ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ଶଶକୋ ମୀନଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଵରାହଶ୍ଚ କୁକ୍କୁଟଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖରା ଏବଂ ମାଛ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ଭାବେ; ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଏଣାଦଯଶ୍ଚ କର୍ମଭ୍ଯସ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସ୍ଵକନ୍ଯାପାଲନଂ କୃତ୍ଵା ଵିକ୍ରୀଣାତି ଚ ଯୋ ନରଃ
ତାଙ୍କ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏଣ ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ପାଳି ଏବଂ ପରେ ବେଚିଦିଏ—
ଅର୍ଥଲୋଭାନ୍ମହାମୂଢୋ ମାଂସକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ । କନ୍ଯାଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ଏହି ମହାମୂଢ଼ ଲୋକ ଧନର ଲୋଭରେ ମାଂସକୁଣ୍ଡକୁ ପହଞ୍ଚେ; ସେ କନ୍ୟା ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେଠାରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ତସ୍ଯ ଦଣ୍ଡପ୍ରହାରଂ ଚ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯମକିଙ୍କରାଃ । ମାଂସଭାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ରକ୍ତଭାରଂ ଲିହେତ୍କ୍ଷୁଧା
ତାଙ୍କୁ ଯମର ସେବକମାନେ ଛଡ଼ିରେ ମାଡ଼ନ୍ତି; ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମାଂସର ଭାର ରଖି, ଭୋକରେ ରକ୍ତର ଗାଢ଼ ଲେପ ଚାଟେ।
ତତୋ ହି ଭାରତେ ପାପୀ କନ୍ଯାଵିଟ୍କୃମିଗୋ ଭଵେତ୍ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ତାପରେ ଭାରତରେ ସେ ପାପୀ କନ୍ୟାର ମଳର କୀଟ ଭାବେ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏବଂ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିକାରି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଵରାହଶ୍ଚ କୁକ୍କୁଟଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ମଣ୍ଡୂକୋ ହି ଜଲୌକାଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ
ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ଭାବେ, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ, ଏବଂ ଭାରତରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଉଳି ଓ ଜଳାଉକା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ କାକଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଵ୍ରତାନାମୁପଵାସାନାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦୀନାଂ ଚ ସଙ୍ଗମେ
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଉଁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ବ୍ରତ, ଉପବାସ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଆଦି ସମୟରେ—
କରୋତି ଯଃ କ୍ଷୌରକର୍ମ ସୋଽଶୁଚିଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ । ସ ଚ ତିଷ୍ଠତି କୁଣ୍ଡେ ଚ ନଖାଦୀନାଞ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି
ଯିଏ ସେ ସମୟରେ କ୍ଷୌର କାମ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମରେ ଅଶୁଚି ହୁଏ; ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେ ନଖ ଓ ଏହିପରି କୁଣ୍ଡରେ ରହିଥାଏ।
ତଦ୍ଦୈଵଦିନମାନାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଦଣ୍ଡତାଡିତଃ । ସକେଶଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଯୋ ଵାର୍ଚଯତି ଭାରତେ
ସେ ଦେବତାମାନେ ଯେତେ ଦିନ ଗଣନା କରନ୍ତି, ସେତେ ଦିନ ସେଠାରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ଏବଂ ଛଡ଼ିରେ ମାଡ଼ ଖାଏ। ଯିଏ ଭାରତରେ କେଶ ସହିତ ମାଟିର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ସ ତିଷ୍ଠତି କେଶକୁଣ୍ଡେ ମୃଦ୍ରେଣୁମାନଵର୍ଷକମ୍ । ତଦନ୍ତେ ଯାଵନୀଂ ଯୋନିଂ ପ୍ରଯାତି ହରକୋପତଃ
ସେ ଲୋକ କେଶକୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ଦେହର ଲୋମ ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ଧୂଳିରେ ଢାକି ରହିଥାଏ; ତାପରେ ହରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଯବନୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଶତାବ୍ଦାଚ୍ଛୁଦ୍ଧିମାପ୍ନୋତି ରାକ୍ଷସଃ ସ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ପିତୄଣାଂ ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ପିଣ୍ଡଂ ନୈଵ ଦଦାତି ଚ
ଶତବର୍ଷ ପରେ ସେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାକ୍ଷସ ହୁଏ।
ସ ଚ ତିଷ୍ଠତ୍ଯସ୍ଥିକୁଣ୍ଡେ ସ୍ଵଲୋମାବ୍ଦଂ ମହୋଲ୍ବଣେ । ତତଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କୁଖଞ୍ଜଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁପଦରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦିଏନାହିଁ, ସେ ନିଜ ଦେହର ଲୋମ ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିକୁଣ୍ଡରେ ରହିଥାଏ; ତାପରେ ଭଲ ଜନ୍ମ ମିଳି, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ଏବଂ ଖୋଅଡ଼ା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଭଵେନ୍ମହାଦରିଦ୍ରଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ହି ଦେହତଃ । ଯଃ ସେଵତେ ମହାମୂଢୋ ଗୁର୍ଵିଣୀଂ ଚ ସ୍ଵକାମିନୀମ୍
ଯେଉଁ ମହାମୂଢ଼ ଜଣେ ଗର୍ଭବତୀ ଜନନୀ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେ ଦେହରେ ପବିତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରତପ୍ତେ ତାମ୍ରକୁଣ୍ଡେ ଚ ଶତଵର୍ଷଂ ସ ତିଷ୍ଠତି । ଅଵୀରାନ୍ନଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଋତୁସ୍ନାତାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯେଉଁ ଜଣେ ନିର୍ବଳ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ଋତୁସ୍ନାନ କରୁଥିବା ଜନନୀଙ୍କ ହାତରେ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ସେ ଏକ ଶତବର୍ଷ ତାପିତ ତାମ୍ର ପାତ୍ରରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ।
ଲୋହକୁଣ୍ଡେ ଶତାବ୍ଦଂ ଚ ସ ଚ ତିଷ୍ଠତି ତପ୍ତକେ । ସ ଵ୍ରଜେଦ୍ରଜକୀଂ ଯୋନିଂ କାକାନାଂ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ସେ ତାପିତ ଲୋହାର ପାତ୍ରରେ ଶତବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ପରେ ସେ ଧୋବିଣୀର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି କିମ୍ବା ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଉଁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ମହାଵ୍ରଣୀ ଦରିଦ୍ରଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୀ ଭଵେନ୍ନରଃ । ଯୋ ହି ଚର୍ମାକ୍ତହସ୍ତେନ ଦେଵଦ୍ରଵ୍ଯମୁପସ୍ମୃଶେତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଚର୍ମ ଲଗା ହାତରେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ମହାବ୍ରଣରେ ପୀଡିତ ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାଏ, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଶତଵର୍ଷପ୍ରମାଣଂ ଚ ଚର୍ମକୁଣ୍ଡେ ସ ତିଷ୍ଠତି । ଯଃ ଶୂଦ୍ରେଣାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଶୂଦ୍ରାନ୍ନମେଵ ଚ
ସେ ଚର୍ମର ପାତ୍ରରେ ଶତବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ଏବଂ ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ, ସେଉଁଠି ଏହି ଫଳ ଭୋଗିଥାଏ।
ସ ଚ ତପ୍ତସୁରାକୁଣ୍ଡେ ଶତାବ୍ଦଂ ତିଷ୍ଠତି ଦ୍ଵିଜଃ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଛୂଦ୍ରଯାଜୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ତାପିତ ମଦର ପାତ୍ରରେ ଶତବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇଯାଏ।
ଶୂଦ୍ରଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ନଭୋଜୀ ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ଧ ୍ରୁଵମ୍ । ଵାଗ୍ଦୁଷ୍ଟଃ କଟୁକୋ ଵାଚା ତାଡଯେତ୍ସ୍ଵାମିନଂ ସଦା
ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ କରେ, ସେଉଁଠି ଏହିପରି ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଯେଉଁ ଜଣେ କଠୋର କଥା କହି ସଦା ମାଲିକଙ୍କୁ ମାଡ଼େ, ସେଉଁଠି ଏହି ଫଳ ଭୋଗିଥାଏ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣକଣ୍ଟକକୁଣ୍ଡେ ସ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ତାଡିତୋ ଯମଦୂତେନ ଦଣ୍ଡେନ ଚ ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍
ଏହିପରି ଜଣେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କାଂଟାରେ ଭରିଥିବା ପାତ୍ରରେ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ଚାରିଗୁଣ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିଥାଏ।
ତତଃ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵାଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସ୍ଵେଵ ତତଃ ଶୁଚି । ଵିଷେଣ ଜୀଵନଂ ହନ୍ତି ନିର୍ଦଯୋ ଯୋ ହି ମାନଵଃ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ନାମକ ଘୋଡ଼ା ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ପରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ଦୟ ଭାବେ ବିଷ ଦେଇ ପ୍ରାଣୀ ମାରେ—
ଵିଷକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ଚ ତିଷ୍ଠତି । ତତୋ ଭଵେନ୍ନୃଘାତୀ ଚ ଵ୍ରଣୀ ଚ ଶତଜନ୍ମସୁ
ସେ ବିଷର ପାତ୍ରରେ ଖାଇ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ପରେ ସେ ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହତ୍ୟାକାରୀ ଏବଂ ବ୍ରଣରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ କୁଷ୍ଠୀ ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ ଧୁଵମ୍ । ଦଣ୍ଡେନ ତାଡଯେଦ୍ ଗାଂ ହି ଵୃଷଞ୍ଚ ଵୃଷଵାହକଃ
ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଯେଉଁ ଜଣେ ଗାଁ କିମ୍ବା ବୃଷ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ମାଡ଼େ—
ଭୃତ୍ଯଦ୍ଵାରା ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୋ ଵା ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ । ପ୍ରତପ୍ତେ ତୈଲକୁଣ୍ଡେଽଗ୍ନୌ ତିଷ୍ଠତି ସ୍ମ ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ଚାହେଁ ନିଜେ କିମ୍ବା ଚାକର ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଭାରତ ଭୂମିରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାପିତ ତେଲର ପାତ୍ରରେ ଅଗ୍ନିରେ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଗଵାଂ ଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ଵୃଷୋ ଭଵତି ତତ୍ପରମ୍ । କୁନ୍ତେନ ହନ୍ତି ଯୋ ଜୀଵଂ ଵହ୍ନିଲୋହେନ ହେଲଯା
ଗାଁର ଲୋମ ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେ ତତ୍ତିକି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଷ ହୋଇ ରହିଥାଏ; ଯେଉଁ ଜଣେ ଅବମାନ ସହ କୁଁତି କିମ୍ବା ତାପିତ ଲୋହାରେ ପ୍ରାଣୀ ମାରେ—
କୁନ୍ତକୁଣ୍ଡେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ସତି । ତତଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଚୋଦରେ ଵ୍ଯାଧିସଂଯୁତଃ
ସେ କୁଁତିର ପାତ୍ରରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଉଦରରେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।
ଜନ୍ମନୈକେନ କ୍ଲେଶେନ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେନ୍ନରଃ । ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଚ ଵୃଥା ମାଂସଂ ମାଂସଲୋଭୀ ଦ୍ଵିଜାଧମଃ
ଏକ ଜନ୍ମରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ପରେ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ନିମ୍ନତମ ଲୋକ ଅନାବଶ୍ୟକ ମାଂସ ଲୋଭରେ ମାଂସ ଖାଏ—
ହରେରନୈଵେଦ୍ଯଭୋଜୀ କୃମିକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ । ସ୍ଵଲୋମମାନଵର୍ଷଂ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ଯେଉଁ ଜଣେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ନ ଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରେ, ସେ କୀଟର ପାତ୍ରକୁ ଯାଏ; ଏବଂ ନିଜ ଶରୀରର ଲୋମ ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେଉଁଠି ରହିଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତିସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ତତୋ ଦ୍ଵିଜଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୂଦ୍ରଯାଜୀ ଚ ଶୂଦ୍ରଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ନଭୋଜକଃ
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ପରେ ଦ୍ୱିଜ ହୁଏ; ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରେ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ କରେ—
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଶଵଦାହୀ ଚ ପୂଯକୁଣ୍ଡେ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଯାଵଲ୍ଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ଯମଦଣ୍ଡେନ ସୁଵ୍ରତେ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ମୃତଦେହ ଦାହ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୁୟର ପାତ୍ରରେ ରହିଥାଏ; ନିଜ ଶରୀରର ଲୋମ ଯେତେ ବର୍ଷ, ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ତାହା ଭୋଗିଥାଏ, ହେ ସୁବ୍ରତ।