ଯଂ ପର୍ଯେତି ଚ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ସହସ୍ରକିରଣଃ ସ୍ଵରାଟ୍ । ସଗ୍ରହର୍କ୍ଷଗଣୋପେତଃ ସୋଽଯଂ କନକପର୍ଵତଃ
ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ସହିତ ଘେରି ରହନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ପର୍ବତ ଅଛି।
ଆତ୍ମାନଂ ମନୁତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଚ ଧରାଭୃତାମ୍ । ସର୍ଵେଷାମହମେଵାଗ୍ର୍ଯୋ ନାସ୍ତି ଲୋକେଷୁ ମତ୍ସମଃ
ଏହି ପର୍ବତ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଭାବେ ଭାବେ, 'ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ କେହି ନାହିଁ'।
ଏଵଂମାନାଭିମାନଂ ତଂ ସ୍ମୃତ୍ଵୋଚ୍ଛ୍ଵାସୋ ମଯୋଜ୍ଝିତଃ । ଅସ୍ତୁ ନୈତାଵତା କୃତ୍ଯଂ ତପୋବଲଵତାଂ ନଗ । ପ୍ରସଙ୍ଗତୋ ମଯୋକ୍ତଂ ତେ ଗମିଷ୍ଯାମି ନିଜଂ ଗୃହମ୍
ଏହି ମାନ ଓ ଅଭିମାନକୁ ମନେ ପକାଇ ମୁଁ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଲି। କିନ୍ତୁ, ଏହା ତପସ୍ୟାଶକ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି କଥା ନୁହେଁ ପର୍ବତ। ଏହି ଘଟଣା ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୂର୍ଘଟଣାବଶତଃ କହିଲି; ଏବେ ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଯିବି।
ଦେଵୀମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ସୂତଉଵାଚ ଏଵଂ ସମୁପଦିଶ୍ଯାଯଂ ଦେଵର୍ଷିଃ ପରମଃ ସ୍ଵରାଟ୍ । ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ସ୍ଵୈରଚାରୀ ମହାମୁନିଃ
ଦେବୀଙ୍କ ମହିମାରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନର ବର୍ଣ୍ଣନା। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ସେ ଦେବଋଷି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଗତେ ମୁନିଵରେ ଵିନ୍ଧ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ତାଂ ଲେଭେଽନପାଯିନୀମ୍ । ନୈଵ ଶାନ୍ତିଂ ସ ଲେଭେ ଚ ସଦାନ୍ତଃକୃତଶୋଚନଃ
ମହାମୁନି ଯିବା ପରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଅବିରତ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ; ସେ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ସଦା ମନରେ ଦୁଃଖିତ ରହିଲେ।
କଥଂ କିଂ ତ୍ଵତ୍ର ମେ କାର୍ଯଂ କଥଂ ମେରୁଂ ଜଯାମ୍ଯହମ୍ । ନୈଵ ଶାନ୍ତିଂ ଲଭେ ନାପି ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯଂ ମେ ମାନସେ ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି? କିପରି ମୁଁ ମେରୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବି? ମୋତେ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ, ମୋର ମନ ବି ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
(ଧିଗୁତ୍ସାହଂ ଚ ମାନଂ ଚ ଧିଙ୍ମେ କୀର୍ତିଂ ଚ ଧିକ୍କୁଲମ୍) ଧିଗ୍ବଲଂ ମେ ପୌରୁଷଂ ଧିକ୍ ସ୍ମୃତଂ ପୂର୍ଵୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ । ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ମନସି ସ୍ଫୁଟମ୍
(ମୋର ଉତ୍ସାହ ଓ ମାନକୁ ନିନ୍ଦା କରିବି, ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ଓ କୁଳକୁ ନିନ୍ଦା କରିବି,) ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷାର୍ଥକୁ ନିନ୍ଦା କରିବି, ପୁରୁଣା ମହାତ୍ମାମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦା କରିବି; ଏପରି ଚିନ୍ତା ବିନ୍ଧ୍ୟଙ୍କ ମନରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମତିଃ କାର୍ଯେ କର୍ତଵ୍ଯେ ଦୋଷକାରିଣୀ । ମେରୁପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ କୁର୍ଵନ୍ନିତ୍ଯମେଵ ଦିଵାକରଃ
କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ ମନରେ ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦୋଷକାରୀ ହେବାକୁ ଯାଉଛି: ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ମେରୁକୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି।
ସଗ୍ରହର୍କ୍ଷଗଣୋପେତଃ ସଦା ଦୃପ୍ଯତ୍ଯଯଂ ନଗଃ । ତସ୍ଯ ମାର୍ଗସ୍ଯ ସଂରୋଧଂ କରିଷ୍ଯାମି ନିଜୈଃ କରୈଃ
ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ପର୍ବତ ସଦା ଗର୍ବିତ ରହେ; ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ପଥ ଅଟକେଇଦେବି।
ତଦା ନିରୁଦ୍ଧୋ ଦ୍ଯୁମଣିଃ ପରିକ୍ରାମେତ୍କଥଂ ନଗମ୍ । ଏଵଂ ମାର୍ଗେ ନିରୁଦ୍ଧେ ତୁ ମଯା ଦିନକରସ୍ଯ ଚ
ତେବେ, ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅଟକାଯାଏ, ସେ କିପରି ପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବେ? ଏପରି ଭାବେ ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦିନର ପଥ ଅଟକେଇଦେଲେ, କଣ ହେବ?
ଭଗ୍ନଦର୍ପୋ ଦିଵ୍ଯନଗୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵିନିଶ୍ଚଯମ୍ । ଏଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିଃ ଖଂ ସ୍ପୃଶନ୍ ଵଵୃଧେ ଭୁଜୈଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଭାବିଲେ, 'ଏହି ଗର୍ବିତ ଦେବ ନାଗଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦମନ କରିବି।' ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ହାତ ଆକାଶକୁ ଛୁଅଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ।
ମହୋନ୍ନତୈଃ ଶୃଙ୍ଗଵରୈଃ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । କଦୋଦେଷ୍ଯତି ଭାସ୍ଵାଂସ୍ତଂ ରୋଧଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ କଦା
ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ଭାବିଲେ, 'କେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବେ? କେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇବି?'
ଏଵଂ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାନସ୍ଯ ସା ଵ୍ଯତୀଯାଯ ଶର୍ଵରୀ । ପ୍ରଭାତଂ ଵିମଲଂ ଜଜ୍ଞେ ଦିଶୋ ଵିତିମିରାଃ କରୈଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ ରାତି କଟିଗଲା; ଏକ ପବିତ୍ର ସକାଳ ଆସିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।
କୁର୍ଵନ୍ସ ନିର୍ଗତୋ ଭାନୁରୁଦଯାଯୋଦଯେ ଗିରୌ । ପ୍ରକାଶତେ ସ୍ମ ଵିମଲଂ ନଭୋ ଭାନୁକରୈଃ ଶୁଭୈଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ରୁ ଉଦୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର କିରଣରେ ଆକାଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି ଚମକୁଥିଲେ।
ଵିକାସଂ ନଲିନୀ ଭେଜେ ମୀଲନଂ ଚ କୁମୁଦ୍ଵତୀ । ସ୍ଵାନି କାର୍ଯାଣି ସର୍ଵେ ଚ ଲୋକାଃ ସମୁପତସ୍ଥିରେ
ପଦ୍ମ ଫୁଲିଗଲା, କୁମୁଦି ମୁଁଦିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ-ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ।
ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ଭୂତବଲିଂ ଦେଵାନାଂ ଚ ପ୍ରଵର୍ଧଯନ୍ । ପ୍ରାହ୍ଣାପରାହ୍ଣମଧ୍ଯାହ୍ନଵିଭାଗେନ ତ୍ଵିଷାଂ ପତିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ସକାଳ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଏବଂ ଅପରାହ୍ନ ବିଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବି, କବ୍ୟ ଓ ଭୂତବଳି ବଢ଼ାଇଲେ, ଦେବମାନେର ମଂଗଳ ହେଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରାଚୀଂ ତଥାଗ୍ନେଯୀଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵିଯୋଗିନୀମ୍ । ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଚିରକାଲୀନଵିରହାଦିଵ କାମିନୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ଓ ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂରରେ ଥିବା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ଜଳୁଥିବା ପ୍ରେମିକୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଭାସ୍କରୋଽଥ କୃଶାନୋଶ୍ଚ ଦିଶଂ ନୂନଂ ଵିହାଯ ଚ । ଯାମ୍ଯାଂ ଗନ୍ତୁଂ ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରତସ୍ଥେ କମଲାକରଃ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନ ଶଶାକାଗ୍ରତୋ ଗନ୍ତୁଂ ତତୋଽନୂରୁର୍ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍ । ଅନୂରୁରୁଵାଚ ଭାନୋ ମାନୋନ୍ନତୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯୋ ନିରୁଧ୍ଯ ଗଗନଂ ସ୍ଥିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ; ତେବେ ଅନୂରୁ ଖବର ଦେଲେ: 'ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଗର୍ବରେ ଆକାଶକୁ ଅଟକାଇ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।'
ସ୍ପର୍ଧତେ ମେରୁଣା ପ୍ରେପ୍ସୁସ୍ତ୍ଵଦ୍ଦତ୍ତାଂ ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍ । ସୂତ ଉଵାଚ ଅନୂରୁଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ସଵିତା ହ୍ଯାସ ଚିନ୍ତଯନ୍
'ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ସହ ଏକାଠି ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତୁମେ ଦେଇଥିବା ପରିକ୍ରମା ଆଶା କରୁଛନ୍ତି।' କଥାକାହାଣୀକାର କହିଲେ: ଅନୂରୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅହୋ ଗଗନମାର୍ଗୋଽପି ରୁଧ୍ଯତେ ଚାତିଵିସ୍ମଯଃ । ପ୍ରାଯଃ ଶୂରୋ ନ କିଂ କୁର୍ଯାଦୁତ୍ପଥେ ଵର୍ତ୍ମନି ସ୍ଥିତଃ
'ହାଁ, ଆକାଶର ପଥ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଗଲା—କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଏକ ଶୂରବୀର ଅନୁଚିତ ପଥରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ କଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ?'
ନିରୁଦ୍ଧୋ ନୋ ଵାଜିମାର୍ଗୋ ଦୈଵଂ ହି ବଲଵତ୍ତରମ୍ । ରାହୁବାହୁଗ୍ରହଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଯଃ କ୍ଷଣଂ ନାଵତିଷ୍ଠତେ
'ମୋର ଘୋଡ଼ା ଚାଲିବା ପଥ ଅଟକିଗଲା; ଭାଗ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରାହୁ ମଧ୍ୟ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିପାରେ ନାହିଁ।'
ସ ଚିରଂ ରୁଦ୍ଧମାର୍ଗୋଽପି କିଂ କରୋତି ଵିଧିର୍ବଲୀ । ଏଵଂ ଚ ମାର୍ଗେ ସଂରୁଦ୍ଧେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଚ ସେଶ୍ଵରାଃ
'ପଥ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଟକି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଗ୍ୟ କଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ?' ଏଭଳି ମାନେ, ପଥ ଅଟକି ରହିଲାବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ଦେବତାମାନେ—
ନାନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ତ ଶରଣଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନାନ୍ଵପଦ୍ଯତ । ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତାଦଯଃ ସର୍ଵେ କାଲଂ ଜାନନ୍ତି ସୂର୍ଯତଃ
—କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ କିମ୍ବା କରଣୀୟ ଉପାୟ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି।
ସଂରୁଦ୍ଧୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯଗିରିଣା ଅହୋ ଦୈଵଵିପର୍ଯଯଃ । ଯଦା ନିରୁଦ୍ଧଃ ସଵିତା ଗିରିଣା ସ୍ପର୍ଧଯା ତଦା
'ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅଟକିଗଲା—ଏହା କେତେ ଭାଗ୍ୟର ବିପର୍ୟୟ! ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଈର୍ଷ୍ୟାରେ ଅଟକିଗଲେ—'
ନଷ୍ଟଃ ସ୍ଵାହାସ୍ଵଧାକାରୋ ନଷ୍ଟପ୍ରାଯମଭୂଜ୍ଜଗତ୍ । ଏଵଂ ଚ ପାଶ୍ଚିମା ଲୋକା ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାସ୍ତଥୈଵ ଚ
'ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା ଉଚ୍ଚାରଣ ହରାଇଗଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରାୟ ନଶ୍ଟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ—'
ନିଦ୍ରାମୀଲିତଚକ୍ଷୁଷ୍କା ନିଶାମେଵ ପ୍ରପେଦିରେ । ପ୍ରାଞ୍ଚସ୍ତଥୋତ୍ତରାହାଶ୍ଚ ତୀକ୍ଷ୍ଣତାପପ୍ରତାପିତାଃ
—'ନିଦ୍ରାରେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରି ରାତିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଯେଉଁବେଳେ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଦହିଗଲା।'
ମୃତା ନଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଭଗ୍ନାଶ୍ଚ ଵିନାଶମଭଜନ୍ ପ୍ରଜାଃ । ହାହାଭୂତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସ୍ଵଧାକଵ୍ଯଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସମୁଦ୍ଵିଗ୍ନାଃ କିଂ କୁର୍ମ ଇତିଵାଦିନଃ
'ପ୍ରାଣୀମାନେ ମରିଗଲେ, ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ହାହାକାରରେ ଭରିଗଲା, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ନିବେଦନ ବନ୍ଦ ହେଲା। ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ, 'ଏବେ କଣ କରିବୁ?' ବୋଲି କହିଲେ।'
ରୁଦ୍ରପ୍ରାର୍ଥନମ୍ ସୂତ ଉଵାଚ ତତଃ ସର୍ଵେ ସୁରଗଣା ମହେନ୍ଦ୍ରପ୍ରମୁଖାସ୍ତଦା । ପଦ୍ମଯୋନିଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣମନ୍ଵଯୁଃ
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ପାଇବାକୁ ଗଲେ।
ଉପତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରଣତିଭିଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚାରୁଵିଭୂତିଭିଃ । ଦେଵଦେଵଂ ଗିରିଶଯଂ ଶଶିଲୋଲିତଶେଖରମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିଥିବା ଗିରିଶଙ୍କୁ, ଶିର ନମାଇ, ସ୍ତୁତି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ପୂଜା କଲେ।