କନିଷ୍ଠିକାଗ୍ରଵତ୍ସ୍ଥୂଲଂ ପୂର୍ଵାର୍ଧେ କୃତକୂର୍ଚକମ୍ । କରଞ୍ଜୋଦୁମ୍ବରୌ ଚୂତଃ କଦମ୍ବୋ ଲୋଧ୍ରଚମ୍ପକୌ । ବଦରୀତି ଦ୍ରୁମାଶ୍ଚେତି ପ୍ରୋକ୍ତା ଦନ୍ତପ୍ରଧାଵନେ
କନିଷ୍ଠିକା ଆଙ୍ଗୁଳର ଟିପ୍ରେ ଥିବା ଦାନ୍ତକାଷ୍ଠ ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧରେ ମୋଟା ଏବଂ କୂର୍ଚ୍ଚାକାର ହେବା ଉଚିତ; କରଞ୍ଜ, ଉଡୁମ୍ବର, ଆମ୍ବ, କଦମ୍ବ, ଲୋଧ୍ର, ଚମ୍ପକ ଏବଂ ବଦରୀ ଗଛ ଦାନ୍ତ ମାଜିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ଅନ୍ନାଦ୍ଯାଯ ଵ୍ଯୂହଧ୍ଵଂସେ ସୋମୋ ରାଜାଯମାଗମତ୍ । ସ ମେ ମୁଖଂ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ତେଜସା ଚ ଭଗେନ ଚ
ଅନ୍ନ ଓ ତାହାର ନାଶ ପାଇଁ ସୋମ ରାଜା ଆସିଥିଲେ; ସେ ମୋ ମୁଁହକୁ ତାଙ୍କ ତେଜ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପରିସ୍କାର କରିଥିଲେ।
ଆଯୁର୍ବଲଂ ଯଶୋ ଵର୍ଚଃ ପ୍ରଜାଃ ପଶୁଵସୂନି ଚ । ବ୍ରହ୍ମପ୍ରଜ୍ଞାଂ ଚ ମେଧାଂ ଚ ତ୍ଵନ୍ନୋ ଦେହି ଵନସ୍ପତେ
ଓ ବନସ୍ପତି, ତୁମଠାରୁ ଆୟୁ, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ସନ୍ତାନ, ପଶୁ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଅଭାଵେ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠସ୍ଯ ପ୍ରତିଷିଦ୍ଧଦିନେଷୁ ଚ । ଅପାଂ ଦ୍ଵାଦଶଗଣ୍ଡୂଷୈର୍ଵିଦଧ୍ଯାଦ୍ଦନ୍ତଧାଵନମ୍
ଦାନ୍ତକାଷ୍ଠ ନଥିଲେ କିମ୍ବା ନିଷିଦ୍ଧ ଦିନରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଥର ପାଣି ଦେଇ ଦାନ୍ତ ଧୁଇବା ଉଚିତ।
ରଵେର୍ଦିନେ ଯଃ କୁରୁତେ ପ୍ରାଣୀ ଦନ୍ତସ୍ଯ ଧାଵନମ୍ । ସଵିତା ଭକ୍ଷିତସ୍ତେନ ସ୍ଵକୁଲଂ ତେନ ଘାତିତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ ଯେ କେହି ଦାନ୍ତ ମଜନ କରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଖାଇଥିବା ପରି ହୁଏ; ଏହି କାରଣରେ ସେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।
ପ୍ରତିପଦ୍ଦର୍ଶଷଷ୍ଠୀଷୁ ନଵମ୍ଯେକାଦଶୀରଵୌ । ଦନ୍ତାନାଂ କାଷ୍ଠସଂଯୋଗାଦ୍ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍
ପ୍ରଥମ, ଷଷ୍ଠ, ନବମ ଓ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଏବଂ ରବିବାରରେ ଦାନ୍ତ କାଠି ଦ୍ୱାରା ମଜିଲେ, ସେ ନିଜ କୁଳର ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହିଯାଏ।
କୃତ୍ଵାଲଂ ପାଦଶୌଚଂ ହ୍ଯମଲମଥ ଜଲଂ ତ୍ରିଃପିବେଦ୍ ଦ୍ଵିର୍ଵିମୃଜ୍ଯ ତର୍ଜନ୍ଯାଙ୍ଗୁଷ୍ଠଵତ୍ଯା ସଜଲମଭିମୃଶେ- ନ୍ନାସିକାରନ୍ଧ୍ରଯୁଗ୍ମମ୍ । ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠାନାମିକାଭ୍ଯାଂ ନଯନଯୁଗଯୁତଂ କର୍ଣଯୁଗ୍ମଂ କନିଷ୍ଠା- ଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଭ୍ଯାଂ ନାଭିଦେଶେ ହୃଦଯମଥ ତଲେ- ନାଙ୍ଗୁଲୀଭିଃ ଶିରାଂସି
ପାଦ ଭଲଭାବେ ପକାଇ ଶୁଧ କରି, ଶୁଧ ଜଳ ତିନିଥର ପିଇବା ଓ ଦୁଇଥର ମୁହଁ ଧୁଇବା ପରେ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜି ଦ୍ୱାରା ଜଳ ନାକର ଦୁଇଟି ଚିରା ଛୁଇବା, ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଅନାମିକା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ଛୁଇବା, କନିଠି ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ନାବି ଛୁଇବା, ତଳ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଛୁଇବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇବା ଉଚିତ।
କ୍ଷମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ (ଶୁଦ୍ଧଂ ସ୍ମାର୍ତଂ ଚାଚମନଂ ପୌରାଣଂ ଵୈଦିକଂ ତଥା । ତାନ୍ତ୍ରିକଂ ଶ୍ରୌତମିତ୍ଯାହୁଃ ଷଡ୍ଵିଧଂ ଶ୍ରୁତିଚୋଦିତମ୍ ॥ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରାଦିକଶୌଚଂ ଚ ଶୁଦ୍ଧଂ ଚ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ । ସ୍ମାର୍ତଂ ପୌରାଣିକଂ କର୍ମ ଆଚାନ୍ତେ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍ ॥ ଵୈଦିକଂ ଶ୍ରୌତ୍ରମିତ୍ଯାଦି ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞାଦିପୂର୍ଵକମ୍ । ଅସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଯାଦିକଂ କର୍ମ ତାନ୍ତ୍ରିକୋ ଵିଧିରୁଚ୍ଯତେ ॥) ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚୋଙ୍କାରଗାଯତ୍ରୀଂ ନିବଧ୍ନୀଯାଚ୍ଛିଖାଂ ତଥା । ପୁନରାଚମ୍ଯ ହୃଦଯଂ ବାହୂ ସ୍କନ୍ଧୌ ଚ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍
ଓଁ ଓ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ମନେ କରି, ଶିଖା ବାନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ପୁନଃ ଆଚମନ କରି, ହୃଦୟ, ଦୁଇ ବାହୁ ଓ ଦୁଇ କନ୍ଧ ଛୁଇବା ଉଚିତ।
କ୍ଷୁତେ ନିଷ୍ଠୀଵନେ ଚୈଵ ଦନ୍ତୋଚ୍ଛିଷ୍ଟେ ତଥାନୃତେ । ପତିତାନାଂ ଚ ସମ୍ଭାଷେ ଦକ୍ଷିଣଂ ଶ୍ରଵଣଂ ସ୍ପୃଶେତ୍
ଛିଁକିବା, ଥୁଇବା, ଖାଇବା ପରେ ଦାନ୍ତ ଛୁଇବା, ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା କିମ୍ବା ପତିତଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ପରେ, ଡାହା କାନ ଛୁଇବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିରାପଶ୍ଚ ଵେଦାଶ୍ଚ ସୋମଃ ସୂର୍ଯୋଽନିଲସ୍ତଥା । ସର୍ଵେ ନାରଦ ଵିପ୍ରସ୍ଯ କର୍ଣେ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଦକ୍ଷିଣେ
ନାରଦ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବେଦ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାୟୁ — ସମସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଡାହା କାନରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ତତସ୍ତୁ ଗତ୍ଵା ନଦ୍ଯାଦୌ ପ୍ରାତଃସ୍ନାନଂ ଵିଶୋଧନମ୍ । ସମାଚରେନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେହସଂଶୁଦ୍ଧିହେତଵେ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତରେ ନଦୀ କିମ୍ବା ଜଳାଶୟକୁ ଯାଇ, ଶରୀର ଶୁଧି ପାଇଁ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅତ୍ଯନ୍ତମଲିନୋ ଦେହୋ ନଵଦ୍ଵାରୈର୍ମଲଂ ଵହନ୍ । ସଦାଽଽସ୍ତେ ତଚ୍ଛୋଧନାଯ ପ୍ରାତଃସ୍ନାନଂ ଵିଧୀଯତେ
ଶରୀର ନବଟି ଚିରା ଦ୍ୱାରା ମଳ ବୋହି ସଦା ଅପବିତ୍ର ରହିଥାଏ; ଏହି ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ ନିୟମିତ।
ଅଗମ୍ଯାଗମନାତ୍ପାପଂ ଯଚ୍ଚ ପାପଂ ପ୍ରତିଗ୍ରହାତ୍ । ରହସ୍ଯାଚରିତଂ ପାପଂ ମୁଚ୍ଯତେ ସ୍ନାନକର୍ମଣା
ଅନୁଚିତ କାମ, ଅନୁଚିତ ଦାନ ଗ୍ରହଣ ଓ ଗୁପ୍ତ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ନାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୁଏ।
ଅସ୍ନାତସ୍ଯ କ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵା ଭଵନ୍ତି ଵିଫଲା ଯତଃ । ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାତଶ୍ଚରେତ୍ସ୍ନାନଂ ନିତ୍ଯମେଵ ଦିନେ ଦିନେ
ସ୍ନାନ ଛାଡି କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳହୀନ ହୁଏ; ତେଣୁ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦର୍ଭଯୁକ୍ତଶ୍ଚରେତ୍ସ୍ନାନଂ ତଥା ସନ୍ଧ୍ଯାଭିଵନ୍ଦନମ୍ । ସପ୍ତାହଂ ପ୍ରାତରସ୍ନାଯୀ ସନ୍ଧ୍ଯାହୀନସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଦିନୈଃ
ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଦନ କରିବା ଉଚିତ। ସପ୍ତାହ ଧରି ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରି, ତିନି ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ନ କଲେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ହରାଯାଏ।
ଦ୍ଵାଦଶାହମନଗ୍ନିଃ ସନ୍ଦ୍ଵିଜଃ ଶୂଦ୍ରତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଅଲ୍ପତ୍ଵାଦ୍ଧୋମକାଲସ୍ଯ ବହୁତ୍ଵାତ୍ସ୍ନାନକର୍ମଣଃ
ଦ୍ୱିଜ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଅଗ୍ନି ବିନା ରହିଲେ, ଶୂଦ୍ର ଭଳି ହୁଏ; ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଳ୍ପ ଓ ସ୍ନାନ କାର୍ଯ୍ୟ ବହୁଳ ଥିବାରୁ।
ପ୍ରାତର୍ନ ତୁ ତଥା ସ୍ନାଯାଦ୍ଧୋମକାଲେ ଵିଗର୍ହିତଃ । ଗାଯତ୍ର୍ଯାସ୍ତୁ ପରଂ ନାସ୍ତି ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଠାରୁ ଉଚ୍ଚତର କିଛି ନାହିଁ।
ଗାଯନ୍ତଂ ତ୍ରାଯତେ ଯସ୍ମାଦ୍ଗାଯତ୍ରୀତ୍ଯଭିଧୀଯତେ । ପ୍ରଣଵେନ ତୁ ସଂଯୁକ୍ତାଂ ଵ୍ଯାହୃତିତ୍ରଯସଂଯୁତାମ୍
ଯେ ଗାୟନ କରେ, ଗାୟତ୍ରୀ ତାକୁ ରକ୍ଷା କରେ; ଏହା ଓଁ ଓ ତିନି ବ୍ୟାହୃତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ।
ଵାଯୁଂ ଵାଯୌ ଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାଣସଂଯମନତ୍ରଯାତ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶ୍ରୁତିସମ୍ପନ୍ନଃ ସ୍ଵଧର୍ମନିରତଃ ସଦା
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିରତ, ସେ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ତିନି ପଦ୍ଧତି ଦ୍ୱାରା ବାୟୁକୁ ବାୟୁରେ ଜୟ କରେ।
ସ ଵୈଦିକଂ ଜପେନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଲୌକିକଂ ନ କଦାଚନ । ଗୌଶୃଙ୍ଗେ ସର୍ଷପୋ ଯାଵତ୍ ତାଵଦ୍ଯେଷାଂ ନ ସ ସ୍ଥିରଃ
ସେ କେବଳ ବେଦିକ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ଲୋକିକ ମନ୍ତ୍ର କଦାପି ନୁହେଁ। ଗାଈର ଶିଙ୍ଗରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିଳ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ରହିଥାଏ।
ନ ତାରଯନ୍ତ୍ଯୁଭୌ ପକ୍ଷୌ ପିତୄନେକୋତ୍ତରଂ ଶତମ୍ । ସଗର୍ଭୋ ଜପସଂଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵଗର୍ଭୋ ଧ୍ଯାନମାତ୍ରକଃ
ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ପିଢି ପାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ମନ୍ତ୍ର ଜପ ବୀଜ ସହିତ ହେଲେ ଫଳଦାୟକ, ବୀଜ ବିନା ହେଲେ କେବଳ ଧ୍ୟାନ ମାତ୍ର।
ସ୍ନାନାଙ୍ଗତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵର୍ଷିପିତୃତୋଷକମ୍ । ଶୁଦ୍ଧେ ଵସ୍ତ୍ରେ ପରୀଧାଯ ଜଲାଦ୍ବହିରୁପାଗତଃ
ସ୍ନାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବ, ଋଷି ଓ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇ, ଶୁଧ ଜମା କପଡ଼ ପିନ୍ଧି ଜଳରୁ ବାହାରିବା ଉଚିତ।
ଵିଭୂତିଧାରଣଂ କାର୍ଯଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷାଣାଂ ଚ ଧାରଣମ୍ । କ୍ରମଯୋଗେନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ଜପସାଧକୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜପ ଓ ସାଧନାରେ ଲଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନିୟମିତ ଭାବେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଏହି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମିକ ଶକ୍ତିର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷାନ୍କଣ୍ଠଦେଶେ ଦଶନପରିମିତା- ନ୍ମସ୍ତକେ ଵିଂଶତୀ ଦ୍ଵେ ଷଟ୍ ଷଟ୍ କର୍ଣପ୍ରଦେଶେ କରଯୁଗଲକୃତେ ଦ୍ଵାଦଶ ଦ୍ଵାଦଶୈଵ । ବାହ୍ଵୋରିନ୍ଦୋଃ କଲାଭିର୍ନଯନଯୁଗକୃତେ ତ୍ଵେକମେକଂ ଶିଖାଯାଂ ଵକ୍ଷସ୍ଯଷ୍ଟାଧିକଂ ଯଃ କଲଯତି ଶତକଂ ସ ସ୍ଵଯଂ ନୀଲକଣ୍ଠଃ
ଗଳାରେ ଦଶଟି, ମୁଣ୍ଡରେ କୁଡିଟି, ଦୁଇ କାନରେ ଛଅଟି କରି, ଦୁଇ ହାତରେ ଦ୍ୱାଦଶଟି କରି, ଦୁଇ ଆଖି ଓ ଚୂଡ଼ାରେ ଏକଟି କରି, ଛାତିରେ ଏକଶଏ ଆଠଟି ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଲେ, ସେ ନିଜେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ପରି ହେଉଛନ୍ତି।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣେନ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ରଜତେନାଥଵା ମୁନେ । ଶିଖାଯାଂ ଧାରଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ କର୍ଣଯୋର୍ଵା ସମାହିତଃ
ମୁନି, ସୁନା କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦିର ସୂତାରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଗୁଠି ଚୂଡ଼ା କିମ୍ବା କାନରେ ଭଲ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତେ ହସ୍ତେ ଵା କଣ୍ଠେ ତୁନ୍ଦେଽଥଵା ନରଃ । ଶ୍ରୀମତ୍ପଞ୍ଚାକ୍ଷରେଣୈଵ ପ୍ରଣଵେନ ତଥାପି ଵା
ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, ହାତ, ଗଳା କିମ୍ବା ଛାତିରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେମାନେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଵ୍ଯାଜଭକ୍ତ୍ଯା ମେଧାଵୀ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଧାରଯେନ୍ମୁଦା । ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଧାରଣଂ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛିଵଜ୍ଞାନସ୍ଯ ସାଧନମ୍
ଯିଏ ନିଷ୍କପଟ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧେ, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ। ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିବା ନିଜେ ଶିବତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନର ଉପାୟ।
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଯଚ୍ଛିଖାଯାଂ ତତ୍ତାରତତ୍ତ୍ଵମିତି ସ୍ମରେତ୍ । କର୍ଣଯୋରୁଭଯୋର୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଦେଵଂ ଦେଵୀଂ ଚ ଭାଵଯେତ୍
ଚୂଡ଼ାରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଇ କାନରେ ପିନ୍ଧିଲେ ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତେ ଵେଦାଂଶ୍ଚ ତଥା ହସ୍ତେ ଦିଶଃ ସ୍ମରେତ୍ । କଣ୍ଠେ ସରସ୍ଵତୀଂ ଦେଵୀଂ ପାଵକଂ ଚାପି ଭାଵଯେତ୍
ଯଜ୍ଞୋପବୀତରେ ପିନ୍ଧିଲେ ବେଦମାନେ ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ହାତରେ ପିନ୍ଧିଲେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଲେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଭାବିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵାଶ୍ରମାଣାଂ ଵର୍ଣାନାଂ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷାଣାଂ ଚ ଧାରଣମ୍ । କର୍ତଵ୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରତଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜାନାଂ ନାନ୍ଯଵର୍ଣିନାମ୍
ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଓ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣରେ ନୁହେଁ।