ହୂଁ ହୂଁ ଫଟ୍ ସ୍ଵାହାପ୍ଯେକଵିଂଶାକ୍ଷରୋ ମନୁଃ । ପୂଜ୍ଯଃ କଲ୍ପତରୁଶ୍ଚୈଵ ଭକ୍ତାନାଂ ସର୍ଵକାମଦଃ
'ହୁଁ ହୁଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା'—ଏହି ଏକୋଇଶ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ପୂଜ୍ୟ। ଏହା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ।
ଦଶଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଧ୍ଯାନଂ ଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵେଦୋକ୍ତଂ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦଶଲକ୍ଷ ଥର ଜପ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ ଧ୍ୟାନ ଏବେ ଶୁଣ।
ଦେଵୀଂ ଷୋଡଶଵର୍ଷୀଯାଂ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍ । ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀଂ ସୁଦତୀଂ ଶୁଦ୍ଧାଂ ଶରତ୍ପଦ୍ମନିଭାନନାମ୍
ଦେବୀଙ୍କୁ ଛଉଦଶ ବର୍ଷର କୁମାରୀ, ସଦା ଯୌବନରେ ଅଚଳ, ବିମ୍ବ ଫଳ ସଦୃଶ ଠୋଠ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶରତ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ମୁହଁରେ ଧ୍ୟାନ କର।
ଶ୍ଵେତଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ସୁନୀଲୋତ୍ପଲଲୋଚନାମ୍ । ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀଂ ଚ ଦାତ୍ରୀଂ ଚ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ଶ୍ୱେତ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ରଙ୍ଗର, ଗାଢ଼ ନୀଳ କମଳ ଦୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରିଣୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିବା।
ସଂସାରସାଗରେ ଘୋରେ ଜ୍ଯୋତୀରୂପାଂ ସଦା ଭଜେ । ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଧ୍ଯାନମିତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମୁନେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରରେ, ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଜ୍ୟୋତିର ରୂପରେ ପୂଜି ଆସିଛି। ଏହା ହେଉଛି ଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ। ଏବେ, ମୁନି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ଜଗନ୍ମାତର୍ଦେଵି ମଙ୍ଗଲଚଣ୍ଡିକେ । ହାରିକେ ଵିପଦାଂ ରାଶେର୍ହର୍ଷମଙ୍ଗଲକାରିକେ
ମହାଦେବ କହିଲେ: 'ଯଗତ୍ ମାଆ, ଦେବୀ ମଙ୍ଗଳ ଚଣ୍ଡିକେ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର। ଦୁଃଖର ଆଗାମି ହାରିକରି, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିଦେ।'
ହର୍ଷମଙ୍ଗଲଦକ୍ଷେ ଚ ହର୍ଷମଙ୍ଗଲଦାଯିକେ । ଶୁଭେ ମଙ୍ଗଲଦକ୍ଷେ ଚ ଶୁଭେ ମଙ୍ଗଲଚଣ୍ଡିକେ
ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭେ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶୁଭେ, ମଙ୍ଗଳ ଚଣ୍ଡିକେ!
ମଙ୍ଗଲେ ମଙ୍ଗଲାର୍ହେ ଚ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲେ । ସତାଂ ମଙ୍ଗଦେ ଦେଵି ସର୍ଵେଷାଂ ମଙ୍ଗଲାଲଯେ
ମଙ୍ଗଳରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ, ସଦ୍ଜନଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ!
ପୂଜ୍ଯେ ମଙ୍ଗଲଵାରେ ଚ ମଙ୍ଗଲାଭୀଷ୍ଟଦେଵତେ । ପୂଜ୍ଯେ ମଙ୍ଗଲଭୂପସ୍ଯ ମନୁଵଂଶସ୍ଯ ସନ୍ତତମ୍
ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳବାରରେ ଯିଏ ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ମନୁବଂଶର ଅବିରତ ଧାରାକୁ ଅଗ୍ରଗତି ଦେଇଥିବା ମଙ୍ଗଳର ଅଧିପତିଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ମଙ୍ଗଲାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵି ମଙ୍ଗଲାନାଂ ଚ ମଙ୍ଗଲେ । ସଂସାରମଙ୍ଗଲାଧାରେ ମୋକ୍ଷମଙ୍ଗଲଦାଯିନି
ଶୁଭତାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ, ସଂସାରର ଶୁଭତାର ଆଧାର ଓ ମୋକ୍ଷର ମଙ୍ଗଳ ଦାତ୍ରୀ ତିନି।
ସାରେ ଚ ମଙ୍ଗଲାଧାରେ ପାରେ ଚ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍ । ପ୍ରତିମଙ୍ଗଲଵାରେ ଚ ପୂଜ୍ଯେ ମଙ୍ଗସୁଖପ୍ରଦେ
ମଙ୍ଗଳର ସାର ଓ ଆଧାର, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଙ୍ଗଳବାରରେ ତୁମେ ପୂଜିତା, ଶୁଭ ସୁଖ ଦାନ କରୁଥିବା।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଶମ୍ଭୁଶ୍ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଚଣ୍ଡିକାମ୍ । ପ୍ରତିମଙ୍ଗଲଵାରେ ଚ ପୂଜାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଗତଃ ଶିଵଃ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିବ ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଙ୍ଗଳବାରରେ ପୂଜା କରି ଶିବ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଥମେ ପୂଜିତା ଦେଵୀ ଶିଵେନ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲା । ଦ୍ଵିତୀଯେ ପୂଜିତା ସା ଚ ମଙ୍ଗଲେନ ଗ୍ରହେଣ ଚ
ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଦେବୀଙ୍କୁ ଶିବେ ପୂଜା କଲେ; ଦ୍ୱିତୀୟରେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହ ମଙ୍ଗଳ ପୂଜିଲେ।
ତୃତୀତେ ପୂଜିତା ଭଦ୍ରା ମଙ୍ଗଲେନ ନୃପେଣ ଚ । ଚତୁର୍ଥେ ମଙ୍ଗଲେ ଵାରେ ସୁନ୍ଦରୀଭିଃ ପ୍ରପୂଜିତା
ତୃତୀୟରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରାଜା ମଙ୍ଗଳ ପୂଜିଲେ; ଚତୁର୍ଥ ମଙ୍ଗଳବାରରେ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ପଞ୍ଚମେ ମଙ୍ଗଲାକାଙ୍କ୍ଷିନରୈର୍ମଙ୍ଗଲଚଣ୍ଡିକା । ପୂଜିତା ପ୍ରତିଵିଶ୍ଵେଷୁ ଵିଶ୍ଵେଶପୂଜିତା ସଦା
ପଞ୍ଚମ ମଙ୍ଗଳବାରରେ ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଙ୍ଗଳଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ; ସେ ସଦା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତା।
ତତଃ ସର୍ଵତ୍ର ସମ୍ପୂଜ୍ଯା ବଭୂଵ ପରମେଶ୍ଵରୀ । ଦେଵୈଶ୍ଚ ମୁନିଭିଶ୍ଚୈଵ ମାନଵୈର୍ମନୁଭିର୍ମୁନେ
ତାପରେ, ସେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ସମସ୍ତଠାରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ; ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ହେ ମନୁବଂଶୀ ମୁନି।
ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ମଙ୍ଗସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ । ତନ୍ମଙ୍ଗଲଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନ ଭଵେତ୍ତଦମଙ୍ଗଲମ୍ । ଵର୍ଧତେ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈଶ୍ଚ ମଙ୍ଗଲଂ ଚ ଦିନେ ଦିନେ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଦେବୀଙ୍କର ଏହି ମଙ୍ଗଳ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ, ଅମଙ୍ଗଳ କେବେ ହୁଏନାହିଁ; ପୁଅ ଓ ପଉତି ଦ୍ୱାରା ଦିନକୁ ଦିନ ଶୁଭତା ବଢ଼ିଯାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉକ୍ତଂ ଦ୍ଵଯୋରୁପାଖ୍ଯାନଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ଯଥାଗମମ୍ । ଶ୍ରୂଯତାଂ ମନସାଽଽଖ୍ଯାନଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ଧର୍ମଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର, ଦୁଇଟି କଥା ପୁରାଣ ଅନୁଯାୟୀ କହିଦେଲି; ଏବେ ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ମନସାଙ୍କ କଥା ଶୁଣ।
ସା ଚ କନ୍ଯା ଭଗଵତୀ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ଚ ମାନସୀ । ତେନୈଵ ମନସା ଦେଵୀ ମନସା ଯା ଚ ଦୀଵ୍ଯତି
ସେ ଜଣେ କନ୍ୟା, ଭଗବତୀ, କଶ୍ୟପଙ୍କର ମନସ୍ପୁତ୍ରୀ; ମନସା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦିବ୍ୟ।
ମନସା ଧ୍ଯାଯତେ ଯା ଚ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍ । ତେନ ସା ମନସା ଦେଵୀ ତେନ ଯୋଗେନ ଦୀଵ୍ଯତି
ଯିଏ ମନରେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେଇ ମନସା ଦେବୀ, ସେଇ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଆତ୍ମାରାମା ଚ ସା ଦେଵୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ । ତ୍ରିଯୁଗଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ସେ ଦେବୀ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ଓ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ; ତିନି ଯୁଗ ଧରି କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଜରତ୍କାରୁଶରୀରଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯତ୍କ୍ଷୀଣମୀଶ୍ଵରଃ । ଗୋପୀପତିର୍ନାମ ଚକ୍ରେ ଜରତ୍କାରୁରିତି ପ୍ରଭୁଃ
ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଦୁର୍ବଳ ଦେଖି, ଗୋପୀପତି ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ 'ଜରତ୍କାରୁ' ନାମ ଦେଲେ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ । ପୂଜାଂ ଚ କାରଯାମାସ ଚକାର ଚ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ
କୃପାର ସାଗର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ; ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପୂଜା କରାଇଲେ ଓ କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଚ ନାଗଲୋକେ ଚ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକତଃ । ଭୃଶଂ ଜଗତ୍ସୁ ଗୌରୀ ସା ସୁନ୍ଦରୀ ଚ ମନୋହରା । ୪୪ ଜଗଦ୍ଗୌରୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ତେନ ସା ପୂଜିତା ସତୀ । ଶିଵଶିଷ୍ଯା ଚ ସା ଦେଵୀ ତେନ ଶୈଵୀ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ସ୍ୱର୍ଗରେ, ନାଗଲୋକରେ, ପୃଥିବୀରେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରୁ, ଗୌରୀ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ମନୋହରା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ 'ଜଗଦ୍ଗୌରୀ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେଇପାଇଁ ସତୀ ଭାବେ ପୂଜିତା ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଶିଷ୍ୟା ଥିବାରୁ 'ଶୈବୀ' ଭାବେ ଖ୍ୟାତ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାତୀଵ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ତେନ କୀର୍ତିତା । ନାଗାନାଂ ପ୍ରାଣରକ୍ଷିତ୍ରୀ ଯଜ୍ଞେ ପାରୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ଚ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି କରିଥିବାରୁ ସେ 'ବୈଷ୍ଣବୀ' ଭାବେ ଖ୍ୟାତ; ସେ ନାଗମାନେଙ୍କ ଜୀବନର ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପରୀକ୍ଷିତା।
ନାଗେଶ୍ଵରୀତି ଵିଖ୍ଯାତା ସା ନାଗଭଗିନୀତି ଚ । ଵିଷଂ ସଂହର୍ତୁମୀଶା ଯା ତେନ ଵିଷହରୀ ସ୍ମୃତା
ସେ 'ନାଗେଶ୍ୱରୀ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ନାଗଭଗିନୀ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା; ଯିଏ ବିଷ ନଶ କରିପାରନ୍ତି, ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି 'ବିଷହରୀ'।
ସିଦ୍ଧଯୋଗଂ ହରାତ୍ପ୍ରାପ ତେନ ସା ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ । ମହାଜ୍ଞାନଂ ଚ ଯୋଗଂ ଚ ମୃତସଜ୍ଜୀଵନୀଂ ପରାମ୍
ସେ ହରଙ୍କ ଠାରୁ ସିଦ୍ଧିଯୋଗ ପାଇଲେ, ଏହିପରି ସେ ସିଦ୍ଧିଯୋଗିନୀ ହେଲେ। ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ, ଯୋଗର ଦକ୍ଷତା ଓ ମୃତକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବାର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା।
ମହାଜ୍ଞାନଯୁତାଂ ତାଂ ଚ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ । ଆସ୍ତୀକସ୍ଯ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମାତା ସାପି ତପସ୍ଵିନୀ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ଓ ମହାତ୍ମା ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ତପସ୍ୱିନୀ ମାଆ ଥିଲେ।
ଆସ୍ତୀକମାତା ଵିଜ୍ଞାତା ଜଗତ୍ଯାଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତା । ପ୍ରିଯା ମୁନେର୍ଜରତ୍କାରୋର୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ମାଆ ବୋଲି ଜଗତରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନାଯାଏ, ସେ ଏହି ସଂସାରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ମହାତ୍ମା ମୁନି ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ଯୋଗିନୋ ଵିଶ୍ଵପୂଜ୍ଯସ୍ଯ ଜରତ୍କାରୁପ୍ରିଯା ତତଃ । ଜରତ୍କାରୁର୍ଜଗଦ୍ଗୌରୀ ମନସା ସିଦ୍ଧଯୋଗିନୀ
ଯିଏ ଯୋଗୀମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେହି ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏହି ମନସା ସିଦ୍ଧିଯୋଗିନୀ ହେଲେ ଓ ଆସ୍ତୀକଙ୍କ ମାଆ ଭାବେ ପୂଜିତ।