ତତ୍ରୈଵ ଯାତନାଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯମଦୂତେନ ତାଡିତଃ । ତିତ୍ତିରିଃ କୁଲଟାଗାମୀ ଧୃଷ୍ଟାଗାମୀ ଚ ଵାଯସଃ
ସେଠି ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ ଖାଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। କୁଳଟାଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା ଲୋକ ତିତିରି ପକ୍ଷୀ ହୁଏ, ଧର୍ଷିଣୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା କାଉଁ ହୁଏ।
କୋକିଲଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀଗାମୀ ଵେଶ୍ଯାଗାମୀ ଵୃକଃ ସ୍ମୃତଃ । ପୁଙ୍ଗୀଗାମୀ ସୂକରଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମନି ଭାରତେ
ପୁଂଶ୍ଚଳୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା କୋଇଲିକା, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା ବଘ୍ର ହୁଏ। ପୁଙ୍ଗୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା ସାତ ଜନ୍ମ ଭାରତରେ ଶୂକର ହୁଏ।
ମହାଵେଶ୍ଯାପ୍ରଗାମୀ ଚ ଜାଯତେ ଶାଲ୍ମଲୀତରୁଃ । ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଜ୍ଞାନହୀନଶ୍ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଅତିରେକ ସମ୍ପର୍କ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ବେଳେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାଲ୍ମଳୀ ଗଛରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଅରୁନ୍ତୁଦଂ ସ ଯାତ୍ଯେଵାପ୍ଯନ୍ନମାନାବ୍ଦମେଵ ଚ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵଶ୍ଚାପ୍ଯୁଦରେ ରୋଗପୀଡିତଃ
ସେ ଅରୁନ୍ତୁଦ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଖାଇଥାଏ; ତାପରେ ଗଭିର ଉଦର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଗୁଲ୍ମଯୁକ୍ତଶ୍ଚ କାଣଶ୍ଚ ଦନ୍ତହୀନସ୍ତତଃ ଶୁଚିଃ । ଵାକ୍ପ୍ରଦତ୍ତାଂ ସ୍ଵକନ୍ଯାଂ ଚ ଯୋଽନ୍ଯସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦାତି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଗଠି ରୋଗ, ଏକ ଆଖି, ଦାନ୍ତ ନଥିବା ଏବଂ ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ କଥା ଦେଇଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି।
ସ ଵସେତ୍ପାଂସୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍ । ତଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯହାରୀ ଯଃ ସାଧ୍ଵି ପାଂସୁଵେଷ୍ଟେ ଶତାବ୍ଦକମ୍
ସେ ପାଉଁସ ଗଡ଼ିରେ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ରହି, ସେଠାରୁ ଖାଇଥାଏ; ଯିଏ ଏଭଳି ଏକ ସତୀ ନାରୀଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରେ, ସେ ଶତ ବର୍ଷ ପାଉଁସରେ ଢାକାଯାଇ ରହିଥାଏ।
ନିଵସେଚ୍ଛରଶଯ୍ଯାଯାଂ ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତଃ । ଭକ୍ତ୍ଯା ନ ପୂଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରଃ ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେ ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ, କାଠିର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସିଥାଏ।
ସ ଯାତି ଶୂଲିନଃ ପାପାଚ୍ଛୂଲପ୍ରୋତଂ ସୁଦାରୁଣମ୍ । ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶତାବ୍ଦଂ ତତ୍ରୈଵ ଶ୍ଵାପଦଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ପାପ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଧା ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ; ସେଠାରେ ଶତ ବର୍ଷ ରହି, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ୟପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଦେଵଲଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମ ତତଃ ଶୁଚିଃ । କରୋତି କୁଣ୍ଠିତଂ ଵିପ୍ରଂ ଯଦ୍ଭିଯା କମ୍ପତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତା ହୁଅନ୍ତି, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୟରେ କମ୍ପିତ କରେ।
ପ୍ରକମ୍ପନେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଵିପ୍ରଲୋମାବ୍ଦମେଵ ଚ । ପ୍ରକୋପଵଦନା କୋପାତ୍ ସ୍ଵାମିନଂ ଯା ଚ ପଶ୍ଯତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚୁଲି ସହିତ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି କମ୍ପିତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥାଏ; ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ରାଗିତ ମୁହଁରେ ଦେଖେ।
କଟୂକ୍ତିଂ ତଂ ପ୍ରଵଦତି ସୋଲ୍ମୁକଂ ସମ୍ପ୍ରଯାତି ହି । ଉଲ୍କାଂ ଦଦାତି ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରେ ସତତଂ ମମ କିଙ୍କରଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହେ, ସେ ଉଲ୍ମୁକ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ; ମୋର ଦାସ ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମୁହଁରେ ସଦା ଅଗ୍ନିର ଉଲ୍କା ରଖେ।
ଦଣ୍ଡେନ ତାଡଯେନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ତଲ୍ଲୋମାବ୍ଦପ୍ରମାଣକମ୍ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵୀ ଚ ଵିଧଵା ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକ ବର୍ଷ ଚୁଲିର ମାପରେ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ; ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଧବା ନାରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚୈଵ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତା ତତଃ ଶୁଚିଃ । ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶୂଦ୍ରଭୋଗ୍ଯା ଚାନ୍ଧକୂପେ ପ୍ରଯାତି ସା
ସେ ବିଧବା ଜୀବନ ଭୋଗ କରି, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ଧକାର କୁଆଁକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତପ୍ତଶୌଚୋଦକେ ଧ୍ଵାନ୍ତେ ତଦାହାରୀ ଦିଵାନିଶମ୍ । ନିଵସେଦତିସନ୍ତପ୍ତା ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତା
ସେଠାରେ ତାପିତ ଶୌଚ ଜଳରେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦିନ ରାତି ଖାଇଥାଏ; ସେ ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ଶୌଚୋଦକେ ନିମଗ୍ନା ସା ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ । କାକୀ ଜନ୍ମସହସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି ସୂକରୀ
ସେ ଶୌଚ ଜଳରେ ଡୁବି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ଏହି ଅବଧିରେ ସେ ହଜାର ଜନ୍ମ କାଉଁଡି, ଶତ ଜନ୍ମ ଶୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଶୃଗାଲୀ ଶତଜନ୍ମାନି ଶତଜନ୍ମାନି କୁକ୍କୁଟୀ । ପାରାଵତୀ ସପ୍ତଜନ୍ମ ଵାନରୀ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଶତ ଜନ୍ମ ଶିଆଳୀ, ଶତ ଜନ୍ମ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରାବତୀ ଏବଂ ସାତ ଜନ୍ମ ବାନରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେତ୍ସା ଚାଣ୍ଡାଲୀ ସର୍ଵଭୋଗ୍ଯା ଚ ଭାରତେ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ରଜକୀ ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତା ଚ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ତାପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଚଣ୍ଡାଳୀ ହୁଅନ୍ତି; ପୁନି ଧୋବିନୀ, କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତଃ କୁଷ୍ଠଯୁତା ତୈଲକାରୀ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵେତ୍ତତଃ । ନିଵସେଦ୍ଵେଧନେ ଵେଶ୍ଯା ପୁଙ୍ଗୀ ଚ ଦଣ୍ଡତାଡନେ
ତାପରେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହୋଇ ତେଲ ତିଆରି କରିଥାଏ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ତଳ ଗଡ଼ିରେ ବେଶ୍ୟା, ବାଁଶିବାଦକ ଏବଂ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ।
ଜଲରନ୍ଧ୍ରେ ଵସେଦ୍ଵେଶ୍ଯା କୁଲଟା ଦେହଚୂର୍ଣକେ । ସ୍ଵୈରିଣୀ ଦଲନେ ଚୈଵ ଧୃଷ୍ଟା ଚ ଶୋଷଣେ ତଥା
ବେଶ୍ୟା ଜଳର ଗଡ଼ିରେ ବସିଥାଏ, ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ ଶରୀର ଚୁରୁଣା ଘରେ ରହେ; ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ ଚକି ଘରେ, ଧୃଷ୍ଟା ଶୁଷ୍କାଳୟରେ ବସିଥାଏ।
ନିଵସେଦ୍ଯାତନାଯୁକ୍ତା ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତା । ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷା ସତତଂ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ସତି
ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ ରହେ; ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସଦା ମଳ ଓ ପିତ୍ତ ଖାଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଵିଟ୍କୃମିଶ୍ଚ ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ତତଃ ଶୁଚିଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଗଚ୍ଛେତ୍କ୍ଷତ୍ରିଯାଂ ଵାପି କ୍ଷତ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ କୀଟ ହେଇ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ, କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜଣେ କ୍ଷତ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିପାରିବେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ଯାଂ ଚ ଶୂଦ୍ରା ଵା ଶୂଦ୍ରଶ୍ଚାପି ଵ୍ରଜେଦ୍ଯଦି । ସଵର୍ଣପରଦାରୈଶ୍ଚ କଷାଯଂ ଯାନ୍ତି ତେ ଜନାଃ
ବୈଶ୍ୟ ଜଣେ ବୈଶ୍ୟାଙ୍କୁ, ଶୂଦ୍ର ଜଣେ ଶୂଦ୍ରାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିପାରିବେ; ତେବେ ଏକେ ସମ୍ବଳର ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେଶକୁ ଯାନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା କଷାଯତପ୍ତୋଦଂ ନିଵସେଦ୍ଵା ଶତାବ୍ଦକମ୍ । ତତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଚ୍ଛୁଦ୍ଧସ୍ତତୋ ଵୈ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦଯଃ
ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରି, ତାପିତ ପାଣି ପିଇ, ଶତ ବର୍ଷ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ; ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବେ, ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବେ।
ଯୋଷିତଶ୍ଚାପି ଶୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତୀତ୍ଯେଵମାହ ପିତାମହଃ । କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୈଶ୍ଯୋ ଵାପି ପତିଵ୍ରତେ
ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ପିତାମହ କହିଛନ୍ତି; କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ, ବୈଶ୍ୟ ଜଣେ ପତିବ୍ରତାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିପାରିବେ।
ମାତୃଗାମୀ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ଶୂର୍ପେ ଚ ନରକେ ଵସେତ୍ । ଶୂର୍ପାକାରୈଶ୍ଚ କୃମିଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ସହ ଭକ୍ଷିତଃ
ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରିଥିବା ଜଣେ ଶୂର୍ପ ନରକରେ ରହିବେ; ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ସହିତ ଶୂର୍ପ ଆକାରର କୀଟମାନେ ଖାଇଦେଇବେ।
ପ୍ରତପ୍ତମୂତ୍ରଭୋଜୀ ଚ ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତଃ । ତତ୍ରୈଵ ଯାତନାଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେ ତାପିତ ମୁତ୍ର ଖାଇବେ, ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯିବେ, ଏଠି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବେ, ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ସପ୍ତଜନ୍ମ ଵରାହଶ୍ଚ ଛାଗଲଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଚିଃ । କରେ ଧୃତ୍ଵା ତୁ ତୁଲସୀଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂକର ହେବେ, ତାପରେ ଛାଗ ହେବେ, ଏହା ପରେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବେ; ତୁଳସୀ ହାତରେ ଧରି ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ—
ମିଥ୍ଯା ଵା ଶପଥଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଗଙ୍ଗାତୋଯଂ କରେ କୃତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ଶପଥ କରିଥିଲେ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଗଙ୍ଗା ଜଳ ହାତରେ ଧରି ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ—
ଶିଲାଂ ଵା ଦେଵପ୍ରତିମାଂ ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଦତ୍ତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣହସ୍ତଂ ଚ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ଯୋ ନ ପାଲଯେତ୍
କିମ୍ବା ପଥର କିମ୍ବା ଦେବତା ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଛୁଇଁ ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଡାହାଣ ହାତ ଦେଇ ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ—
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦେଵଗୃହେ ଵାପି ସ ଚ ଜ୍ଵାଲାମୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଆସ୍ପୃଶ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଗାଂ ଚ ଜ୍ଵାଲାଵହ୍ନିଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ ଦ୍ଵିଜଃ
କିମ୍ବା ଦେବ ଗୃହରେ ଦଉଡ଼ି ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ନରକକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ; ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଁକୁ ଛୁଇଁ ଶପଥ ନେଇ ଯଦି ରଖିନାହିଁ, ସେ ଜ୍ୱାଳାଅଗ୍ନିକୁ ଯାଇପଡ଼ିବେ।