କଟୂକ୍ତିଂ ତଂ ପ୍ରଵଦତି ସୋଲ୍ମୁକଂ ସମ୍ପ୍ରଯାତି ହି । ଉଲ୍କାଂ ଦଦାତି ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରେ ସତତଂ ମମ କିଙ୍କରଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହେ, ସେ ଉଲ୍ମୁକ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ; ମୋର ଦାସ ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମୁହଁରେ ସଦା ଅଗ୍ନିର ଉଲ୍କା ରଖେ।
ଦଣ୍ଡେନ ତାଡଯେନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ତଲ୍ଲୋମାବ୍ଦପ୍ରମାଣକମ୍ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵୀ ଚ ଵିଧଵା ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକ ବର୍ଷ ଚୁଲିର ମାପରେ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ; ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଧବା ନାରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚୈଵ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତା ତତଃ ଶୁଚିଃ । ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶୂଦ୍ରଭୋଗ୍ଯା ଚାନ୍ଧକୂପେ ପ୍ରଯାତି ସା
ସେ ବିଧବା ଜୀବନ ଭୋଗ କରି, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ଧକାର କୁଆଁକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତପ୍ତଶୌଚୋଦକେ ଧ୍ଵାନ୍ତେ ତଦାହାରୀ ଦିଵାନିଶମ୍ । ନିଵସେଦତିସନ୍ତପ୍ତା ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତା
ସେଠାରେ ତାପିତ ଶୌଚ ଜଳରେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦିନ ରାତି ଖାଇଥାଏ; ସେ ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ଶୌଚୋଦକେ ନିମଗ୍ନା ସା ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ । କାକୀ ଜନ୍ମସହସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି ସୂକରୀ
ସେ ଶୌଚ ଜଳରେ ଡୁବି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ଏହି ଅବଧିରେ ସେ ହଜାର ଜନ୍ମ କାଉଁଡି, ଶତ ଜନ୍ମ ଶୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଶୃଗାଲୀ ଶତଜନ୍ମାନି ଶତଜନ୍ମାନି କୁକ୍କୁଟୀ । ପାରାଵତୀ ସପ୍ତଜନ୍ମ ଵାନରୀ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଶତ ଜନ୍ମ ଶିଆଳୀ, ଶତ ଜନ୍ମ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରାବତୀ ଏବଂ ସାତ ଜନ୍ମ ବାନରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେତ୍ସା ଚାଣ୍ଡାଲୀ ସର୍ଵଭୋଗ୍ଯା ଚ ଭାରତେ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ରଜକୀ ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତା ଚ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ତାପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଚଣ୍ଡାଳୀ ହୁଅନ୍ତି; ପୁନି ଧୋବିନୀ, କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତଃ କୁଷ୍ଠଯୁତା ତୈଲକାରୀ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵେତ୍ତତଃ । ନିଵସେଦ୍ଵେଧନେ ଵେଶ୍ଯା ପୁଙ୍ଗୀ ଚ ଦଣ୍ଡତାଡନେ
ତାପରେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହୋଇ ତେଲ ତିଆରି କରିଥାଏ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ତଳ ଗଡ଼ିରେ ବେଶ୍ୟା, ବାଁଶିବାଦକ ଏବଂ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ।
ଜଲରନ୍ଧ୍ରେ ଵସେଦ୍ଵେଶ୍ଯା କୁଲଟା ଦେହଚୂର୍ଣକେ । ସ୍ଵୈରିଣୀ ଦଲନେ ଚୈଵ ଧୃଷ୍ଟା ଚ ଶୋଷଣେ ତଥା
ବେଶ୍ୟା ଜଳର ଗଡ଼ିରେ ବସିଥାଏ, ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ ଶରୀର ଚୁରୁଣା ଘରେ ରହେ; ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ ଚକି ଘରେ, ଧୃଷ୍ଟା ଶୁଷ୍କାଳୟରେ ବସିଥାଏ।
ନିଵସେଦ୍ଯାତନାଯୁକ୍ତା ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତା । ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷା ସତତଂ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ସତି
ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ ରହେ; ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସଦା ମଳ ଓ ପିତ୍ତ ଖାଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଵିଟ୍କୃମିଶ୍ଚ ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ତତଃ ଶୁଚିଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଗଚ୍ଛେତ୍କ୍ଷତ୍ରିଯାଂ ଵାପି କ୍ଷତ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ କୀଟ ହେଇ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ, କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜଣେ କ୍ଷତ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିପାରିବେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ଯାଂ ଚ ଶୂଦ୍ରା ଵା ଶୂଦ୍ରଶ୍ଚାପି ଵ୍ରଜେଦ୍ଯଦି । ସଵର୍ଣପରଦାରୈଶ୍ଚ କଷାଯଂ ଯାନ୍ତି ତେ ଜନାଃ
ବୈଶ୍ୟ ଜଣେ ବୈଶ୍ୟାଙ୍କୁ, ଶୂଦ୍ର ଜଣେ ଶୂଦ୍ରାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିପାରିବେ; ତେବେ ଏକେ ସମ୍ବଳର ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେଶକୁ ଯାନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା କଷାଯତପ୍ତୋଦଂ ନିଵସେଦ୍ଵା ଶତାବ୍ଦକମ୍ । ତତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଚ୍ଛୁଦ୍ଧସ୍ତତୋ ଵୈ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦଯଃ
ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରି, ତାପିତ ପାଣି ପିଇ, ଶତ ବର୍ଷ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବେ, ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବେ।
ଯୋଷିତଶ୍ଚାପି ଶୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତୀତ୍ଯେଵମାହ ପିତାମହଃ । କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୈଶ୍ଯୋ ଵାପି ପତିଵ୍ରତେ
ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ପିତାମହ କହିଛନ୍ତି; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ, ବୈଶ୍ୟ ଜଣେ ପତିବ୍ରତାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିପାରିବେ।
ମାତୃଗାମୀ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ଶୂର୍ପେ ଚ ନରକେ ଵସେତ୍ । ଶୂର୍ପାକାରୈଶ୍ଚ କୃମିଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ସହ ଭକ୍ଷିତଃ
ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିଥିବା ଜଣେ ଶୂର୍ପ ନରକରେ ରହିବେ; ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ସହିତ ଶୂର୍ପ ଆକାରର କୀଟମାନେ ଖାଇଦେଇବେ।
ପ୍ରତପ୍ତମୂତ୍ରଭୋଜୀ ଚ ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତଃ । ତତ୍ରୈଵ ଯାତନାଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେ ତାପିତ ମୁତ୍ର ଖାଇବେ, ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯିବେ, ଏଠି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବେ, ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ସପ୍ତଜନ୍ମ ଵରାହଶ୍ଚ ଛାଗଲଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଚିଃ । କରେ ଧୃତ୍ଵା ତୁ ତୁଲସୀଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂକର ହେବେ, ତାପରେ ଛାଗ ହେବେ, ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ; ତୁଳସୀ ହାତରେ ଧରି ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ—
ମିଥ୍ଯା ଵା ଶପଥଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଗଙ୍ଗାତୋଯଂ କରେ କୃତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ଶପଥ କରିଥିଲେ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଗଙ୍ଗା ଜଳ ହାତରେ ଧରି ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ—
ଶିଲାଂ ଵା ଦେଵପ୍ରତିମାଂ ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଦତ୍ତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣହସ୍ତଂ ଚ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
କିମ୍ବା ପଥର କିମ୍ବା ଦେବତା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଛୁଇଁ ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଡାହାଣ ହାତ ଦେଇ ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ—
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦେଵଗୃହେ ଵାପି ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଆସ୍ପୃଶ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଗାଂ ଚ ଜ୍ଵାଲାଵହ୍ନିଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ ଦ୍ଵିଜଃ
କିମ୍ବା ଦେବ ଗୃହରେ ଦଉଡ଼ି ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଁକୁ ଛୁଇଁ ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାଅଗ୍ନିକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ।
ନ ପାଲଯେତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଚ ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୀ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ଯଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵାସଘାତକଃ
ଯଦି ଶପଥ ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ମିତ୍ର ଦ୍ରୋହ କରିଥିବା, କୃତଘ୍ନ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ଜଣେ—
ମିଥ୍ଯାସାକ୍ଷ୍ଯପ୍ରଦଶ୍ଚୈଵ ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଏତେ ତତ୍ର ଵସନ୍ତ୍ଯେଵ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଏମାନେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରହିବେ।
ତଥାଙ୍ଗାରପ୍ରଦଗ୍ଧାଶ୍ଚ ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତାଃ । ଚାଣ୍ଡାଲସ୍ତୁଲସୀଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସପ୍ତଜନ୍ମ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ଏଭଳି ଅଙ୍ଗାରରେ ପୋଡ଼ି ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯିବା ଜଣେ—ଚଣ୍ଡାଳ ତୁଳସୀ ଛୁଇଲେ, ସାତ ଜନ୍ମ ପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୋ ଗଙ୍ଗାଜଲସ୍ପର୍ଶୀ ପଞ୍ଚଜନ୍ମ ତତଃ ଶୁଚିଃ । ଶିଲାସ୍ପର୍ଶୀ ଵିଟ୍କୃମିଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ସୁନ୍ଦରି
ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଛୁଇଲେ, ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ; ପଥର ଛୁଇଥିବା ଜଣେ ମଳରେ କୀଟ ହେଇ, ସାତ ଜନ୍ମ ପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ।
ଅର୍ଚାସ୍ପର୍ଶୀ ବ୍ରହ୍ମକୃମିଃ ସପ୍ତଜନ୍ମ ତତଃ ଶୁଚି । ଦକ୍ଷହସ୍ତପ୍ରଦାତା ଚ ସର୍ପଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ମୂର୍ତ୍ତି ଛୁଇଲେ, ବ୍ରହ୍ମ କୀଟ ହେଇ, ସାତ ଜନ୍ମ ପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ; ଡାହାଣ ହାତରେ ଦେଇଥିବା ଜଣେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାପ ହେବେ।
ତତୋ ଭଵେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମହୀନୋ ମାନଵଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଚିଃ । ମିଥ୍ଯାଵାଦୀ ଦେଵଗୃହେ ଦେଵଲଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଏହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମ ହୀନ ମନୁଷ୍ୟ ହେବେ, ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ; ଦେବ ଗୃହରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଥିବା ଜଣେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବଳ ହେବେ।
ଵିପ୍ରାଦିସ୍ପର୍ଶକାରୀ ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରଜାତିର୍ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ମୂକଃ ସ ବଧିରଶ୍ଚ ତ୍ରିଜନ୍ମନି
ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଛୁଇଥିବା ଜଣେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବାଘ ଜନ୍ମ ନେବେ; ଏହା ପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ ଓ ବଧିର ହେବେ।
ଭାର୍ଯାହୀନୋ ବନ୍ଧୁହୀନୋ ଵଂଶହୀନସ୍ତତଃ ଶୁଚିଃ । ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୀ ଚ ନକୁଲଃ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚାପି ଗଣ୍ଡକଃ
ଯେଉଁଠି ବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାହିଁ, ବା ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ, ବା ବଂଶ ନାହିଁ—ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ; ମିତ୍ର ଦ୍ରୋହୀ ନକୁଳ ହେବେ, କୃତଘ୍ନ ଗଣ୍ଡକ ହେବେ।
ଵିଶ୍ଵାସଘାତୀ ଵ୍ଯାଘ୍ରଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ । ମିଥ୍ଯାସାକ୍ଷୀ ଚ ଵକ୍ତଵ୍ଯେ ମଣ୍ଡୂକଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯେଉଁଠି ଭରସା ଭଙ୍ଗ କରେ, ସେ ଭାରତ ଦେଶରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଘ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଯେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଦେଉଛି, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଉ ମେଢ଼କ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ପୂର୍ଵାନ୍ସପ୍ତାପରାନ୍ସପ୍ତ ପୁରୁଷାନ୍ହନ୍ତି ଚାତ୍ମନଃ । ନିତ୍ଯକ୍ରିଯାଵିହୀନଶ୍ଚ ଜଡତ୍ଵେନ ଯୁତୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏହିପରି ଜଣେ ନିଜ ପୂର୍ବଜ ସାତ ଜଣଙ୍କୁ ଓ ଉତ୍ତରପୁରୁଷ ସାତ ଜଣଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଦ୍ୱିଜ ଯଦି ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଜଡ଼ ମନ ହୋଇଯାଏ।