ପ୍ରଣନାମ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋ ମୂର୍ଧ୍ନା ଚୈଵ ପୁନଃ ପୁନଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଶଙ୍କରଶ୍ଚୈଵ ଶେଷୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କେଶଵଃ
ସେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଲଗାଇ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା, ଶଙ୍କର, ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟ ଏପରି କଲେ।
ସର୍ଵେ ଚକ୍ରୁଃ ପରୀହାରଂ ସୁରାର୍ଥେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପମାଲାଂ ମନୋହରାମ୍
ସମସ୍ତେ ଦେବମାନେ ଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କଲେ; ଦେବୀ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଏକ ମନୋହର ପୁଷ୍ପମାଳା ଦେଇ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
କେଶଵାଯ ଦଦୌ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ସୁରସଂସଦି । ଯଯୁର୍ଦେଵାଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଚ ନାରଦ
ଦେବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବୀ କେଶବଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେଲେ; ଦେବମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ଓ ନାରଦ।
ଦେଵୀ ଯଯୌ ହରେଃ ସ୍ଥାନଂ ହୃଷ୍ଟା କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନଃ । ଯଯତୁଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଗୃହଂ ବ୍ରହ୍ମେଶାନୌ ଚ ନାରଦ
ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଈଶାନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଓ ନାରଦ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଶୁଭାଶିଷଂ ତୌ ଚ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଢିଥାଏ—
କୁବେରତୁଲ୍ଯଃ ସ ଭଵେଦ୍ରାଜରାଜେଶ୍ଵରୋ ମହାନ୍ । ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ସ୍ତୋତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
ସେ କୁବେର ସମାନ ଧନୀ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ; ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ସିଦ୍ଧସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦି ପଠେନ୍ମାସମେକଂ ତୁ ସନ୍ତତମ୍ । ମହାସୁଖୀ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି କେହି ଏହି ସିଦ୍ଧ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଏକ ମାସ ଧରି ଲଗାତାର ପଢିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅତି ଖୁସି ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେବ।
ସ୍ଵାହୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ନାରାଯଣ ମହାଭାଗ ନାରାଯଣ ମହାପ୍ରଭୋ । ରୂପେଣୈଵ ଗୁଣେନୈଵ ଯଶସା ତେଜସା ତ୍ଵିଷା
ସ୍ୱାହା ନାମକ କଥାର ବର୍ଣ୍ନନ। ନାରଦ କହିଲେ: ନାରାୟଣ, ମହାଭାଗ, ନାରାୟଣ, ମହାପ୍ରଭୁ; ତୁମର ରୂପ, ଗୁଣ, କୀର୍ତି, ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା—
ତ୍ଵମେଵ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ମୁନେ । ତପସ୍ଵିନାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ପରୋ ଵେଦଵିଦାଂଵର
ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଯୋଗୀମାନେ, ମୁନିମାନେ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ; ବେଦ ଜାଣିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଉପାଖ୍ଯାନଂ ଵିଜ୍ଞାତଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଅନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦୁପାଖ୍ଯାନଂ ନିଗୂଢଂ ଵଦ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ଭାବରେ ବୁଝି ପାରିଛି; ଏବେ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଓ ଲୁଚିଥିବା କଥା କହ।
ଅତୀଵ ଗୋପନୀଯଂ ଯଦୁପଯୁକ୍ତଂ ଚ ସର୍ଵତଃ । ଅପ୍ରକାଶ୍ଯଂ ପୁରାଣେଷୁ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଧର୍ମସଂଯୁତମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନଟି ବହୁତ ଗୁପ୍ତ, ସବୁବେଳେ ସାବଧାନ ହୋଇ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ପୁରାଣରେ ଏହା ପ୍ରକାଶ ହୋଇନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବେଦରେ ଏହା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି ଏବଂ ଧର୍ମ ସହିତ ଜଡିତ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ନାନାପ୍ରକାରମାଖ୍ଯାନମପ୍ରକାଶ୍ଯଂ ପୁରାଣତଃ । ଶ୍ରୁତଂ କତିଵିଧଂ ଗୂଢମାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଥା ଅଛି, ଯାହା ପୁରାଣରେ ପ୍ରକାଶିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣାଯାଇଛି, ସେଗୁଡିକ ବହୁତ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ତେଷୁ ଯତ୍ସାରଭୂତଂ ଚ ଶ୍ରୋତୁଂ କିଂ ଵା ତ୍ଵମିଚ୍ଛସି । ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ମହାଭାଗ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତତ୍ପୁନଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟି ମୂଳ ଏବଂ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ କଣ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୋତେ କହ, ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପରେ ମୁଁ ଏହା ଆଉ ଖୋଲିବି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସ୍ଵାହା ଦେଵୀ ହଵିର୍ଦାନେ ପ୍ରଶସ୍ତା ସର୍ଵକର୍ମସୁ । ପିତୃଦାନେ ସ୍ଵଧା ଶସ୍ତା ଦକ୍ଷିଣା ସର୍ଵତୋ ଵରା
ନାରଦ କହିଲେ — ସ୍ୱାହା ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ। ପିତୃପୂଜାରେ ସ୍ୱଧା ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉତ୍ତମ।
ଏତାସାଂ ଚରିତଂ ଜନ୍ମଫଲଂ ପ୍ରାଧାନ୍ଯମେଵ ଚ । ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂଵର
ଏମାନଙ୍କର କାହାଣୀ, ଜନ୍ମର ଫଳ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ହେ ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ସୂତ ଉଵାଚ ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମୁନିସତ୍ତମଃ । କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ପୁରାଣୋକ୍ତାଂ ପୁରାତନୀମ୍
ସୂତ କହିଲେ — ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସିଲେ ଏବଂ ପୁରାଣରେ ଥିବା ପୁରାତନ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସୃଷ୍ଟେଃ ପ୍ରଥମତୋ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାହାରାର୍ଥଂ ଯଯୁଃ ପୁରା । ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ବ୍ରହ୍ମସଭାମାଜଗ୍ମୁଃ ସୁମନୋହରାମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାହା ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ସୁନ୍ଦର ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭାକୁ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵା ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁରାହାରହେତୁକଂ ମୁନେ । ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ନିଷେଵେ ଶ୍ରୀହରିଂ ପରମ୍
ସେଠାକୁ ଗିଁ ଦେବତାମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ନିବେଦନ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହା ଶୁଣି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଯଜ୍ଞରୂପୋ ହି ଭଗଵାନ୍ କଲଯା ଚ ବଭୂଵ ହ । ଯଜ୍ଞେ ଯଦ୍ଯଦ୍ଧଵିର୍ଦାନଂ ଦତ୍ତଂ ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ
ନାରଦ କହିଲେ — ଭଗବାନ ଯଜ୍ଞର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅଂଶରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଯେଉଁ ହବିର୍ଦ୍ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଦେଇଥିଲେ—
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ହଵିର୍ଦଦତି ଵିପ୍ରାଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦଯଃ । ସୁରା ନୈଵ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ତଦ୍ଦାନଂ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହବି ଦେଲେ, ଦେବତାମାନେ ସେହି ଦାନ ପାଇନଥିଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦେଵା ଵିଷଣ୍ଣାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ତତ୍ସଭାଂ ଚ ଯଯୁଃ ପୁନଃ । ଗତ୍ଵା ନିଵେଦନଂ ଚକ୍ରୁରାହାରାଭାଵହେତୁକମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିରାଶ ହୋଇ ପୁଣି ସେଇ ସଭାକୁ ଗଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବ ଦେଖାଇ ନିବେଦନ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଧ୍ଯାନେନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ । ପୂଜାଞ୍ଚକାର ପ୍ରକୃତେଧ୍ଯାନେନୈଵ ତଦାଜ୍ଞଯା
ବ୍ରହ୍ମା ଏହା ଶୁଣି ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କଲେ।
ପ୍ରକୃତେଃ କଲଯା ଚୈଵ ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପିଣୀ । ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରୀ ଶ୍ଯାମା ରମଣୀଯା ମନୋହରା
ପ୍ରକୃତିଙ୍କ ଅଂଶରୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ବହୁତ ସୁନ୍ଦର, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ ମନୋହର ଏକ ଦେବୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରା । ଉଵାଚେତି ଵିଧେରଗ୍ରେ ପଦ୍ମଯୋନେ ଵରଂ ଵୃଣୁ
ସେ ହସ୍ୟମୁଖ ଓ କୃପାମୟ ମୁହଁରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ — 'ଏକ ଵର ଚାହିଁ।'
ଵିଧିସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମ୍ଭ୍ରମାତ୍ସମୁଵାଚ ତାମ୍ । ପ୍ରଜାପତିରୁଵାଚ ତ୍ଵମଗ୍ନେର୍ଦାହିକା ଶକ୍ତିର୍ଭଵ ଯାତୀଵ ସୁନ୍ଦରୀ
ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆଦର ସହିତ କହିଲେ — 'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଦାହନ ଶକ୍ତି ହେଉ।'
ଦଗ୍ଧୁଂ ନ ଶକ୍ତଃ ପ୍ରକୃତୀର୍ହୁତାଶଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଵିନା । ତ୍ଵନ୍ନାମୋଚ୍ଚାର୍ଯ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ତେ ଯୋ ଦାସ୍ଯତି ହଵିର୍ନରଃ
ତୁମ ବିନା ପ୍ରକୃତି କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି କେହି ଦାହନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ମଣିଷ ମନ୍ତ୍ର ଶେଷରେ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ହବି ଦେବେ—
ସୁରେଭ୍ଯସ୍ତତ୍ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ସୁରାଃ ସାନନ୍ଦପୂର୍ଵକମ୍ । ଅଗ୍ନେଃ ସମ୍ପତ୍ସ୍ଵରୂପା ଚ ଶ୍ରୀରୂପା ସା ଗୃହେଶ୍ଵରୀ
ଦେବତାମାନେ ସେହି ଦାନ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ସେ ଅଗ୍ନିର ଶ୍ରୀ ଓ ଗୃହର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଦେଵାନାଂ ପୂଜିତା ଶଶ୍ଵନ୍ନରାଦୀନାଂ ଭଵାମ୍ବିକେ । ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସା ଵିଷଣ୍ଣା ବଭୂଵ ହ
ହେ ମା, ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତମୁଵାଚ ତତୋ ଦେଵୀ ସ୍ଵାଭିପ୍ରାଯଂ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵମ୍ । ସ୍ଵାହୋଵାଚ ଅହଂ କୃଷ୍ଣଂ ଭଜିଷ୍ଯାମି ତପସା ସୁଚିରେଣ ଚ
ତାପରେ ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ କହିଲେ । ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜିବି ।"
ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତଦନ୍ଯଂ ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ ଭ୍ରମମେଵ ଚ । ଵିଧାତା ଜଗତସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଶମ୍ଭୁର୍ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯୋ ଵିଭୁଃ
ଯେଉଁଠିଏ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ, ସେ ସବୁ ମାନେ ସ୍ୱପ୍ନ ସଦୃଶ ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ । ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମେ, ଏବଂ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।