ସ କୁଣ୍ଡଂ ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରାଣାଂ କୀଟାନାଂ ଯାତି ସତ୍ଵରମ୍ । ସ ତଲ୍ଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତ୍ଯହର୍ନିଶମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ହୀରା ଦାନ୍ତ ଥିବା କୀଟମାନଙ୍କର ଗୁହାକୁ ଯାଏ; ନିଜ ଚୁଲିର ଦୀର୍ଘତା ପରିମାଣ ଏକ ବର୍ଷ ଦିନ ରାତି ସେଠି ରହେ ।
ଶବ୍ଦକୃଦ୍ଭକ୍ଷିତସ୍ତୈସ୍ତୁ ଯମଦୂତେନ ତାଡିତଃ । କରୋତି ରୋଦନଂ ଭଦ୍ରେ ହାହାକାରଂ କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ
ସେ ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ପୋକାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଏ, ଯମର ଦୂତମାନେ ତାକୁ ମାଡ଼ନ୍ତି; ସେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହାହାକାର ରୋଦନ କରେ, ହେ ସୁମଧୁରେ ।
ପୁନଃ ସୂକରଯୋନୌ ଚ ଜାଯତେ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ତ୍ରିଜନ୍ମନି କାକଯୋନୌ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ପୁଣି ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂକର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ; ତିନି ଜନ୍ମ କାକର ଗର୍ଭରେ ହୁଏ, ତା'ପରେ ସେ ମଣିଷ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହୁଏ ।
ଅର୍ଥଲୋଭେନ ଯୋ ମୂଢଃ ପ୍ରଜାଦଣ୍ଡଂ କରୋତି ସଃ । ଵୃଶ୍ଚିକାନାଂ ଚ କୁଣ୍ଡଂ ଚ ତଲ୍ଲୋମାବ୍ଦଂ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଅର୍ଥ ଲୋଭରେ ଯେ ମୂଢ଼ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଚୁଲିର ଦୀର୍ଘତା ପରିମାଣ ବିଛିଆଙ୍କ ଗୁହାରେ ରହେ ।
ତତୋ ଵୃଶ୍ଚିକଜାତିଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ । ତତୋ ନରଶ୍ଚାଙ୍ଗହୀନୋ ଵ୍ଯାଧିଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପରେ ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତ ଜନ୍ମ ବିଛିଆ ହୁଏ; ତା'ପରେ ମଣିଷ ହୋଇ ଅଙ୍ଗହୀନ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୁଏ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋ ହ୍ଯନ୍ଯେଷାଂ ଧାଵକୋ ଭଵେତ୍ । ସନ୍ଧ୍ଯାହୀନଶ୍ଚ ଯୋ ଵିପ୍ରୋ ହରିଭକ୍ତିଵିହୀନକଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦୌଡ଼େ; ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଦନା ଛାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ହରିଭକ୍ତି ନାହିଁ ।
ସ ତିଷ୍ଠତି ସ୍ଵଲୋମାବ୍ଦଂ କୁଣ୍ଡେଷୁ ଚ ଶରାଦିଷୁ । ଵିଦ୍ଧଃ ଶରାଦିଭିଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ସେ ନିଜ ଚୁଲିର ଦୀର୍ଘତା ପରିମାଣ ବର୍ଷ ତୀର ଓ ଏହାଦି ଗୁହାରେ ରହେ; ସେ ତୀର ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ସଦା ବିଦ୍ଧ ହୁଏ, ପରେ ସେ ମଣିଷ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହୁଏ ।
କାରାଗାରେ ସାନ୍ଧକାରେ ପ୍ରଣିହନ୍ତି ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ଯଃ । ପ୍ରମତ୍ତଃ ସ୍ଵସ୍ଯ ଦୋଷେଣ ଗୋଲକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯେ କାରାଗାର ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ, ନିଜ ଦୋଷରେ ଅବିବେକୀ ହୋଇ, ସେ ଗୋଲାକାର ଗୁହାକୁ ଯାଏ ।
ସ ପଙ୍କତପ୍ତତୋଯାକ୍ତଂ ସାନ୍ଧକାରଂ ଭଯଙ୍କରମ୍ । ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରୈଶ୍ଚ କୀଟୈଶ୍ଚ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଗୋଲକୁଣ୍ଡକମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଗହିରା ଗଡ଼ିଆ ଅଛି, ଯାହା କାଦା ଓ ତାପିତ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚାରିପଟେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଭୟରେ ଘେରା, ତିକ୍ତ ଦାନ୍ତ ଥିବା କୀଟପତଙ୍ଗରେ ଭରିଆ। ଏହିଠାକୁ ଗୋଳକୁଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ।
କୀଟୈର୍ଵିଦ୍ଧୋ ଵସେତ୍ତତ୍ର ପ୍ରଜାଲୋମାବ୍ଦମେଵ ଚ । ତତୋ ଭଵେତ୍ପ୍ରଜାଭୃତ୍ଯସ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେତ୍କ୍ରମାତ୍
ସେଠାରେ ସେଇ କୀଟମାନେ ଦେହକୁ ଛିଦ୍ର କରିବା ସହିତ, ଜଣେ ଲୋକ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ। ତାପରେ ସେ ପ୍ରଜାଙ୍କର ଦାସ ହୁଏ, ଏବଂ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ସରୋଵରାଦୁତ୍ଥିତାଂଶ୍ଚ ନକ୍ରାଦୀନ୍ହନ୍ତି ଯୋ ନରଃ । ନକ୍ରକଣ୍ଟକମାନାବ୍ଦଂ ନକ୍ରକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଝିଲିକି ଉଠିଥିବା ମଗର ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନେକୁ ମାରେ, ସେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନକ୍ରକୁଣ୍ଡକୁ ଯାଏ।
ତତୋ ନକ୍ରାଦିଜାତୀଯୋ ଭଵେନ୍ନକ୍ରାଦିଷୁ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତତଃ ସଦ୍ଯୋ ଵିଶୁଦ୍ଧୋ ହି ଦଣ୍ଡେନୈଵ ପୁନଃ ପୁନଃ
ତାପରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମଗର ଓ ଏମିତି ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ପୁନି ପୁନି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରି, ଶୀଘ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଵକ୍ଷଃ ଶ୍ରୋଣୀସ୍ତନାସ୍ଯଞ୍ଚ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ପରସ୍ତ୍ରିଯାଃ । କାମେନ କାମୁକୋ ଯୋ ହି ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଅନ୍ୟର ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କର ଛାତି, କଟି, ଅସ୍ଥି, କିମ୍ବା ମୁଖକୁ କାମବାସନାରେ ଦେଖେ, ସେଇ କାମୀ ପୁରୁଷ—
ସ ଵସେତ୍କାକକୁଣ୍ଡେ ଚ କାକୈଃ ସଂଚୂର୍ଣଲୋଚନଃ । ତତଃ ସ୍ଵଲୋମମାନାବ୍ଦଂ ଭଵେଦ୍ଦଗ୍ଧସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି
ସେ କାକକୁଣ୍ଡରେ ରହିଥାଏ, କାକମାନେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦିଏ। ତାପରେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ପୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଜନାନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଣସ୍ତେଯୀ ଚ ଯୋ ମୂଢୋ ଭାରତେ ସୁରଵିପ୍ରଯୋଃ । ସ ଚ ମନ୍ଥାନକୁଣ୍ଡେ ଵୈ ସ୍ଵଲୋମାବ୍ଦଂ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁ ମୂର୍ଖ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ସୁନା ଚୋରି କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନ୍ଥନକୁଣ୍ଡରେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ତାଡିତୋ ଯମଦୂତେନ ମନ୍ଥାନୈଶ୍ଛନ୍ନଲୋଚନଃ । ତଦ୍ଵିଡ୍ଭୋଜୀ ଚ ତତ୍ରୈଵ ତତଶ୍ଚାନ୍ଧସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି
ଯମର ଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପିଟିବେ, ମନ୍ଥନ ଲଠିରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଢାକିଦିଏ। ସେଠାରେ ମଳ ଖାଇଥାଏ, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ।
ସପ୍ତଜନ୍ମ ଦରିଦ୍ରଶ୍ଚ ମହାକ୍ରୂରଶ୍ଚ ପାତକୀ । ଭାରତେ ସ୍ଵର୍ଣକାରଶ୍ଚ ସ ଚ ସ୍ଵର୍ଣଵଣିକ୍ ତତଃ
ସେ ସାତିଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର, ଅତି କ୍ରୁର ଓ ପାପୀ ହୁଏ। ଭାରତ ଭୂମିରେ ସେ ସୁନା କାମ କରୁଥିବା କାରିଗର ଓ ପରେ ସୁନା ବ୍ୟବସାୟୀ ହୁଏ।
ଯୋ ଭାରତେ ତାମ୍ରଚୌରୋ ଲୋହଚୌରଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି । ସ ଚ ସ୍ଵଲୋମମାନାବ୍ଦଂ ବୀଜକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ସୁନ୍ଦରି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭାରତ ଭୂମିରେ ତାମ୍ବା କିମ୍ବା ଲୋହା ଚୋରି କରେ, ସେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୀଜକୁଣ୍ଡକୁ ଯାଏ।
ତତ୍ରୈଵ ବୀଜଵିଡ୍ଭୋଜୀ ବୀଜୈଶ୍ଚ ଛନ୍ନଲୋଚନଃ । ତାଡିତୋ ଯମଦୂତେନ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ସେଠାରେ ବୀଜ ଓ ମଳ ଖାଇଥାଏ, ବୀଜରେ ଆଖି ଢାକାଯାଏ, ଯମର ଦୂତମାନେ ପିଟିବେ। ତାପରେ ସେ ପୁରୁଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଭାରତେ ଦେଵଚୌରଶ୍ଚ ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯାପହାରକଃ । ସ ଦୁସ୍ତରେ ଵଜ୍ରକୁଣ୍ଡେ ସ୍ଵଲୋମାବ୍ଦଂ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ଦେବଦ୍ରବ୍ୟ ଚୋରି କରେ, ସେ ଦୁର୍ଗମ ବଜ୍ରକୁଣ୍ଡରେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାଏ।
ଦେହଦଗ୍ଧୋଽପି ତଦ୍ଵଜ୍ରୈରନାହାରଶ୍ଚ ଶବ୍ଦକୃତ୍ । ତାଡିତୋ ଯମଦୂତୈଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ସେଇ ବଜ୍ରରେ ଦେହ ପୋଡ଼ିଯାଏ, ଖାଦ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରେ, ଯମର ଦୂତମାନେ ପିଟିବେ। ତାପରେ ସେ ପୁରୁଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ରୌପ୍ଯଗଵ୍ଯାଂଶୁକାନାଂ ଚ ଯଶ୍ଚୌରଃ ସୁରଵିପ୍ରଯୋଃ । ତପ୍ତପାଷାଣକୁଣ୍ଡେଚ ସ୍ଵଲୋମାବ୍ଦଂ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଚାନ୍ଦି, ଗାଈ କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ଚୋରି କରେ, ସେ ତାପିତ ପାଥର କୁଣ୍ଡରେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଚ କଂସୋଽପି ଶ୍ଵେତରୂପସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି । ଜନ୍ମୈକଂ ଶ୍ଵେତଚିହ୍ନଶ୍ଚ ତତୋଽନ୍ଯେ ଶ୍ଵେତପକ୍ଷିଣଃ
ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ହଂସ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ, ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧଳା ରୂପରେ ଥାଏ, ଗୋଟିଏ ଜନ୍ମରେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ଥାଏ, ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଧଳା ପକ୍ଷୀ ହୁଏ।
ତତୋ ରକ୍ତଵିକାରୀ ଚ ଶୂଲୀ ଵୈ ମାନଵୋ ଭଵେତ୍ । ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଚାଲ୍ପାଯୁସ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ତାପରେ ସେ ରକ୍ତ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଓ ଶୂଳ ବିଦ୍ଧ ମଣିଷ ହୁଏ। ସାତିଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଥାଏ, ତାପରେ ସେ ପୁରୁଷ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ରୈତଂ କାଂସ୍ଯମଯଂ ପାତ୍ରଂ ଯୋ ହରେଦ୍ଦେଵଵିପ୍ରଯୋଃ । ତୀକ୍ଷ୍ଣପାଷାଣକୁଣ୍ଡେ ଚ ସ୍ଵଲୋମାବ୍ଦଂ ଵସେନ୍ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ କାଂସାର ବାତ୍ରା ଚୋରି କରେ, ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର କୁଣ୍ଡରେ ଦେହର ଲୋମ ବଢିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ସ ଭଵେଦଶ୍ଵଜାତିଶ୍ଚ ଭାରତେ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ତତୋଽଧିକାଙ୍ଗଜାତିଶ୍ଚ ପାଦରୋଗୀ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତିଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ। ତାପରେ ଅଧିକ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଜନ୍ମ ନେଉଥାଏ, ପରେ ପାଦ ରୋଗ ହୁଏ, ଶେଷରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ପୁଂଶ୍ଚଲ୍ଯନ୍ନଂ ଚ ଯୋ ଭଦ୍ରେ ପୁଂଶ୍ଚଲୀଜୀଵ୍ଯଜୀଵିନଃ । ସ୍ଵଲୋମମାନଵର୍ଷଂ ଚ ଲାଲାକୁଣ୍ଡେ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ହେ ଶୁଭେ, ଯେଉଁଠି ଅଶୁଚି ଜନାନୀଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଉପାର୍ଜନରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଳାକୁଣ୍ଡରେ ବାସ କରିବ।
ତାଡିତୋ ଯମଦୂତେନ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ଦୁଃଖିତଃ । ତତଶ୍ଚକ୍ଷୁଃଶୂଲରୋଗୀ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧଃ କ୍ରମେଣ ସଃ
ସେଠାରେ ଯମଦୂତମାନେ ତାକୁ ପିଟିବେ, ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା ଲୋକ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଇବ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୋଗ ହେବ, ଏବଂ ଦିରେଦିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେବ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛସେଵୀ ମସୀଜୀଵୀ ଯୋ ଵିପ୍ରୋ ଭାରତେ ଭୁଵି । ଵସେତ୍ସ୍ଵଲୋମମାନାବ୍ଦଂ ମସୀକୁଣ୍ଡେ ସ ଦୁଃଖଭାକ୍
ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଦେଶୀଙ୍କ ସେବା କରେ କିମ୍ବା ମସି ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାଏ, ସେ ନିଜ ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମସୀକୁଣ୍ଡରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବ।
ତାଡିତୋ ଯମଦୂତେନ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ତତସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଭଵେତ୍କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଃ ପଶୁଃ ସତି
ଯମଦୂତମାନେ ତାକୁ ପିଟିବେ, ସେଠାରେ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ରହିବ। ତାପରେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳା ଚର୍ମର ପଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ, ଏବଂ ତାପରେ ଯଦି ବଞ୍ଚିଯିବ, ଶୁଦ୍ଧ ହେବ।