ସ୍ଥିତିଃ ସୈଵ ଗତିର୍ଯାତ୍ରା ମତିଶ୍ଚିନ୍ତା ସ୍ତୁତିର୍ଵଚଃ । ଅହଂ ସର୍ଵାତ୍ମକୋ ଦେଵଃ ସ୍ତୁତିଃ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଦର୍ଚନମ୍
ସ୍ଥିତି, ଗତି, ଯାତ୍ରା, ମତି, ଚିନ୍ତା, ସ୍ତୁତି, ଉଚ୍ଚାରଣ — ଏସବୁ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା; ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ତୁମର ପୂଜା।
ଅହଂ ଦେଵୀ ନ ଚାନ୍ଯୋଽସ୍ମି ବ୍ରହ୍ମୈଵାହଂ ନ ଶୋକଭାକ୍ । ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପୋଽହଂ ସ୍ଵାତ୍ମାନମିତି ଚିନ୍ତଯେତ୍
ମୁଁ ଦେବୀ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୁହେଁ; ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମ, ଶୋକର ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ ରୂପ — ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରକାଶମାନାଂ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଯାଣେ ପ୍ରତିପ୍ରଯାଣେଽପ୍ଯମୃତାଯମାନାମ୍ । ଅନ୍ତଃପଦଵ୍ଯାମନୁସଞ୍ଚରନ୍ତୀ- ମାନନ୍ଦରୂପାମବଲାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ପ୍ରଥମ ଯାତ୍ରା ଓ ପୁନଃ ଫେରିବା ବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମୃତମୟ, ଆନନ୍ଦରୂପ ଶକ୍ତି, ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଥରେ ଚଳିଥିବା, ଏହି ଅବଳାକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ତତୋ ନିଜବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରେ ଧ୍ଯାଯେତ୍ତଂ ଗୁରୁମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଉପଚାରୈର୍ମାନସୈଶ୍ଚ ପୂଜଯେତ୍ତୁ ଯଥାଵିଧି
ତାପରେ, ନିଜ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରରେ ଗୁରୁ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମନସିକ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ତୁଵୀତାନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ସାଧକୋ ନିଯତାତ୍ମଵାନ୍ । ଗୁରୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗୁରୁର୍ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଗୁରୁରେଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରୀଗୁରଵେ ନମଃ
ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ଥିବା ସାଧକ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ: 'ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ମହେଶ୍ୱର; ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ; ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ଶୌଚଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଚାରହୀନଂ ନ ପୁନନ୍ତି ଵେଦା ଯଦପ୍ଯଧୀତାଃ ସହ ଷଡ୍ଭିରଙ୍ଗୈଃ । ଛନ୍ଦାଂସ୍ଯେନଂ ମୃତ୍ଯୁକାଲେ ତ୍ଯଜନ୍ତି ନୀଡଂ ଶକୁନ୍ତା ଇଵ ଜାତପକ୍ଷାଃ
ପବିତ୍ରତା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଯେଉଁ ଲୋକ ଆଚାର ବିହୀନ, ବେଦ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିନାହିଁ, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଷଡଅଙ୍ଗ ସହିତ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବେ; ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ବେଦ ଚନ୍ଦସ୍ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଏ, ଯେପରି ଚଉଁ ଚିକ୍କୁ ହେଲାପରେ ଘଉଁ ଛାଡିଦିଏ।
ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଚୋତ୍ଥାଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ସମ୍ଯଗାଚରେତ୍ । ରାତ୍ରେରନ୍ତିମଯାମେ ତୁ ଵେଦାଭ୍ଯାସଂ ଚରେଦ୍ ବୁଧଃ
ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ; ରାତିର ଶେଷ ପହରରେ ଜ୍ଞାନୀ ବେଦ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
କିଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦିଷ୍ଟଦେଵାନୁଚିନ୍ତନମ୍ । ଯୋଗୀ ତୁ ପୂର୍ଵମାର୍ଗେଣ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନଂ ସମାଚରେତ୍
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ନିଜ ଇଷ୍ଟଦେବତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଯୋଗୀ ପ୍ରଥମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପଥରେ ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଜୀଵବ୍ରହ୍ମୈକ୍ଯତା ଯେନ ଜାଯତେ ତୁ ନିରନ୍ତରମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶ୍ଚ ଭଵତି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନାରଦ
ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଏକତା ସଦା ହେଉଛି, ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜୀବ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି, ନାରଦ।
ପଞ୍ଚପଞ୍ଚ ଉଷଃକାଲଃ ସପ୍ତପଞ୍ଚାରୁଣୋଦଯଃ । ଅଷ୍ଟପଞ୍ଚଭଵେତ୍ପ୍ରାତଃ ଶେଷଃ ସୂର୍ଯୋଦଯଃ ସ୍ମୃତଃ
ପାଞ୍ଚ ପାଞ୍ଚ ହେଲେ ଉଷାକାଳ, ସାତ ପାଞ୍ଚ ହେଲେ ଲାଲ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, ଅଷ୍ଟ ପାଞ୍ଚ ହେଲେ ପ୍ରଭାତ, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ । ନୈର୍ଋତ୍ଯାମିଷୁଵିକ୍ଷେପମତୀତ୍ଯାଭ୍ଯଧିକଂ ଭୁଵଃ
ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ କରେ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ତୀର୍କ୍ଷ ବାଣ ଦିଗକୁ ଏଡ଼ି ଏବଂ ଭୂମିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵିଣ୍ମୂତ୍ରେଽପି ଚ କର୍ଣସ୍ଥ ଆଶ୍ରମେ ପ୍ରଥମେ ଦ୍ଵିଜଃ । ନିଵୀତଂ ପୃଷ୍ଠତଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଵାନପ୍ରସ୍ଥଗୃହସ୍ଥଯୋଃ
ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ କରିବାବେଳେ, ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରମରେ ଦ୍ୱିଜ ଜନେ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଡାହାଣ କାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ଗୃହସ୍ଥ ଓ ବାନପ୍ରସ୍ଥରେ ପଛରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ଯଜ୍ଞୋପଵୀତଂ ତୁ ପୃଷ୍ଠତଃ କଣ୍ଠଲମ୍ବିତମ୍ । ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଂ ତୁ ଗୃହୀ କୁର୍ଯାତ୍କର୍ଣସ୍ଥଂ ପ୍ରଥମାଶ୍ରମୀ
ଯଜ୍ଞୋପବୀତକୁ ଗଳାର ପଛରେ ଲଟକାଇ ରଖି, ଗୃହସ୍ଥ ମୁତ୍ର ଓ ପୂରିଷ କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରଥମ ଆଶ୍ରମରେ ଡାହାଣ କାନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ତର୍ଧାଯ ତୃଣୈର୍ଭୂମିଂ ଶିରଃ ପ୍ରାଵୃତ୍ଯ ଵାସସା । ଵାଚଂ ନିଯମ୍ଯ ଯତ୍ନେନ ଷ୍ଠୀଵନଶ୍ଵାସଵର୍ଜିତଃ
ତୃଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଢାକି, ମୁଣ୍ଡକୁ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକି, ମନରେ ଉଦ୍ୟମ କରି କଥା ନ କହି, ଥୁ ଓ ଭାରି ଶ୍ୱାସ ଦେବାରୁ ବଞ୍ଚି, ଏହିପରି ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ନ ଫାଲକୃଷ୍ଟେ ନ ଜଲେ ନ ଚିତାଯାଂ ନ ପର୍ଵତେ । ଜୀର୍ଣଦେଵାଲଯେ କୁର୍ଯାନ୍ନ ଵଲ୍ମୀକେ ନ ଶାଦ୍ଵଲେ
ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଭୂମି, ଜଳ, ଶ୍ମଶାନ, ପାହାଡ଼, ଭଙ୍ଗା ଦେବାଳୟ, ଜହିଁ, ଘାସ ଭୂମିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ସସତ୍ତ୍ଵେଷୁ ଗର୍ତେଷୁ ନ ଗଚ୍ଛନ୍ନ ପଥି ସ୍ଥିତଃ । ସନ୍ଧ୍ଯଯୋରୁଭଯୋର୍ଜପ୍ଯେ ଭୋଜନେ ଦନ୍ତଧାଵନେ
ଜୀବ ଥିବା ଗଡ଼ି, ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା କିମ୍ବା ଦଉଁ ରହିବା, ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟା, ଜପ, ଖାଇବା, ଦାନ୍ତ ମାଜିବା ସମୟରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ପିତୃକାର୍ଯେ ଚ ଦୈଵେ ଚ ତଥା ମୂତ୍ରପୁରୀଷଯୋଃ । ଉତ୍ସାହେ ମୈଥୁନେ ଵାପି ତଥା ଵୈ ଗୁରୁସନ୍ନିଧୌ
ପିତୃ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ, ମୁତ୍ର ପୂରିଷ, ମିଳନ ଉତ୍ସାହ, ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯାଗେ ଦାନେ ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞେ ଦ୍ଵିଜୋ ମୌନଂ ସମାଚରେତ୍ । ଦେଵତା ଋଷଯଃ ସର୍ଵେ ପିଶାଚୋରଗରାକ୍ଷସାଃ
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ଦ୍ୱିଜ ମୌନ ରଖିବା ଉଚିତ; ଦେବତା, ଋଷି, ଭୂତ, ସାପ, ରାକ୍ଷସ ସମସ୍ତେ—
ଇତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଭୂତାନି ବହିର୍ଭୂମିଂ କରୋମ୍ଯହମ୍ । ଇତି ସମ୍ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ପଶ୍ଚାତ୍ତୁ କୁର୍ଯାଚ୍ଛୌଚଂ ଯଥାଵିଧି
ଏଠାରୁ ଭୂତମାନେ ବାହାରିଯାନ୍ତୁ, ମୁଁ ଭୂମିକୁ ଅଶୁଚି କରିବାକୁ ଯାଉଛି—ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରି, ପରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶୌଚ କରିବା ଉଚିତ।
ଵାଯ୍ଵଗ୍ନୀ ଵିପ୍ରମାଦିତ୍ଯମାପଃ ପଶ୍ଯଂସ୍ତଥୈଵ ଗାଃ । ନ କଦାଚନ କୁର୍ଵୀତ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରସ୍ଯ ଵିସର୍ଜନମ୍
ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଜଳ, ଗାଁ ଦେଖିବା ସମୟରେ କେବେ ମୁତ୍ର କିମ୍ବା ପୂରିଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଉଦଙ୍ମୁଖୋ ଦିଵା କୁର୍ଯାଦ୍ରାତ୍ରୌ ଚେଦ୍ଦକ୍ଷିଣାମୁଖଃ । ତତ ଆଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଂ ଲୋଷ୍ଠପର୍ଣତୃଣାଦିଭିଃ
ଦିନରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ରାତିରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପରେ ମୁତ୍ର କିମ୍ବା ପୂରିଷକୁ ମାଟି, ପତ୍ର, ତୃଣ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଢାକିବା ଉଚିତ।
ଗୃହୀତଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ଥାଯ ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵାରିସନ୍ନିଧୌ । ପାତ୍ରେ ଜଲଂ ଗହୀତ୍ଵା ତୁ ଗଚ୍ଛେଦନ୍ଯତ୍ର ଚୈଵ ହି
ଲିଙ୍ଗ ସଫା କରି ଉଠି, ଜଳ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ପାତ୍ରରେ ଜଳ ନେଇ, ପରେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ମୃତ୍ତିକାଂ କୂଲାଚ୍ଛ୍ଵେତାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମଃ । ରକ୍ତାଂ ପୀତାଂ ତଥା କୃଷ୍ଣାଂ ଗୃହ୍ଣୀଯୁଶ୍ଚାନ୍ଯଵର୍ଣକାଃ
ନଦୀ କୂଳରୁ ଧଳା ମାଟି ନେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିମ୍ବା ଲାଲ, ହଳଦିଆ, କଳା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରଙ୍ଗର ମାଟି ନେଇବା ଉଚିତ।
ଅଥଵା ଯା ଯତ୍ର ଦେଶେ ସୈଵ ଗ୍ରାହ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୈଃ । ଅନ୍ତର୍ଜଲାଦ୍ଦେଵଗୃହାଦ୍ଵଲ୍ମୀକାନ୍ମୂଷକୋତ୍କରାତ୍
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଯାହା ମିଳିଥାଏ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେହି ମାଟି ନେଇବା ଉଚିତ; ଜଳ ଭିତରୁ, ଦେବ ଗୃହରୁ, ଜହିଁ, ଉଠକୁ ମାଉସ ଗଡ଼ିରୁ ନେଇବା ଉଚିତ।
କୃତଶୌଚାଵଶିଷ୍ଟାଚ୍ଚ ନ ଗ୍ରାହ୍ଯାଃ ପଞ୍ଚମୃତ୍ତିକାଃ । ମୂତ୍ରାତ୍ତୁ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଶୌଚେ ମୈଥୁନେ ତ୍ରିଗୁଣଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପୂର୍ବ ଶୌଚରେ ବ୍ୟବହୃତ ମାଟି ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୁତ୍ର ପାଇଁ ଦୁଇ ଗୁଣା ମାଟି ନେବା ନିୟମ, ମିଳନ ପାଇଁ ତିନି ଗୁଣା ମାଟି ନେବା ନିୟମ।
ଏକା ଲିଙ୍ଗେ କରେ ତିସ୍ର ଉଭଯୋର୍ମୃଦ୍ଦ୍ଵଯଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ମୂତ୍ରଶୌଚଂ ସମାଖ୍ଯାତଂ ଶୌଚେ ତଦ୍ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ହାତରେ ଏକ ମାଟି, ଦୁଇ ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଦୁଇ ମାଟି ନିୟମ; ମୁତ୍ର ଶୌଚ ପାଇଁ ଏହି ମାପ, ଅନ୍ୟ ଶୌଚ ପାଇଁ ଦୁଇ ଗୁଣା ମାପ ନିୟମ।
ଵିଟ୍ଶୌଚେ ଲିଙ୍ଗଦେଶେ ତୁ ପ୍ରଦଦ୍ଯାନ୍ମୃତ୍ତିକାଦ୍ଵଯମ୍ । ପଞ୍ଚାପାନେ ଦଶୈକସ୍ମିନ୍ନୁଭଯୋଃ ସପ୍ତ ମୃତ୍ତିକାଃ
ମଳ ପରିସ୍କାର ପାଇଁ ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ଦୁଇ ଗାଠି ମାଟି ଲଗାଇବା ଉଚିତ; ମୁତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପାଞ୍ଚ ଗାଠି, ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଶ ଗାଠି ମାଟି ଦେବା ଉଚିତ; ଦୁଇଁଟି ଏକସାଥି ହେଲେ ସାତ ଗାଠି ମାଟି ଦେବା ଉଚିତ।
ଵାମପାଦଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପଶ୍ଚାଦ୍ଦକ୍ଷିଣମେଵ ଚ । ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଚ ଚତୁର୍ଵାରଂ ମୃତ୍ତିକାଂ ଲେପଯେତ୍ସୁଧୀଃ
ପ୍ରଥମେ ବାମ ପାଦକୁ ଆଗରେ ରଖି, ପରେ ଡାହାଣ ପାଦକୁ ରଖିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଦକୁ ଚାରିଥର ମାଟି ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଶୌଚଂ ଗୃହସ୍ଥସ୍ଯ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ । ତ୍ରିଗୁଣଂ ଵାନପ୍ରସ୍ଥସ୍ଯ ଯତୀନାଂ ଚ ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍
ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତେ ଶୌଚ ନିୟମ ଅଛି, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଦୁଇ ଗୁଣା, ବାନପ୍ରସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଗୁଣା, ଏବଂ ଯତିଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରି ଗୁଣା ହେବ।
ଆର୍ଦ୍ରାମଲକମାନା ତୁ ମୃତ୍ତିକା ଶୌଚକର୍ମଣି । ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ତୁ ସଦା ଗ୍ରାହ୍ଯା ନାତୋ ନ୍ଯୂନା କଦାଚନ
ଶୌଚ କାମରେ ମାଟିର ପରିମାଣ ଏକ ଆର୍ଦ୍ର ଆମଳକୀ ଫଳର ଆକାର ହେବା ଉଚିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୌଚ କାମ ପାଇଁ ଏହି ପରିମାଣ ନେବା ଉଚିତ, କେବେ ଅଧିକ କମ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।