ଶୂଦ୍ରପାକୋପଜୀଵୀ ଯଃ ସୂପକାର ଇତି ସ୍ମୃତଃ । ସନ୍ଧ୍ଯାପୂଜନହୀନଶ୍ଚ ପ୍ରମତ୍ତଃ ପତିତଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଜୀବନ ଚଳାଏ, ସେ 'ସୂପକାର' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଯିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା ଛାଡ଼ି ଅବିଧାନ ରହେ, ସେ ପତିତ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ।
ଉକ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ମଯା ଭଦ୍ରେ ଲକ୍ଷଣଂ ଵୃଷଲୀପତେଃ । ଏତେ ମହାପାତକିନଃ କୁମ୍ଭୀପାକଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତେ । କୁଣ୍ଡାନ୍ଯନ୍ଯାନି ଯେ ଯାନ୍ତି ନିବୋଧ କଥଯାମି ତେ
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ମୁଁ ତୁମକୁ ବୃଷଳୀପତିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ କହିଦେଲି। ଏହି ସମସ୍ତ ମହାପାପୀ କୁମ୍ଭୀପାକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୁଣ୍ଡକୁ ଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି, ଶୁଣ।
ନାନାକର୍ମଵିପାକଫଲକଥନମ୍ ଧର୍ମରାଜ ଉଵାଚ ଦେଵସେଵାଂ ଵିନା ସାଧ୍ଵି ନ ଭଵେତ୍କର୍ମକୃନ୍ତନମ୍ । ଶୁଦ୍ଧକର୍ମ ଶୁଦ୍ଧବୀଜଂ ନରକଶ୍ଚ କୁକର୍ମଣା
ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ: ହେ ସାଧ୍ବୀ, ଦେବତାଙ୍କ ସେବା ବିନା କର୍ମର ବନ୍ଧନ କଟିଯିବ ନାହିଁ। ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଶୁଦ୍ଧ ମିଳେ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ହେଉଛି ନରକ।
ପୁଂଶ୍ଚଲ୍ଯନ୍ନଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯୋଽସ୍ଯାଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ପତିଵ୍ରତେ । ସ ଦ୍ଵିଜଃ କାଲସୂତ୍ରଂ ଚ ମୃତୋ ଯାତି ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ଯେ ଦ୍ୱିଜ ଏକ ଚରିତ୍ରହୀନା ଜନାନୀଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କଠିନ କାଳସୂତ୍ର ନରକକୁ ଯାଏ।
ଶତଵର୍ଷଂ କାଲସୂତ୍ରେ ସ୍ଥିରୀଭୂତୋ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତତ୍ର ଜନ୍ମନି ରୋଗୀ ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେ କଳସୂତ୍ରରେ ଶତବର୍ଷ ଅଟୁଟ ରହେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ରୋଗୀ ହୁଏ, ତାପରେ ସେ ଦ୍ୱିଜ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ପତିଵ୍ରତା ଚୈକପତୌ ଦ୍ଵିତୀଯେ କୁଲଟା ସ୍ମୃତା । ତୃତୀଯେ ଧର୍ଷିଣୀ ଜ୍ଞେଯା ଚତୁର୍ଥେ ପୁଂଶ୍ଚଲୀତ୍ଯପି
ଏକ ପତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ନାରୀକୁ 'ପତିବ୍ରତା' କୁହାଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷ ସହ ଯୋଗ ଥିଲେ 'କୁଳଟା', ତୃତୀୟ ସହ ହେଲେ 'ଧର୍ଷିଣୀ', ଚତୁର୍ଥ ସହ ହେଲେ 'ପୁଂଶ୍ଚଳୀ' କୁହାଯାଏ।
ଵେଶ୍ଯା ଚ ପଞ୍ଚମେ ଷଷ୍ଠେ ପୁଙ୍ଗୀ ଚ ସପ୍ତମେଽଷ୍ଟମେ । ତତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ମହାଵେଶ୍ଯା ସାସ୍ପୃଶ୍ଯା ସର୍ଵଜାତିଷୁ
ପଞ୍ଚମ ପୁରୁଷ ସହ ହେଲେ 'ବେଶ୍ୟା', ଷଷ୍ଠ ସହ 'ପୁଙ୍ଗୀ', ସପ୍ତମ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ସହ ହେଲେ 'ମହାବେଶ୍ୟା', ସେ ସମସ୍ତ ଜାତିରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟା ହୁଏ।
ଯୋ ଦ୍ଵିଜଃ କୁଲଟାଂ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଧର୍ଷିଣୀଂ ପୁଂଶ୍ଚଲୀମପି । ପୁଙ୍ଗୀଂ ଵେଶ୍ଯାଂ ମହାଵେଶ୍ଯାଂ ମତ୍ସ୍ଯୋଦେ ଯାତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେ ଦ୍ୱିଜ କୁଳଟା, ଧର୍ଷିଣୀ, ପୁଂଶ୍ଚଳୀ, ପୁଙ୍ଗୀ, ବେଶ୍ୟା କିମ୍ବା ମହାବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମତ୍ସ୍ୟୋଦ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଶତାବ୍ଦଂ କୁଲଟାଗାମୀ ଧୃଷ୍ଟାଗାମୀ ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍ । ଷଡ୍ଗୁଣଂ ପୁଂଶ୍ଚଲୀଗାମୀ ଵେଶ୍ଯାଗାମୀ ଗୁଣାଷ୍ଟକମ୍
ଯିଏ କୁଳଟାଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ଶତବର୍ଷ ରହେ; ଧର୍ଷିଣୀଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ତାହାର ଚାରିଗୁଣା ସମୟ ରହେ; ପୁଂଶ୍ଚଳୀଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ଛଅଗୁଣା ସମୟ ରହେ; ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ଆଠଗୁଣା ସମୟ ରହେ।
ପୁଙ୍ଗୀଗାମୀ ଦଶଗୁଣଂ ଵସେତ୍ତତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ । ମହାଵେଶ୍ଯାକାମୁକଶ୍ଚ ତତୋ ଦଶଗୁଣଂ ଵସେତ୍
ପୁଙ୍ଗୀଙ୍କ ସହ ଯାଏ, ସେ ଦଶଗୁଣା ସମୟ ରହେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମହାବେଶ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ହେଲେ, ସେ ତାହାର ଦଶଗୁଣା ସମୟ ରହେ।
ତତ୍ରୈଵ ଯାତନାଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯମଦୂତେନ ତାଡିତଃ । ତିତ୍ତିରିଃ କୁଲଟାଗାମୀ ଧୃଷ୍ଟାଗାମୀ ଚ ଵାଯସଃ
ସେଠି ସେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ ଖାଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ। କୁଳଟାଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା ଲୋକ ତିତିରି ପକ୍ଷୀ ହୁଏ, ଧର୍ଷିଣୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା କାଉଁ ହୁଏ।
କୋକିଲଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀଗାମୀ ଵେଶ୍ଯାଗାମୀ ଵୃକଃ ସ୍ମୃତଃ । ପୁଙ୍ଗୀଗାମୀ ସୂକରଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମନି ଭାରତେ
ପୁଂଶ୍ଚଳୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା କୋଇଲିକା, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା ବଘ୍ର ହୁଏ। ପୁଙ୍ଗୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିବା ସାତ ଜନ୍ମ ଭାରତରେ ଶୂକର ହୁଏ।
ମହାଵେଶ୍ଯାପ୍ରଗାମୀ ଚ ଜାଯତେ ଶାଲ୍ମଲୀତରୁଃ । ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଜ୍ଞାନହୀନଶ୍ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଅତିରେକ ସମ୍ପର୍କ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ବେଳେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାଲ୍ମଳୀ ଗଛରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଅରୁନ୍ତୁଦଂ ସ ଯାତ୍ଯେଵାପ୍ଯନ୍ନମାନାବ୍ଦମେଵ ଚ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵଶ୍ଚାପ୍ଯୁଦରେ ରୋଗପୀଡିତଃ
ସେ ଅରୁନ୍ତୁଦ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଖାଇଥାଏ; ତାପରେ ଗଭିର ଉଦର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ମଣିଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଗୁଲ୍ମଯୁକ୍ତଶ୍ଚ କାଣଶ୍ଚ ଦନ୍ତହୀନସ୍ତତଃ ଶୁଚିଃ । ଵାକ୍ପ୍ରଦତ୍ତାଂ ସ୍ଵକନ୍ଯାଂ ଚ ଯୋଽନ୍ଯସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦାତି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଗଠି ରୋଗ, ଏକ ଆଖି, ଦାନ୍ତ ନଥିବା ଏବଂ ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ କଥା ଦେଇଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି।
ସ ଵସେତ୍ପାଂସୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍ । ତଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯହାରୀ ଯଃ ସାଧ୍ଵି ପାଂସୁଵେଷ୍ଟେ ଶତାବ୍ଦକମ୍
ସେ ପାଉଁସ ଗଡ଼ିରେ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ରହି, ସେଠାରୁ ଖାଇଥାଏ; ଯିଏ ଏଭଳି ଏକ ସତୀ ନାରୀଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରେ, ସେ ଶତ ବର୍ଷ ପାଉଁସରେ ଢାକାଯାଇ ରହିଥାଏ।
ନିଵସେଚ୍ଛରଶଯ୍ଯାଯାଂ ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତଃ । ଭକ୍ତ୍ଯା ନ ପୂଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରଃ ଶିଵଲିଙ୍ଗଂ ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ, ସେ ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ, କାଠିର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସିଥାଏ।
ସ ଯାତି ଶୂଲିନଃ ପାପାଚ୍ଛୂଲପ୍ରୋତଂ ସୁଦାରୁଣମ୍ । ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶତାବ୍ଦଂ ତତ୍ରୈଵ ଶ୍ଵାପଦଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ପାପ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଧା ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ; ସେଠାରେ ଶତ ବର୍ଷ ରହି, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ୟପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେଦ୍ଦେଵଲଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମ ତତଃ ଶୁଚିଃ । କରୋତି କୁଣ୍ଠିତଂ ଵିପ୍ରଂ ଯଦ୍ଭିଯା କମ୍ପତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତା ହୁଅନ୍ତି, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୟରେ କମ୍ପିତ କରେ।
ପ୍ରକମ୍ପନେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଵିପ୍ରଲୋମାବ୍ଦମେଵ ଚ । ପ୍ରକୋପଵଦନା କୋପାତ୍ ସ୍ଵାମିନଂ ଯା ଚ ପଶ୍ଯତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚୁଲି ସହିତ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି କମ୍ପିତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥାଏ; ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ରାଗିତ ମୁହଁରେ ଦେଖେ।
କଟୂକ୍ତିଂ ତଂ ପ୍ରଵଦତି ସୋଲ୍ମୁକଂ ସମ୍ପ୍ରଯାତି ହି । ଉଲ୍କାଂ ଦଦାତି ତଦ୍ଵକ୍ତ୍ରେ ସତତଂ ମମ କିଙ୍କରଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହେ, ସେ ଉଲ୍ମୁକ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ; ମୋର ଦାସ ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମୁହଁରେ ସଦା ଅଗ୍ନିର ଉଲ୍କା ରଖେ।
ଦଣ୍ଡେନ ତାଡଯେନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ତଲ୍ଲୋମାବ୍ଦପ୍ରମାଣକମ୍ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମାନଵୀ ଚ ଵିଧଵା ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକ ବର୍ଷ ଚୁଲିର ମାପରେ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ; ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଧବା ନାରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚୈଵ ଵୈଧଵ୍ଯଂ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତା ତତଃ ଶୁଚିଃ । ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶୂଦ୍ରଭୋଗ୍ଯା ଚାନ୍ଧକୂପେ ପ୍ରଯାତି ସା
ସେ ବିଧବା ଜୀବନ ଭୋଗ କରି, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବା ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଅନ୍ଧକାର କୁଆଁକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତପ୍ତଶୌଚୋଦକେ ଧ୍ଵାନ୍ତେ ତଦାହାରୀ ଦିଵାନିଶମ୍ । ନିଵସେଦତିସନ୍ତପ୍ତା ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତା
ସେଠାରେ ତାପିତ ଶୌଚ ଜଳରେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦିନ ରାତି ଖାଇଥାଏ; ସେ ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ।
ଶୌଚୋଦକେ ନିମଗ୍ନା ସା ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ । କାକୀ ଜନ୍ମସହସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି ସୂକରୀ
ସେ ଶୌଚ ଜଳରେ ଡୁବି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ଏହି ଅବଧିରେ ସେ ହଜାର ଜନ୍ମ କାଉଁଡି, ଶତ ଜନ୍ମ ଶୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଶୃଗାଲୀ ଶତଜନ୍ମାନି ଶତଜନ୍ମାନି କୁକ୍କୁଟୀ । ପାରାଵତୀ ସପ୍ତଜନ୍ମ ଵାନରୀ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଶତ ଜନ୍ମ ଶିଆଳୀ, ଶତ ଜନ୍ମ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରାବତୀ ଏବଂ ସାତ ଜନ୍ମ ବାନରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେତ୍ସା ଚାଣ୍ଡାଲୀ ସର୍ଵଭୋଗ୍ଯା ଚ ଭାରତେ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ରଜକୀ ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତା ଚ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ତାପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ଚଣ୍ଡାଳୀ ହୁଅନ୍ତି; ପୁନି ଧୋବିନୀ, କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତଃ କୁଷ୍ଠଯୁତା ତୈଲକାରୀ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵେତ୍ତତଃ । ନିଵସେଦ୍ଵେଧନେ ଵେଶ୍ଯା ପୁଙ୍ଗୀ ଚ ଦଣ୍ଡତାଡନେ
ତାପରେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହୋଇ ତେଲ ତିଆରି କରିଥାଏ, ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ତଳ ଗଡ଼ିରେ ବେଶ୍ୟା, ବାଁଶିବାଦକ ଏବଂ ଦଣ୍ଡରେ ପିଟାଯାଏ।
ଜଲରନ୍ଧ୍ରେ ଵସେଦ୍ଵେଶ୍ଯା କୁଲଟା ଦେହଚୂର୍ଣକେ । ସ୍ଵୈରିଣୀ ଦଲନେ ଚୈଵ ଧୃଷ୍ଟା ଚ ଶୋଷଣେ ତଥା
ବେଶ୍ୟା ଜଳର ଗଡ଼ିରେ ବସିଥାଏ, ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ ଶରୀର ଚୁରୁଣା ଘରେ ରହେ; ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ ଚକି ଘରେ, ଧୃଷ୍ଟା ଶୁଷ୍କାଳୟରେ ବସିଥାଏ।
ନିଵସେଦ୍ଯାତନାଯୁକ୍ତା ମମ ଦୂତେନ ତାଡିତା । ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଭକ୍ଷା ସତତଂ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ସତି
ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୋର ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇ ରହେ; ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସଦା ମଳ ଓ ପିତ୍ତ ଖାଇଥାଏ।