ଵେଦାଵିରୋଧି ଚେତ୍ତନ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ପ୍ରମାଣଂ ନ ସଂଶଯଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଶ୍ରୁତିରୁଦ୍ଧଂ ଯତ୍ତତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଭଵେନ୍ନ ଚ
ଯଦି ତନ୍ତ୍ର ଵେଦର ବିରୋଧ କରେନି, ତେବେ ତାହା ପ୍ରମାଣ ହେବାରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୁତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବିରୋଧ କରେ, ତାହା ପ୍ରମାଣ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵଥା ଵେଦ ଏଵାସୌ ଧର୍ମମାର୍ଗପ୍ରମାଣକଃ । ତେନାଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ତତ୍ପ୍ରମାଣଂ ନ ଚାନ୍ଯଥା
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବେଦ ଏକମାତ୍ର ଧର୍ମର ପଥ ପ୍ରମାଣ; ତାହା ସହ ବିରୋଧ ନ କରିଥିବା ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ତାହା ପ୍ରମାଣ ହେବ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଯୋ ଵେଦଧର୍ମମୁଜ୍ଝିତ୍ଯ ଵର୍ତତେଽନ୍ଯପ୍ରମାଣତଃ । କୁଣ୍ଡାନି ତସ୍ଯ ଶିକ୍ଷାର୍ଥଂ ଯମଲୋକେ ଵସନ୍ତି ହି
ଯେଉଁ ଜଣେ ବେଦ ଧର୍ମକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଅନୁସରଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଯମଲୋକର କୁଣ୍ଡା ତାଲି ରହିଛି।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଧର୍ମମାଶ୍ରଯେତ୍ । ସ୍ମୃତିଃ ପୁରାଣମନ୍ଯଦ୍ଵା ତନ୍ତ୍ରଂ ଵା ଶାସ୍ତ୍ରମେଵ ଚ
ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ବେଦରେ କହିଥିବା ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; ସ୍ମୃତି, ପୁରାଣ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ତନ୍ତ୍ର—
ତନ୍ମୂଲତ୍ଵେ ପ୍ରମାଣଂ ସ୍ଯାନ୍ନାନ୍ଯଥା ତୁ କଦାଚନ । ଯେ କୁଶାସ୍ତ୍ରାଭିଯୋଗେନ ଵର୍ତଯନ୍ତୀହ ମାନଵାନ୍
—ଏହା ବେଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହେଲେ ପ୍ରମାଣ ହେବ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଚଳାନ୍ତି—
ଅଧୋମୁଖୋର୍ଧ୍ଵପାଦାସ୍ତେ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ନରକାର୍ଣଵମ୍ । କାମାଚାରାଃ ପାଶୁପତାସ୍ତଥା ଵୈ ଲିଙ୍ଗଧାରିଣଃ
—ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ, ପାଦ ଉପରେ ରଖି ନରକର ସାଗରକୁ ଯିବେ; ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତ କାମ କରନ୍ତି, ପାଶୁପତ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତପ୍ତମୁଦ୍ରାଙ୍କିତା ଯେ ଚ ଵୈଖାନସମତାନୁଗାଃ । ତେ ସର୍ଵେ ନିରଯଂ ଯାନ୍ତି ଵେଦମାର୍ଗବହିଷ୍କୃତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ତାପିତ ମୁଦ୍ରା ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ବୈଖାନସ ପଥର ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବେଦର ପଥରୁ ବାହାରି ନରକକୁ ଯିବେ।
ଵେଦୋକ୍ତମେଵ ସଦ୍ଧର୍ମଂ ତସ୍ମାତ୍କୁର୍ଯାନ୍ନରଃ ସଦା । ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାଯ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ କିଂ ମଯାଦ୍ଯ କୃତଂ କୃତମ୍
ସେଥିପାଇଁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ବେଦରେ କହିଥିବା ଏହି ସତ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ; ପ୍ରତିଦିନ ଉଠି ଉଠି ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ—'ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିଛି? କଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି?'
ଦତ୍ତଂ ଵା ଦାପିତଂ ଵାପି ଵାକ୍ଯେନାପି ଚ ଭାଷିତମ୍ । ଉପପାପେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପାତକେଷୁ ମହତ୍ସ୍ଵପି
ଦେଇଥିବା, ଦେଇବାକୁ ଲାଗିଥିବା କିମ୍ବା କଥା ମାନେ କହିଥିବା—ସମସ୍ତ ଛୋଟ ଓ ବଡ଼ ପାପରେ—
ଅଵାପ୍ଯ ରଜନୀଯାମଂ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନଂ ସମାଚରେତ୍ । ଊରୁସ୍ଥୋତ୍ତାନଚରଣଃ ସଵ୍ଯେ ଚୋରୌ ତଥୋତ୍ତରମ୍
ରାତିର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ଉରୁ ଓ ପାଦ ସିଧା କରି, ବାମ ପାଦକୁ ଡାହାଣ ପାଦ ଉପରେ ରଖି।
ଉତ୍ତାନଂ କିଞ୍ଚିଦୁତ୍ତାନଂ ମୁଖମଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଚୋରସା । ନିମୀଲିତାକ୍ଷଃ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥୋ ଦନ୍ତୈର୍ଦନ୍ତାନ୍ନ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍
ସାର୍ବତିକି ଭାବରେ ପিঠିରେ ଶୋଇ, ମୁହଁଟି ଛାତିରେ ଭରସା ଦେଇ, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦ୍ ରଖି, ମନକୁ ଶାନ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ। ଦାନ୍ତ ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁବା ନାହିଁ।
ତାଲୁସ୍ଥାଚଲଜିହ୍ଵଶ୍ଚ ସଂଵୃତାସ୍ଯଃ ସୁନିଶ୍ଚଲଃ । ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମୋ ନାତିନିମ୍ନସ୍ଥିତାସନଃ
ଜିଭକୁ ତାଳୁକୁ ଛୁଇଁ ରଖି, ମୁହଁ ବନ୍ଦ କରି, ଶରୀରକୁ ଅଚଳ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆସନ ଅତି ନିମ୍ନ ନ ରଖି, ଏଭଳି ନିଶ୍ଚଳ ରହିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତ୍ରିଗୁଣଂ ଵାପି ପ୍ରାଣାଯାମମୁପକ୍ରମେତ୍ । ତତୋ ଧ୍ଯେଯଃ ସ୍ଥିତୋ ଯୋଽସୌ ହୃଦଯେ ଦୀପଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଦୁଇ ଗୁଣା କିମ୍ବା ତିନି ଗୁଣା ଭାବରେ ପ୍ରାଣାୟାମ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ, ହୃଦୟରେ ଦୀପ ଭଳି ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଧାରଯେତ୍ତତ୍ର ଚାତ୍ମାନଂ ଧାରଣାଂ ଧାରଯେଦ୍ବୁଧଃ । ସଧୂମଶ୍ଚ ଵିଧୂମଶ୍ଚ ସଗର୍ଭଶ୍ଚାପ୍ଯଗର୍ଭକଃ
ସେଠାରେ ଆତ୍ମାକୁ ଧାରଣ କରି, ଧାରଣାରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ; ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଧୂମ ସହିତ କିମ୍ବା ଧୂମ ବିନା, ଗର୍ଭ ସହିତ କିମ୍ବା ଗର୍ଭ ବିନା ପ୍ରାଣ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସଲକ୍ଷ୍ଯଶ୍ଚାପ୍ଯଲକ୍ଷ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ଷଡ୍ଵିଧଃ । ପ୍ରାଣାଯାମସମୋ ଯୋଗଃ ପ୍ରାଣାଯାମ ଇତୀରିତଃ
ଲକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ବିନା, ପ୍ରାଣାୟାମ ଛଉ ପ୍ରକାରର; ପ୍ରାଣାୟାମ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଯୋଗ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଘୋଷିତ।
ପ୍ରାଣାଯାମ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ରେଚପୂରକକୁମ୍ଭକୈଃ । ଵର୍ଣତ୍ରଯାତ୍ମକା ହ୍ଯେତେ ରେଚପୂରକକୁମ୍ଭକାଃ
ପ୍ରାଣାୟାମ ମାନେ ରେଚକ, ପୂରକ ଓ କୁମ୍ଭକ; ଏହି ତିନି — ରେଚକ, ପୂରକ, କୁମ୍ଭକ — ତିନି ଅକ୍ଷରର ଗଠିତ।
ସ ଏଵ ପ୍ରଣଵଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପ୍ରାଣାଯାମଶ୍ଚ ତନ୍ମଯଃ । ଇଡଯା ଵାଯୁମାରୋପ୍ଯ ପୂରଯିତ୍ଵୋଦରେ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଅକ୍ଷର 'ଓଁ' ହେଉଛି, ପ୍ରାଣାୟାମ ତାହାର ଗୁଣ; ବାମ ନାଡୀରେ ବାୟୁ ନେଇ ଗୁଡିକୁ ପୂରିବା ପରେ,
ଶନୈଃ ଷୋଡଶମାତ୍ରାଭିରନ୍ଯଯା ତଂ ଵିରେଚଯେତ୍ । ଏଵଂ ସଧୂମଃ ପ୍ରାଣାନାମାଯାମଃ କଥିତୋ ମୁନେ
ଅନ୍ୟ ନାଡୀ ଦ୍ୱାରା ଶନେଇ ଷୋଡଶ ମାତ୍ରାରେ ବାୟୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ; ଏଭଳି ଧୂମ ସହିତ ପ୍ରାଣାୟାମ ବିବରଣ କରାଯାଇଛି।
ଆଧାରେଲିଙ୍ଗନାଭିପ୍ରକଟିତହୃଦଯେ ତାଲୁମୂଲେ ଲଲାଟେ ଦ୍ଵେ ପତ୍ରେ ଷୋଡଶାରେ ଦ୍ଵିଦଶଦଶଦଲଦ୍ଵାଦଶାର୍ଧେ ଚତୁଷ୍କେ । ଵାସାନ୍ତେ ବାଲମଧ୍ଯେ ଡଫକତସହିତେ କଣ୍ଠଦେଶେ ସ୍ଵରାଣାଂ ହଂକ୍ଷଂତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଯୁକ୍ତଂ ସକଲଦଲଗତଂ ଵର୍ଣରୂପଂ ନମାମି
ଆଧାର, ଲିଙ୍ଗ, ନାଭି, ପ୍ରକାଶିତ ହୃଦୟ, ତାଳୁମୂଳ, ଲଳାଟ, ଦୁଇ ପତ୍ର, ଷୋଡଶାର, ଦ୍ୱିଦଶ, ଦଶଦଳ, ଦ୍ୱାଦଶାର୍ଧ, ଚତୁଷ୍କ, ବାସାନ୍ତ, ବାଲମଧ୍ୟ, ḍ, ଫ, କ, ତ ସହିତ କଣ୍ଠ ଦେଶରେ, ସ୍ବରଗୁଡିକୁ ସମସ୍ତ ଦଳରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ତତ୍ତ୍ୱ ଅର୍ଥ ସହିତ, ବର୍ଣ୍ଣ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅରୁଣକମଲସଂସ୍ଥା ତଦ୍ରଜଃପୁଞ୍ଜଵର୍ଣା ହରନିଯମିତଚିହ୍ନା ପଦ୍ମତନ୍ତୁସ୍ଵରୂପା । ରଵିହୁତଵହରାକାନାଯକାସ୍ଯସ୍ତନାଢ୍ଯା ସକୃଦପି ଯଦି ଚିତ୍ତେ ସଂଵସେତ୍ସ୍ଯାତ୍ସ ଭୁକ୍ତଃ
ଅରୁଣ କମଳରେ ବସିଥିବା, ରଜସ୍ ପୁଞ୍ଜ ଭଳି ରଙ୍ଗର, ହରିଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, କମଳ ତନ୍ତୁ ରୂପର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନାଡୀରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଏହା ଏକଥର ମନରେ ବସିଲେ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଥିତିଃ ସୈଵ ଗତିର୍ଯାତ୍ରା ମତିଶ୍ଚିନ୍ତା ସ୍ତୁତିର୍ଵଚଃ । ଅହଂ ସର୍ଵାତ୍ମକୋ ଦେଵଃ ସ୍ତୁତିଃ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଦର୍ଚନମ୍
ସ୍ଥିତି, ଗତି, ଯାତ୍ରା, ମତି, ଚିନ୍ତା, ସ୍ତୁତି, ଉଚ୍ଚାରଣ — ଏସବୁ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା; ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ତୁମର ପୂଜା।
ଅହଂ ଦେଵୀ ନ ଚାନ୍ଯୋଽସ୍ମି ବ୍ରହ୍ମୈଵାହଂ ନ ଶୋକଭାକ୍ । ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପୋଽହଂ ସ୍ଵାତ୍ମାନମିତି ଚିନ୍ତଯେତ୍
ମୁଁ ଦେବୀ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନୁହେଁ; ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମ, ଶୋକର ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ; ମୁଁ ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ ରୂପ — ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରକାଶମାନାଂ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଯାଣେ ପ୍ରତିପ୍ରଯାଣେଽପ୍ଯମୃତାଯମାନାମ୍ । ଅନ୍ତଃପଦଵ୍ଯାମନୁସଞ୍ଚରନ୍ତୀ- ମାନନ୍ଦରୂପାମବଲାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ପ୍ରଥମ ଯାତ୍ରା ଓ ପୁନଃ ଫେରିବା ବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅମୃତମୟ, ଆନନ୍ଦରୂପ ଶକ୍ତି, ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଥରେ ଚଳିଥିବା, ଏହି ଅବଳାକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ତତୋ ନିଜବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରେ ଧ୍ଯାଯେତ୍ତଂ ଗୁରୁମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଉପଚାରୈର୍ମାନସୈଶ୍ଚ ପୂଜଯେତ୍ତୁ ଯଥାଵିଧି
ତାପରେ, ନିଜ ବ୍ରହ୍ମରନ୍ଧ୍ରରେ ଗୁରୁ ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ମନସିକ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ତୁଵୀତାନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ସାଧକୋ ନିଯତାତ୍ମଵାନ୍ । ଗୁରୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗୁରୁର୍ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଗୁରୁରେଵ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରୀଗୁରଵେ ନମଃ
ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ଥିବା ସାଧକ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ: 'ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ମହେଶ୍ୱର; ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ବ୍ରହ୍ମ; ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'
ଶୌଚଵିଧିଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଚାରହୀନଂ ନ ପୁନନ୍ତି ଵେଦା ଯଦପ୍ଯଧୀତାଃ ସହ ଷଡ୍ଭିରଙ୍ଗୈଃ । ଛନ୍ଦାଂସ୍ଯେନଂ ମୃତ୍ଯୁକାଲେ ତ୍ଯଜନ୍ତି ନୀଡଂ ଶକୁନ୍ତା ଇଵ ଜାତପକ୍ଷାଃ
ପବିତ୍ରତା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିବରଣ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଯେଉଁ ଲୋକ ଆଚାର ବିହୀନ, ବେଦ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିନାହିଁ, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ଷଡଅଙ୍ଗ ସହିତ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବେ; ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ବେଦ ଚନ୍ଦସ୍ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଏ, ଯେପରି ଚଉଁ ଚିକ୍କୁ ହେଲାପରେ ଘଉଁ ଛାଡିଦିଏ।
ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ଚୋତ୍ଥାଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ସମ୍ଯଗାଚରେତ୍ । ରାତ୍ରେରନ୍ତିମଯାମେ ତୁ ଵେଦାଭ୍ଯାସଂ ଚରେଦ୍ ବୁଧଃ
ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ; ରାତିର ଶେଷ ପହରରେ ଜ୍ଞାନୀ ବେଦ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
କିଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦିଷ୍ଟଦେଵାନୁଚିନ୍ତନମ୍ । ଯୋଗୀ ତୁ ପୂର୍ଵମାର୍ଗେଣ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ଯାନଂ ସମାଚରେତ୍
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ନିଜ ଇଷ୍ଟଦେବତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଯୋଗୀ ପ୍ରଥମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପଥରେ ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଜୀଵବ୍ରହ୍ମୈକ୍ଯତା ଯେନ ଜାଯତେ ତୁ ନିରନ୍ତରମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶ୍ଚ ଭଵତି ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନାରଦ
ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଏକତା ସଦା ହେଉଛି, ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜୀବ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି, ନାରଦ।
ପଞ୍ଚପଞ୍ଚ ଉଷଃକାଲଃ ସପ୍ତପଞ୍ଚାରୁଣୋଦଯଃ । ଅଷ୍ଟପଞ୍ଚଭଵେତ୍ପ୍ରାତଃ ଶେଷଃ ସୂର୍ଯୋଦଯଃ ସ୍ମୃତଃ
ପାଞ୍ଚ ପାଞ୍ଚ ହେଲେ ଉଷାକାଳ, ସାତ ପାଞ୍ଚ ହେଲେ ଲାଲ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, ଅଷ୍ଟ ପାଞ୍ଚ ହେଲେ ପ୍ରଭାତ, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।