ଏକାକୀ ମିଷ୍ଟମଶ୍ନାତି ଶ୍ଲେଷ୍ମକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ଚ । ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ଯେଉଁମାନେ ଏକାକି ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ କଫର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଠି ସେଇ କଫ ଖାଇ ରହନ୍ତି।
ତତଃ ପୂର୍ଣଶତାବ୍ଦଂ ଚ ସ ପ୍ରେତୋ ଭାରତେ ଭଵେତ୍ । ଶ୍ଲେଷ୍ମମୂତ୍ରପରଂ ଚୈଵ ପୂଯଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ତାପରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଭାରତରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହେ; ପୁଣି କଫ, ପିଶାବ ଓ ପୁୟ ଖାଇ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ଚୈଵ ଗୁରୁଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୁତଂ ସୁତାମ୍ । ଯୋ ନ ପୁଷ୍ଣାତ୍ଯନାଥଂ ଚ ଗରକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ବାପା, ମାଆ, ଗୁରୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ, ଝିଅ କିମ୍ବା ଅନାଥଙ୍କୁ ପୋଷଣ ନଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ତତୋ ଵ୍ରଜେଦ୍ଭୂତଯୋନିଂ ଶତଵର୍ଷଂ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଇ ବିଷ ଖାଇ ରହନ୍ତି; ତାପରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂତ ଯୋନିରେ ଯାଆନ୍ତି, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଥିଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଃ କରୋତି ଯୋ ହି ମାନଵଃ । ପିତୃଦେଵାସ୍ତସ୍ଯ ଜଲଂ ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଚ ପାପିନଃ
ଯଦି କେହି ଅତିଥିକୁ ବାଙ୍କା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖେ, ସେହି ପାପୀଙ୍କଠାରୁ ପିତୃ ଓ ଦେବତାମାନେ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ । ଇହୈଵ ଲଭତେ ଚାନ୍ତେ ଦୂଷିକାକୁଣ୍ଡମାଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁସବୁ ପାପ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି, ସେଗୁଡିକୁ ସେ ଏଠାରେ ଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଦୁଷ୍ଟତାର କୁଣ୍ଡକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ତତୋ ଵ୍ରଜେଦ୍ଭୂତଯୋନିଂ ଶତଵର୍ଷଂ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟତା ଖାଇ ରହେ; ପରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂତ ଯୋନିରେ ଯାଏ, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ ଦୀଯତେ ଯଦି । ସ ତିଷ୍ଠତି ଵସାକୁଣ୍ଡେ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ସେ ସେଠି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚର୍ବିର କୁଣ୍ଡରେ ରହି ସେଇ ଚର୍ବି ଖାଏ।
କୃକଲାସୋ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ଭାରତେ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମହାରୌଦ୍ରୋ ଦରିଦ୍ରୋଽଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ
ତାପରେ ସେ ଭାରତରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପରେ ସେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅଳ୍ପଆୟୁ ହୁଏ।
ପୁମାଂସଂ କାମିନୀ ଵାପି କାମିନୀଂ ଵା ପୁମାନଥ । ଯଃ ଶୁକ୍ରଂ ପାଯଯତ୍ଯେଵ ଶୁକ୍ରକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟକୁ ବୀର୍ୟ ପିଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ନିଜେ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୀର୍ୟର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । କୃମିଯୋନିଂ ଶତାବ୍ଦଂ ଚ ଵ୍ରଜେଦ୍ଭୂତ୍ଵା ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଇ ବୀର୍ୟ ଖାଇ ରହନ୍ତି; ପରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀଟ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ସନ୍ତାଡ୍ଯ ଚ ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ରକ୍ତପାତଂ ଚ କାରଯେତ୍ । ସ ଚ ତିଷ୍ଠତ୍ଯସୃକ୍କୁଣ୍ଡେ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ରକ୍ତ ପଡ଼ାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ତର କୁଣ୍ଡରେ ରହି ସେଇ ରକ୍ତ ଖାଏ।
ତତୋ ଲଭେଦ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରଜନ୍ମ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ । ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୋତି ମାନଵଶ୍ଚ କ୍ରମେଣ ହ
ତାପରେ ସେ ଭାରତରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଘ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପରେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୀରେ-ଦୀରେ ପବିତ୍ରତା ପାଏ।
ଯୋଽଶ୍ରୁ ତତ୍ଯାଜ ଗାଯନ୍ତଂ ଭକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଗଦ୍ଗଦମ୍ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଗୁଣସଙ୍ଗୀତେ ହସତ୍ଯେଵ ହି ଯୋ ନରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଗଳା ଭିଜାଇ ଗାଉଥିବା ଦେଖି ଅଶ୍ରୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ହସନ୍ତି—
ସ ଵସେଦଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵର୍ଷକମ୍ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ଚାଣ୍ଡାଲସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେ ଜଣେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥାଏ; ତାପରେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଣ୍ଡାଳ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
କରୋତି ଶଠତା ତଦ୍ଵନ୍ନିତ୍ଯଂ ସୁହୃଦି ଯୋ ନରଃ । କୁଣ୍ଡଂ ଗାତ୍ରମଲାନାଂ ଚ ସ ପ୍ରଯାତି ଶତାବ୍ଦକମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଠକାଏ ଏବଂ ଦେହର ମଳର କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହିଥାଏ।
ତତଃ ସ ଗାର୍ଦଭୀଂ ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ତ୍ରିଜନ୍ମନି । ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଚ ଶାର୍ଗାଲୀଂ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପୁନି ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଆଳିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ବଧିରଂ ଯୋ ହସତ୍ଯେଵ ନିନ୍ଦତ୍ଯେଵାଭିମାନତଃ । ସ ଵସେତ୍କର୍ଣଵିଟ୍କୁଣ୍ଡେ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଯିଏ ଅଭିମାନରେ ବଧିର ଲୋକଙ୍କୁ ହସେ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ଜଣେ କର୍ଣ୍ଣବିଟ୍କୁଣ୍ଡରେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ବଧିରୋ ଦରିଦ୍ରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ସପ୍ତଜନ୍ମନ୍ଯଙ୍ଗହୀନସ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଧିର ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ; ପୁନି ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଙ୍ଗହୀନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଲୋଭାତ୍ସ୍ଵଭରଣାର୍ଥାଯ ଜୀଵିନଂ ହନ୍ତି ଯୋ ନରଃ । ମଜ୍ଜାକୁଣ୍ଡେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ତଦ୍ଭୋଜୀ ଲକ୍ଷଵତ୍ସରମ୍
ଯିଏ ଲୋଭରେ ନିଜ ଗହଣା ପାଇଁ କୌଣସି ଜୀବକୁ ମାରିଦିଏ, ସେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଜ୍ଜାକୁଣ୍ଡରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ଶଶକୋ ମୀନଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଵରାହଶ୍ଚ କୁକ୍କୁଟଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖରା ଏବଂ ମାଛ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ଭାବେ; ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଏଣାଦଯଶ୍ଚ କର୍ମଭ୍ଯସ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସ୍ଵକନ୍ଯାପାଲନଂ କୃତ୍ଵା ଵିକ୍ରୀଣାତି ଚ ଯୋ ନରଃ
ତାଙ୍କ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏଣ ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ପାଳି ଏବଂ ପରେ ବେଚିଦିଏ—
ଅର୍ଥଲୋଭାନ୍ମହାମୂଢୋ ମାଂସକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ । କନ୍ଯାଲୋମପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ଏହି ମହାମୂଢ଼ ଲୋକ ଧନର ଲୋଭରେ ମାଂସକୁଣ୍ଡକୁ ପହଞ୍ଚେ; ସେ କନ୍ୟା ଦେହର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେଠାରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ତସ୍ଯ ଦଣ୍ଡପ୍ରହାରଂ ଚ କୁର୍ଵନ୍ତି ଯମକିଙ୍କରାଃ । ମାଂସଭାରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କୃତ୍ଵା ରକ୍ତଭାରଂ ଲିହେତ୍କ୍ଷୁଧା
ତାଙ୍କୁ ଯମର ସେବକମାନେ ଛଡ଼ିରେ ମାଡ଼ନ୍ତି; ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମାଂସର ଭାର ରଖି, ଭୋକରେ ରକ୍ତର ଗାଢ଼ ଲେପ ଚାଟେ।
ତତୋ ହି ଭାରତେ ପାପୀ କନ୍ଯାଵିଟ୍କୃମିଗୋ ଭଵେତ୍ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ତାପରେ ଭାରତରେ ସେ ପାପୀ କନ୍ୟାର ମଳର କୀଟ ଭାବେ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏବଂ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିକାରି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଵରାହଶ୍ଚ କୁକ୍କୁଟଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ମଣ୍ଡୂକୋ ହି ଜଲୌକାଶ୍ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ
ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦର ଭାବେ, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ, ଏବଂ ଭାରତରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଉଳି ଓ ଜଳାଉକା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ କାକଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଵ୍ରତାନାମୁପଵାସାନାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦୀନାଂ ଚ ସଙ୍ଗମେ
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଉଁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ବ୍ରତ, ଉପବାସ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଆଦି ସମୟରେ—
କରୋତି ଯଃ କ୍ଷୌରକର୍ମ ସୋଽଶୁଚିଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ । ସ ଚ ତିଷ୍ଠତି କୁଣ୍ଡେ ଚ ନଖାଦୀନାଞ୍ଚ ସୁନ୍ଦରି
ଯିଏ ସେ ସମୟରେ କ୍ଷୌର କାମ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମରେ ଅଶୁଚି ହୁଏ; ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେ ନଖ ଓ ଏହିପରି କୁଣ୍ଡରେ ରହିଥାଏ।
ତଦ୍ଦୈଵଦିନମାନାବ୍ଦଂ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଦଣ୍ଡତାଡିତଃ । ସକେଶଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଯୋ ଵାର୍ଚଯତି ଭାରତେ
ସେ ଦେବତାମାନେ ଯେତେ ଦିନ ଗଣନା କରନ୍ତି, ସେତେ ଦିନ ସେଠାରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ଏବଂ ଛଡ଼ିରେ ମାଡ଼ ଖାଏ। ଯିଏ ଭାରତରେ କେଶ ସହିତ ମାଟିର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ସ ତିଷ୍ଠତି କେଶକୁଣ୍ଡେ ମୃଦ୍ରେଣୁମାନଵର୍ଷକମ୍ । ତଦନ୍ତେ ଯାଵନୀଂ ଯୋନିଂ ପ୍ରଯାତି ହରକୋପତଃ
ସେ ଲୋକ କେଶକୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ଦେହର ଲୋମ ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ଧୂଳିରେ ଢାକି ରହିଥାଏ; ତାପରେ ହରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଯବନୀ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।