ୍ । ଜନ୍ମନା ଲବ୍ଧଜାତିସ୍ତୁ ଵେଦପନ୍ଥାନମାଶ୍ରିତଃ
ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ଚିହ୍ନ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯିଏ ଜନ୍ମରୁ ବେଦ ମାର୍ଗ ଅନୁସରେ, ସେ ବେଦ ରାସ୍ତା ଅନୁସରିବା ଉଚିତ।
ପୁଣ୍ଡ୍ରାନ୍ତରଂ ଭ୍ରମାଦ୍ଵାପି ଲଲାଟେ ନୈଵ ଧାରଯେତ୍ । ଖ୍ଯାତିକାନ୍ତ୍ଯାଦିସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଚାପି ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଗମାଦିଷୁ
ଫୋରେହେଡ୍ରେ ମଧ୍ୟପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ କେବେ ଭୁଲରେ ମଧ୍ୟ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ବିଷ୍ଣୁ ଆଗମ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କ୍ୟାନ୍ତି, ଖ୍ୟାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଲାଭ ପାଇଁ କହାଯାଇଛି।
ସ୍ଥିତଂ ପୁଣ୍ଡ୍ରାନ୍ତରଂ ନୈଵ ଧାରଯେଦ୍ଵୈଦିକୋ ଜନଃ । ତିର୍ଯକ୍ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଶ୍ରୌତଂ କଥମପି ଭ୍ରମାତ୍
ଏକ ବେଦୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ କେବେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତିର୍ୟକ୍ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଛାଡିଦେବା, ଯଦି ଭୁଲରେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୌତ ଆଚାର ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ।
ଲଲାଟେ ଭସ୍ମନା ତିର୍ଯକ୍ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରସ୍ଯ ଚ ଧାରଣମ୍ । ଵିନା ପୁଣ୍ଡ୍ରାନ୍ତରଂ ମୋହାଦ୍ଧାରଯନ୍ନାରକୀ ଭଵେତ୍
ଫୋରେହେଡ୍ରେ ଭସ୍ମ ଦେଇ ତିର୍ୟକ୍ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ଲଗାଇବା, ମଧ୍ୟପୁଣ୍ଡ୍ର ଛଡା, ଭ୍ରମରେ କରିଥିଲେ, ନରକର ଫଳ ମିଳେ।
ଵେଦମାର୍ଗୈକନିଷ୍ଠସ୍ତୁ ମୋହେନାପ୍ଯଙ୍କିତୋ ଯଦି । ପତତ୍ଯେଵ ନ ସନ୍ଦେହସ୍ତଥା ପୁଣ୍ଡ୍ରାନ୍ତରାଦପି
ଯେଉଁଠି ବେଦମାର୍ଗରେ ଦୃଢ ନିଷ୍ଠା ରହିଛି, ତାହା ଭ୍ରମରେ ଚିହ୍ନ ଲଗାଇଲେ ନିଶ୍ଚୟ ତଳିଯାଏ; ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏହି ମଧ୍ୟପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ଲଗାଇଲେ ମଧ୍ୟ।
ନାଙ୍କନଂ ଵିଗ୍ରହେ କୁର୍ଯାଦ୍ଵେଦମାର୍ଗଂ ସମାଶ୍ରିତଃ । ଶ୍ରୌତଧର୍ମୈକନିଷ୍ଠାନାଂ ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଶ୍ରୌତମେଵ ହି
ଯେଉଁଠି ବେଦମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିଛି, ଶରୀରରେ କେବେ ଚିହ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶ୍ରୌତ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ ନିଷ୍ଠା ଥିବାମାନେ, ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଶ୍ରୌତ ହେବା ଦରକାର।
ଅଶ୍ରୌତଧର୍ମନିଷ୍ଠାନାମଶ୍ରୌତ ଲିଙ୍ଗମୀରିତମ୍ । ଦେଵତା ଵେଦସିଦ୍ଧା ଯାସ୍ତାସାଂ ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଵୈଦିକମ୍
ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୌତ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଅଶ୍ରୌତ ହେବା କହାଯାଇଛି; ଯେଉଁ ଦେବୀ ବେଦରେ ସ୍ଥିତ, ସେମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ବେଦୀୟ ହେବା ଦରକାର।
ଅଶ୍ରୌତତନ୍ତ୍ରନିଷ୍ଠା ଯାସ୍ତାସାମଶ୍ରୌତମେଵ ହି । ଵେଦସିଦ୍ଧୋ ମହାଦେଵଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସଂସାରମୋଚକଃ
ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ରୌତ ତନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଛି, ସେମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଅଶ୍ରୌତ ହେବା ଉଚିତ୍; ବେଦରେ ସ୍ଥିତ ମହାଦେବ ନିଜେ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଭକ୍ତାନାମୁପକାରାଯ ଶ୍ରୌତଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଦଧାତି ଚ । ଵେଦସିଦ୍ଧସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଶ୍ରୌତଂ ଲିଙ୍ଗଂ ନ ଚେତରତ୍
ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ ଶ୍ରୌତ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ବେଦରେ ସ୍ଥିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଶ୍ରୌତ ହେବା ଦରକାର, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଵିଶେଷାଣାମପି ତସ୍ଯ ତଦେଵ ହି । ଶ୍ରୌତଂ ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରୋଦ୍ଧୂଲନାଦିକମ୍
ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ଅବତାର ମଧ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରୌତ ଚିହ୍ନ ହେବା ଦରକାର; ଶ୍ରୌତ ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଓ ତାହାର ଲଗାଇବା।
ଅଶ୍ରୌତମୂର୍ଧ୍ଵପୁଣ୍ଡ୍ରାଦି ନୈଵ ତିର୍ଯକ୍ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରକମ୍ । ଵେଦମାର୍ଗୈକନିଷ୍ଠାନାଂ ଵେଦୋକ୍ତେନୈଵ ଵର୍ତ୍ମନା
ଅଶ୍ରୌତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ତିର୍ୟକ୍ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ନୁହେଁ; ବେଦମାର୍ଗରେ ଦୃଢ ନିଷ୍ଠା ଥିବାମାନେ ବେଦର କଥା ଅନୁସାରେ ଚାଲିବା ଦରକାର।
ଲଲାଟେ ଭସ୍ମନା ତିର୍ଯକ୍ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରଂ ଧାର୍ଯମେଵ ହି । ଯସ୍ତୁ ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ ପରମଂ ପଦମ୍ । ଧାରଯେତ୍ସର୍ଵଦା ଶୂଲଂ ଲଲାଟେ ଗନ୍ଧଵାରିଣା
ଫୋରେହେଡ୍ରେ ଭସ୍ମ ଦେଇ ତିର୍ୟକ୍ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ ନିଶ୍ଚୟ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି ଓ ପରମ ପଦ ପାଇଛି, ସେ ସଦା ଫୋରେହେଡ୍ରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଜଳ ଦେଇ ଶୂଳ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର।
ସନ୍ଧ୍ଯୋପାସନନିରୂପଣମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥାତଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସନ୍ଧ୍ଯୋପାସନମୁତ୍ତମମ୍ । ଭସ୍ମଧାରଣମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥିତଂ ଚୈଵ ଵିସ୍ତରାତ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା ବିବରଣା। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏବେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା ବିଷୟରେ ଶୁଣ; ଭସ୍ମ ଧାରଣର ମହିମା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ପ୍ରାତଃସନ୍ଧ୍ଯାଵିଧାନଂ ଚ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେଽନଘ । ପ୍ରାତଃସନ୍ଧ୍ଯାଂ ସନକ୍ଷତ୍ରାଂ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ମଧ୍ଯଭାସ୍କରାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଭାତ ସନ୍ଧ୍ୟାର ପ୍ରକ୍ରିୟା କହିବି, ହେ ଅନଘ; ପ୍ରଭାତ ସନ୍ଧ୍ୟା ତାରା ସହିତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ।
ସସୂର୍ଯାଂ ପଶ୍ଚିମାଂ ସନ୍ଧ୍ଯାଂ ତିସ୍ରଃ ସନ୍ଧ୍ଯା ଉପାସତେ । ତଦ୍ଭେଦାନପି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ଦେଵର୍ଷିସତ୍ତମ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ପଶ୍ଚିମ ସନ୍ଧ୍ୟା; ତିନିଟି ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ କହିବି; ଶୁଣ, ଦେବର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉତ୍ତମା ତାରକୋପେତା ମଧ୍ଯମା ଲୁପ୍ତତାରକା । ଅଧମା ସୂର୍ଯସହିତା ପ୍ରାତଃସନ୍ଧ୍ଯା ତ୍ରିଧା ମତା
ପ୍ରଭାତ ସନ୍ଧ୍ୟା ତିନି ପ୍ରକାର: ଉତ୍ତମ ତାରା ସହିତ, ମଧ୍ୟମ ତାରା ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅଧମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ।
ଉତ୍ତମା ସୂର୍ଯସହିତା ମଧ୍ଯମାସ୍ତମିତେ ରଵୌ । ଅଧମା ତାରକୋପେତା ସାଯଂସନ୍ଧ୍ଯା ତ୍ରିଧା ମତା
ସାୟଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ମଧ୍ୟ ତିନି ପ୍ରକାର: ଉତ୍ତମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ମଧ୍ୟମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ, ଅଧମ ତାରା ସହିତ।
ଵିପ୍ରୋ ଵୃକ୍ଷୋ ମୂଲକାନ୍ଯତ୍ର ସନ୍ଧ୍ଯା ଵେଦଃ ଶାଖା ଧର୍ମକର୍ମାଣି ପତ୍ରମ୍ । ତସ୍ମାନ୍ମୂଲଂ ଯତ୍ନତୋ ରକ୍ଷଣୀଯଂ ଛିନ୍ନେ ମୂଲେ ନୈଵ ଵୃକ୍ଷୋ ନ ଶାଖା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଛ ପରି, ମୂଳ ହେଉଛି ସନ୍ଧ୍ୟା, ବେଦ ହେଉଛି ଶାଖା, ଧର୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ପତ୍ର; ଏହିପରି ମୂଳକୁ ସତର୍କ ରଖିବା ଦରକାର। ମୂଳ କଟିଗଲେ ଗଛ ଓ ଶାଖା ରହିବା ନାହିଁ।
ସନ୍ଧ୍ଯା ଯେନ ନ ଵିଜ୍ଞାତା ସନ୍ଧ୍ଯା ଯେନାନୁପାସିତା । ଜୀଵମାନୋ ଭଵେଚ୍ଛୂଦ୍ରୋ ମୃତଃ ଶ୍ଵା ଚୈଵ ଜାଯତେ
ଯେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ବୁଝିନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିନାହିଁ, ସେ ଜୀବନରେ ଶୂଦ୍ର ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କୁକୁର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ତସ୍ମାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ସନ୍ଧ୍ଯୋପାସନମୁତ୍ତମମ୍ । ତଦଭାଵେଽନ୍ଯକର୍ମାଦାଵଧିକାରୀ ଭଵେନ୍ନ ହି
ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା ସଦା କରିବା ଦରକାର; ଏହା ନହେଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଅଧିକାର ମିଳେ ନାହିଁ।
ଉଦଯାସ୍ତମଯାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଯାଵତ୍ସ୍ଯାଦ୍ଘଟିକାତ୍ରଯମ୍ । ତାଵତ୍ସନ୍ଧ୍ଯାମୁପାସୀତ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତତଃ ପରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହେବା ପରେ ତିନି ଘଟିକା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ପରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର।