ପର୍ଵତୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯନାମାସ୍ତି ମେରୁଦ୍ଵେଷ୍ଟା ମହୋନ୍ନତଃ । ଭାନୁମାର୍ଗନିରୋଦ୍ଧା ହି ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁଃଖଦୋଽନଘ
ଏକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ନାମ ଭିନ୍ଧ୍ୟ, ଯାହା ମେରୁକୁ ଘେରି ରହିଛି, ବହୁତ ଉଚ୍ଚ; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚଳାଚଳ ଅଟକାଉଛି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ତଦଵୃଦ୍ଧିଂ ସ୍ତମ୍ଭଯେଶାନ ସର୍ଵକଲ୍ଯାଣକୃଦ୍ଭଵ । ଭାନୁସଞ୍ଚାରରୋଧେନ କାଲଜ୍ଞାନଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ହେ ଈଶ୍ୱର, ତୁମେ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧିକୁ ରୋକ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କର; ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି ଅଟକିଯିବ, ତେବେ ସମୟର ଗଣନା କିପରି ହେବ?
ନଷ୍ଟେ ସ୍ଵାହାସ୍ଵଧାକାରେ ଲୋକେ କଃ ଶରଣଂ ଭଵେତ୍ । ଅସ୍ମାକଂ ଚ ଭଯାର୍ତାନାଂ ଭଵାନେଵ ହି ଦୃଶ୍ଯତେ
ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧାର ରୂପ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ଆଶ୍ରୟ ହେବ? ଏବଂ ଆମେ ଭୟରେ ଦୁଃଖିତ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଦେଖାଯାଉଛ।
ଦୁଃଖନାଶକରୋ ଦେଵ ପ୍ରସୀଦ ଗିରିଜାପତେ । ଶ୍ରୀଶିଵ ଉଵାଚ ନାସ୍ମାକଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତୀହ ତଦ୍ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତମ୍ଭନେ ସୁରାଃ
ହେ ଦେବ, ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା, ଦୟା କର, ହେ ଗିରିଜାପତି। ଶ୍ରୀଶିବ କହିଲେ: ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି ରୋକିବା ପାଇଁ ଆମର ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନେ।
ଇମମେଵଂ ଵଦିଷ୍ଯାମୋ ଭଗଵନ୍ତଂ ରମାଧଵମ୍ । ସୋଽସ୍ମାକଂ ପ୍ରଭୁରାତ୍ମା ଚ ପୂଜ୍ଯଃ କାରଣରୂପଧୃକ୍
ଆମେ ଏଭଳି କଥା ଭଗବାନ୍ ରମାଧବଙ୍କୁ କହିବା; ସେ ଆମର ପ୍ରଭୁ, ଆମର ଆତ୍ମା, ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାରଣର ସ୍ୱରୂପ।
ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵକାରଣକାରଣଃ । ତଂ ଗତ୍ଵା କଥଯିଷ୍ଯାମଃ ସ ଦୁଃଖାନ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଗୋବିନ୍ଦ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ; ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଆମେ ଏହି କଥା କହିବା, ତେବେ ଆମର ଦୁଃଖର ଶେଷ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵମାକର୍ଣ୍ଯ ଗିରୀଶଭାଷିତଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସପଯୋଜସମ୍ଭଵାଃ । ରୁଦ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଚ ଵେପମାନା ଵୈକୁଣ୍ଠଲୋକଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁରଞ୍ଜସା
ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଇ, ତେବେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁନା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରପ୍ରଦାନମ୍ ସୂତ ଉଵାଚ ତେ ଗତ୍ଵା ଦେଵଦେଵେଶଂ ରମାନାଥଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷଂ ଦଦୃଶୁଃ ପ୍ରଭଯାନ୍ଵିତମ୍
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ: ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ, କମଳନୟନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଗଦ୍ଗଦସ୍ଵରସତ୍କୃତାଃ । ଦେଵା ଊଚୁଃ ଜଯ ଵିଷ୍ଣୋ ରମେଶାଦ୍ଯ ମହାପୁରୁଷ ପୂର୍ଵଜ
ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: ଜୟ ହେଉ, ବିଷ୍ଣୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରାଚୀନ ମହାପୁରୁଷ!
ଦୈତ୍ଯାରେ କାମଜନକ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦ । ମହାଵରାହ ଗୋଵିନ୍ଦ ମହାଯଜ୍ଞସ୍ଵରୂପକ
ଦାନବଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଇଚ୍ଛାର ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ମହାବରାହ, ଗୋବିନ୍ଦ, ମହାଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି!
ମହାଵିଷ୍ଣୋ ଧ୍ରୁଵେଶାଦ୍ଯ ଜଗଦୁତ୍ପତ୍ତିକାରଣ । ମତ୍ସ୍ଯାଵତାରେ ଵେଦାନାମୁଦ୍ଧାରାଧାରରୂପକ
ମହାବିଷ୍ଣୁ, ଧ୍ରୁବଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ତୁମେ ମତ୍ସ୍ୟ ଅବତାରରେ ବେଦମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।
ସତ୍ଯଵ୍ରତ ଧରାଧୀଶ ମତ୍ସ୍ଯରୂପାଯ ତେ ନମଃ । ଜଯାକୂପାର ଦୈତ୍ଯାରେ ସୁରକାର୍ଯସମର୍ପକ
ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୃଥିବୀର ନାଥ, ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଜୟ ହେଉ, ଦାନବ ଶତ୍ରୁ, ଦେବମାନେଙ୍କର କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରୁଥିବା!
ଅମୃତାପ୍ତିକରେଶାନ କୂର୍ମରୂପାଯ ତେ ନମଃ । ଜଯାଦିଦୈତ୍ଯନାଶାର୍ଥମାଦିସୂକରରୂପଧୃକ୍
ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ନାଥ, କୂର୍ମ ରୂପରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରାଚୀନ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଆଦି ସୂକର ରୂପ ନେଇଥିବା ତୁମକୁ ଜୟ!
ମହ୍ଯୁଦ୍ଧାରକୃତୋଦ୍ଯୋଗକୋଲରୂପାଯ ତେ ନମଃ । ନାରସିଂହଂ ଵପୁଃ କୃତ୍ଵା ମହାଦୈତ୍ଯଂ ଦଦାର ଯଃ
ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ କୋଳା ରୂପ ନେଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମହାଦାନବକୁ ଚିରିଦେଲେ।
କରଜୈର୍ଵରଦୃପ୍ତାଙ୍ଗଂ ତସ୍ମୈ ନୃହରଯେ ନମଃ । ଵାମନଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯମୋହିତମ୍
ବର ପାଇ ଅହଂକାରୀ ଦାନବଙ୍କ ଦେହକୁ ତୁମର ନଖରେ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ଏହି ନରହରିକୁ ନମସ୍କାର। ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶାସନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।
ବଲିଂ ସଞ୍ଛଲଯାମାସ ତସ୍ମୈ ଵାମନରୂପିଣେ । ଦୁଷ୍ଟକ୍ଷତ୍ରଵିନାଶାଯ ସହସ୍ରକରଶତ୍ରଵେ
ବାମନ ରୂପରେ ବଳିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ, ସେହି ରୂପରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହଜାର ହାତ ଥିବା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା!
ରେଣୁକାଗର୍ଭଜାତାଯ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ । ଦୁଷ୍ଟରାକ୍ଷସପୌଲସ୍ତ୍ଯଶିରଶ୍ଛେଦପଟୀଯସେ
ରେଣୁକାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୂପରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଓ ପୌଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ!
ଶ୍ରୀମଦ୍ଦାଶରଥେ ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋଽନନ୍ତକ୍ରମାଯ ଚ । କଂସଦୁର୍ଯୋଧନାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯୈଃ ପୃଥ୍ଵୀଶଲାଞ୍ଛନୈଃ
ଶ୍ରୀ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅନନ୍ତ ପଦବି ଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କଂସ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀର ଅପମାନ ଥିଲେ,
ଭାରାକ୍ରାନ୍ତାଂ ମହୀଂ ଯୋଽସାଵୁଜ୍ଜହାର ମହାଵିଭୁଃ । ଧର୍ମଂ ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ପାପଂ କୃତ୍ଵା ସୁଦୂରତଃ
ପୃଥିବୀ ଭାରକ୍ରାନ୍ତ ହେବାବେଳେ, ମହାପ୍ରଭୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ ଓ ପାପକୁ ଦୂରେ ପଠାଇଦେଲେ।
ତସ୍ମୈ କୃଷ୍ଣାଯ ଦେଵାଯ ନମୋଽସ୍ତୁ ବହୁଧା ଵିଭୋ । ଦୁଷ୍ଟଯଜ୍ଞଵିଘାତାଯ ପଶୁହିଂସାନିଵୃତ୍ତଯେ
ବହୁପ୍ରକାରେ ଦେବତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କରିବା ଓ ପଶୁହତ୍ୟା ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ।
ବୌଦ୍ଧରୂପଂ ଦଧୌ ଯୋଽସୌ ତସ୍ମୈ ଦେଵାଯ ତେ ନମଃ । ମ୍ଲେଚ୍ଛପ୍ରାଯେଽଖିଲେ ଲୋକେ ଦୁଷ୍ଟରାଜନ୍ଯପୀଡିତେ
ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବୌଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଜଗତ ମ୍ଲେଚ୍ଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେବାବେଳେ,
କଲ୍କିରୂପଂ ସମାଦଧ୍ଯୌ ଦେଵଦେଵାଯ ତେ ନମଃ । ଦଶାଵତାରାସ୍ତେ ଦେଵ ଭକ୍ତାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଵୈ
ଦେବଦେବ, କଳି ଅବତାର ନେବାକୁ ଯିଅଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ଦଶ ଅବତାର, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହେଉଛି।
ଦୁଷ୍ଟଦୈତ୍ଯଵିଘାତାଯ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦୁଃଖହୃତ୍ । ଜଯ ଭକ୍ତାର୍ତିନାଶାଯ ଧୃତଂ ନାରୀଜଲାତ୍ମସୁ
ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରିଥିବା। ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ଜୟ ହେଉ, ନାରୀ ଓ ଜଳଜ ମଧ୍ୟରେ ଅବତାର ନେଇଥିବା।
ରୂପଂ ଯେନ ତ୍ଵଯା ଦେଵ କୋଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ଦଯାନିଧିଃ । ଇତ୍ଯେଵଂ ଦେଵଦେଵେଶଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶ୍ରୀପୀତଵାସସମ୍
ହେ ଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପ ତୁମେ ନେଇଛ; ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର? ଏଭଳି ଦେବଦେବ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରଣେମୁର୍ଭକ୍ତିସହିତାଃ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗଂ ଵିବୁଧର୍ଷଭାଃ । ତେଷାଂ ସ୍ତଵଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଦେଵଃ ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ, ଦେବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ । ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ପରମ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ୍
ଉଵାଚ ଵିବୁଧାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ହର୍ଷଯଚ୍ଛ୍ରୀଗଦାଧରଃ । ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ - ପ୍ରସନ୍ନୋଽସ୍ମି ସ୍ତଵେନାହଂ ଦେଵାସ୍ତାପଂ ଵିମୁଞ୍ଚଥ
ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ —
ଭଵତାଂ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ଦୁଃଖଂ ପରମଦୁଃସହମ୍ । ଵୃଣୁଧ୍ଵଂ ଚ ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଦେଵାଃ ପରମଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି । ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ । ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କର ଅତି ଦୁଃସହ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦେବି । ମୋଠାରୁ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ ।
ଦଦାମି ପରମପ୍ରୀତଃ ସ୍ତଵସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ । ଯ ଏତତ୍ପଠତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କଲ୍ଯ ଉତ୍ଥାଯ ମାନଵଃ
ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି — ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବ,
ମଯି ଭକ୍ତିଂ ପରାଂ କୃତ୍ଵା ନ ତଂ ଶୋକଃ ସ୍ପୃଶେତ୍କଦା । ଅଲକ୍ଷ୍ମୀଃ କାଲକର୍ଣୀ ଚ ନାକ୍ରାମେତ୍ତଦ୍ଗୃହଂ ସୁରାଃ
ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ରଖି, ସେ ମଣିଷକୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ । ହେ ଦେବମାନେ, ଅଶୁଭ ଓ ଅପମଙ୍ଗଳ ଦେବୀ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ନୋପସର୍ଗା ନ ଵେତାଲା ନ ଗ୍ରହା ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ । ନ ରୋଗା ଵାତିକାଃ ପୈତ୍ତାଃ ଶ୍ଲେଷ୍ମସମ୍ଭଵିନସ୍ତଥା
କୌଣସି ବିଘ୍ନ, ଭୂତ-ପିଶାଚ, ଗ୍ରହ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ବାତ, ପିତ୍ତ, କିମ୍ବା କଫ ଜନିତ ରୋଗ ସେଠାରେ ହେବ ନାହିଁ ।