ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗତ୍ପ୍ରସୂଂ ଶାନ୍ତାଂ ତୁଷ୍ଟାଵୈତାଂ ପୁରନ୍ଦରଃ । ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ବିଶ୍ୱର ମାଆଁଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସେ ଅନନ୍ଦରେ ଶରୀର କମ୍ପିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୁହା, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ପ୍ରଦତ୍ତେନ ସ୍ତୋତ୍ରରାଜେନ ସଂଯୁତଃ । ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟପ୍ରଦେନୈଵ ଵୈଦିକେନୈଵ ତତ୍ର ଚ
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବେଦମୟ ସ୍ତୁତିରାଜ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ପୁରନ୍ଦର ଉଵାଚ ନମଃ କମଲଵାସିନ୍ଯୈ ନାରାଯଣ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ । କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାଯୈ ସତତଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ
ପୁରନ୍ଦର କହିଲେ: ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ତୁମକୁ, ନାରାୟଣୀ ତୁମକୁ, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏବଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
ପଦ୍ମପତ୍ରେକ୍ଷଣାଯୈ ଚ ପଦ୍ମାସ୍ଯାଯୈ ନମୋ ନମଃ । ପଦ୍ମାସନାଯୈ ପଦ୍ମିନ୍ଯୈ ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯୈ ଚ ନମୋ ନମଃ
ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ନୟନ ଯାଙ୍କର, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ପଦ୍ମାସନା, ପଦ୍ମିନୀ ଓ ବୈଷ୍ଣବୀ ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ସ୍ଵରୂପିଣ୍ଯୈ ସର୍ଵାରାଧ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ । ହରିଭକ୍ତିପ୍ରଦାତ୍ର୍ଯୈ ଚ ହର୍ଷଦାତ୍ର୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜିତା, ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃସ୍ଥିତାଯୈ ଚ କୃଷ୍ଣେଶାଯୈ ନମୋ ନମଃ । ଚନ୍ଦ୍ରଶୋଭାସ୍ଵରୂପାଯୈ ରତ୍ନପଦ୍ମେ ଚ ଶୋଭନେ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସିଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଶ୍ୱରୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭା ସଦୃଶ ଦେହ ଓ ରତ୍ନପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ସମ୍ପତ୍ତ୍ଯଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ୍ଯୈ ମହାଦେଵ୍ଯୈ ନମୋ ନମଃ । ନମୋ ଵୃଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପାଯୈ ଵୃଦ୍ଧିଦାଯୈ ନମୋ ନମଃ
ସମ୍ପଦର ଅଧିପତି ଦେବୀ, ମହାଦେବୀ, ବୃଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଯା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ କ୍ଷୀରସାଗରେ । ସ୍ଵର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀରିନ୍ଦ୍ରଗେହେ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନୃପାଲଯେ
ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଯିଏ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହର ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ରାଜମହଳରେ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀ ସେଇ ତୁମେ।
ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଗୃହିଣାଂ ଗେହେ ଚ ଗୃହଦେଵତା । ସୁରଭିଃ ସାଗରେ ଜାତା ଦକ୍ଷିଣା ଯଜ୍ଞକାମିନୀ
ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ଘରର ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଘରର ଦେବତା, ସାଗରରେ ଜନ୍ମିଥିବା ସୁରଭି ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଆବଶ୍ୟକ ଦକ୍ଷିଣା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଅଦିତିର୍ଦେଵମାତା ତ୍ଵଂ କମଲା କମଲାଲଯା । ସ୍ଵାହା ତ୍ଵଂ ଚ ହଵିର୍ଦାନେ କଵ୍ଯଦାନେ ସ୍ଵଧା ସ୍ମୃତା
ତୁମେ ଦେବମାତା ଅଦିତି, ପଦ୍ମା, ପଦ୍ମାଳୟା; ହବିର ଦାନରେ 'ସ୍ୱାହା', ପିତୃପୂଜାରେ 'ସ୍ୱଧା' ଭାବେ ସ୍ମୃତ।
ତ୍ଵଂ ହି ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପା ଚ ସର୍ଵାଧାରା ଵସୁନ୍ଧରା । ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ନାରାଯଣପରାଯଣା
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରୂପ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଏହି ଭୂମି ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଶରଣ।
କ୍ରୋଧହିଂସାଵର୍ଜିତା ଚ ଵରଦା ଶାରଦା ଶୁଭା । ପରମାର୍ଥପ୍ରଦା ତ୍ଵଂ ଚ ହରିଦାସ୍ଯପ୍ରଦା ପରା
କ୍ରୋଧ ଓ ହିଂସା ରହିତ, ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିବା, ଶୁଭା ଶାରଦା, ଉତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ତୁମେ।
ଯଯା ଵିନା ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଭସ୍ମୀଭୂତମସାରକମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୃତଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ଶଶ୍ଵତ୍ସର୍ଵଂ ଯଯା ଵିନା
ତୁମେ ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ତୁମେ ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଭଳି ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ସବୁ କିଛି ସଦା ସ୍ୱରୂପରେ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ପରା ମାତା ସର୍ଵବାନ୍ଧଵରୂପିଣୀ । ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ତ୍ଵଂ ଚ କାରଣରୂପିଣୀ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମା, ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ; ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ମୂଳ କାରଣ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଯଥା ମାତା ସ୍ତନାନ୍ଧାନାଂ ଶିଶୂନାଂ ଶୈଶଵେ ସଦା । ତଥା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦା ମାତା ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵରୂପତଃ
ଯେପରି ଏକ ମା ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଅନ୍ନପାନ ଦେଇ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମା, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ସଦା ପାଳନ କରୁଛ।
ମାତୃହୀନଃ ସ୍ତନାନ୍ଧସ୍ତୁ ସ ଚ ଜୀଵତି ଦୈଵତଃ । ତ୍ଵଯା ହୀନୋ ଜନଃ କୋଽପି ନ ଜୀଵତ୍ଯେଵ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ମା ଓ ଅନ୍ନ ନଥିଲେ ଶିଶୁ ଦୈବବଶରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରେ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନଥିଲେ କେହି ଜୀବନ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
ସୁପ୍ରସନ୍ନସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ମାଂ ପ୍ରସନ୍ନା ଭଵାମ୍ବିକେ । ଵୈରିଗ୍ରସ୍ତଂ ଚ ଵିଷଯଂ ଦେହି ମହ୍ଯଂ ସନାତନି
ଓ ଅମ୍ବିକେ, ତୁମର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ଅତି ଦୟାମୟ; ମୋପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଓ ସନାତନୀ, ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟ ଓ ବିଶ୍ୱ ଉପରେ ଶାସନ ଦିଅ।
ଅହଂ ଯାଵତ୍ତ୍ଵଯା ହୀନୋ ବନ୍ଧୁହୀନଶ୍ଚ ଭିକ୍ଷୁକଃ । ସର୍ଵସମ୍ପଦ୍ଵିହୀନଶ୍ଚ ତାଵଦେଵ ହରିପ୍ରିଯେ
ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମେ ନଥିଲି, ମୁଁ ବାନ୍ଧବହୀନ, ଭିକ୍ଷାରେ ରହୁଥିବା ଏକ ଭିକ୍ଷୁ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ଜ୍ଞାନଂ ଦେହି ଚ ଧର୍ମଂ ଚ ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍ । ପ୍ରଭାଵଞ୍ଚ ପ୍ରତାପଂ ଚ ସର୍ଵାଧିକାରମେଵ ଚ
ମୋତେ ଜ୍ଞାନ, ଧର୍ମ, ଆକାଂକ୍ଷିତ ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ଦିଅ।
ଜଯଂ ପରାକ୍ରମଂ ଯୁଦ୍ଧେ ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵ ଚ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଃ ସୁରଗଣୈଃ ସହ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଓ ପ୍ରତାପ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସନ ଦିଅ; ଏପରି କହି ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ସହିତ—
ପ୍ରଣନାମ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋ ମୂର୍ଧ୍ନା ଚୈଵ ପୁନଃ ପୁନଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଶଙ୍କରଶ୍ଚୈଵ ଶେଷୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କେଶଵଃ
ସେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଲଗାଇ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା, ଶଙ୍କର, ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟ ଏପରି କଲେ।
ସର୍ଵେ ଚକ୍ରୁଃ ପରୀହାରଂ ସୁରାର୍ଥେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପମାଲାଂ ମନୋହରାମ୍
ସମସ୍ତେ ଦେବମାନେ ଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କଲେ; ଦେବୀ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଏକ ମନୋହର ପୁଷ୍ପମାଳା ଦେଇ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
କେଶଵାଯ ଦଦୌ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ସୁରସଂସଦି । ଯଯୁର୍ଦେଵାଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଚ ନାରଦ
ଦେବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବୀ କେଶବଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେଲେ; ଦେବମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ଓ ନାରଦ।
ଦେଵୀ ଯଯୌ ହରେଃ ସ୍ଥାନଂ ହୃଷ୍ଟା କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନଃ । ଯଯତୁଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଗୃହଂ ବ୍ରହ୍ମେଶାନୌ ଚ ନାରଦ
ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ହରିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଈଶାନ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଓ ନାରଦ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଶୁଭାଶିଷଂ ତୌ ଚ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନରଃ
ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପଢିଥାଏ—
କୁବେରତୁଲ୍ଯଃ ସ ଭଵେଦ୍ରାଜରାଜେଶ୍ଵରୋ ମହାନ୍ । ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ସ୍ତୋତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍
ସେ କୁବେର ସମାନ ଧନୀ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ; ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥର ପଢିଲେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରର ସିଦ୍ଧି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ସିଦ୍ଧସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଦି ପଠେନ୍ମାସମେକଂ ତୁ ସନ୍ତତମ୍ । ମହାସୁଖୀ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି କେହି ଏହି ସିଦ୍ଧ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଏକ ମାସ ଧରି ଲଗାତାର ପଢିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅତି ଖୁସି ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେବ।
ସ୍ଵାହୋପାଖ୍ଯାନଵର୍ଣନମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ନାରାଯଣ ମହାଭାଗ ନାରାଯଣ ମହାପ୍ରଭୋ । ରୂପେଣୈଵ ଗୁଣେନୈଵ ଯଶସା ତେଜସା ତ୍ଵିଷା
ସ୍ୱାହା ନାମକ କଥାର ବର୍ଣ୍ନନ। ନାରଦ କହିଲେ: ନାରାୟଣ, ମହାଭାଗ, ନାରାୟଣ, ମହାପ୍ରଭୁ; ତୁମର ରୂପ, ଗୁଣ, କୀର୍ତି, ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା—
ତ୍ଵମେଵ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ମୁନେ । ତପସ୍ଵିନାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ପରୋ ଵେଦଵିଦାଂଵର
ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଯୋଗୀମାନେ, ମୁନିମାନେ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ; ବେଦ ଜାଣିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଉପାଖ୍ଯାନଂ ଵିଜ୍ଞାତଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍ । ଅନ୍ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦୁପାଖ୍ଯାନଂ ନିଗୂଢଂ ଵଦ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ଭାବରେ ବୁଝି ପାରିଛି; ଏବେ ଆଉ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଓ ଲୁଚିଥିବା କଥା କହ।