ରଵିଵାରେ ଚ ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାମମାଯାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଵାସରେ । ଵସ୍ତ୍ରାଣାଂ କ୍ଷାରସଂଯୋଗଂ କରୋତି କେଵଲଂ ନରଃ
ରବିବାର, ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ଅମାବାସ୍ୟା କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ, ଯଦି କେହି କେବଳ ବସ୍ତ୍ର ସହ କ୍ଷାର ମିଶାଏ,
ସ ଯାତି କ୍ଷାରକୁଣ୍ଡଂ ଚ ସୂତ୍ରମାନାବ୍ଦମେଵ ଚ । ସ ଵ୍ରଜେଦ୍ରଜକୀଂ ଯୋନିଂ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ
ସେ କ୍ଷାର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଏ, ସୂତା ମାପରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହି, ଭାରତ ଭୂମିରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୋବୀ ଯୋନି ଲାଭ କରେ।
ମୂଲପ୍ରକୃତିନିନ୍ଦାଂ ଯଃ କୁରୁତେ ମାନଵାଧମଃ । ଵେଦନିନ୍ଦାଂ ଶାସ୍ତ୍ରନିନ୍ଦାଂ ପୁରାଣାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଯିଏ ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାଣ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାଂ ତଥା ନିନ୍ଦାପରୋ ଜନଃ । ଗୌରୀଵାଣ୍ଯାଦିଦେଵୀନାଂ ତଥା ନିନ୍ଦାପରୋ ଜନଃ
ଏବଂ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ, ଗୌରୀ, ବାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଲିନ,
ତେ ସର୍ଵେ ନିରଯେ ଯାନ୍ତି ତସ୍ମିନ୍କୁଣ୍ଡେ ଭଯାନକେ । ନାତଃ ପରତରଂ କୁଣ୍ଡଂ ଦୁଃଖଦଂ ତୁ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ନରକ କୁଣ୍ଡକୁ ଯାନ୍ତି; ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ କୁଣ୍ଡ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନଥିବ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵାନେକକଲ୍ପଂ ସର୍ପଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ୍ପୁନଃ । ଦେଵୀନିନ୍ଦାପରାଧସ୍ଯ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଅନେକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି, ପୁଣି ସର୍ପ ଯୋନି ଲାଭ କରେ; ଦେବୀ ନିନ୍ଦାର ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କୌଣସି ନାହିଁ।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ଵୃତ୍ତିଂ ଚ ସୁରଵିପ୍ରଯୋଃ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଟ୍କୁଣ୍ଡଂ ଚ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଦିଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦିଆ, ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ଜୀବିକା ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତାଵନ୍ତ୍ଯେଵ ଚ ଵର୍ଷାଣି ଵିଡ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଟ୍କୃମିଶ୍ଚ ପୁନର୍ଭୁଵି
ସେଠି ସେମାନେ ସେଇ ସଂଖ୍ୟକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳ ଖାଇ ରହନ୍ତି; ତାପରେ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ମଳର କୀଟ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ପରକୀଯତଡାଗେ ଚ ତଡାଗଂ ଯଃ କରୋତି ଚ । ଉତ୍ସଜେଦ୍ଦୈଵଦୋଷେଣ ମୂତ୍ରକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟର ପୋଖରୀ ଭିତରେ ପୋଖରୀ ତିଆରି କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭାଗ୍ୟର ଦୋଷରେ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପିଶାବର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତଦ୍ରେଣୁମାନଵର୍ଷଂ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ପୁନଃ ପୂର୍ଣଶତାବ୍ଦଂ ଚ ସ ଵୃଷୋ ଭାରତେ ଭଵେତ୍
ସେଠି, ସେ ପୋଖରୀର ଧୂଳି ଯେତେ ବର୍ଷ ହେବ, ସେତେ ବର୍ଷ ସେଠି ରହି ସେହି ଧୂଳି ଖାଏ; ପୁଣି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତରେ ବୃଷ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଏକାକୀ ମିଷ୍ଟମଶ୍ନାତି ଶ୍ଲେଷ୍ମକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ଚ । ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ଯେଉଁମାନେ ଏକାକି ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି, ସେମାନେ କଫର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଠି ସେଇ କଫ ଖାଇ ରହନ୍ତି।
ତତଃ ପୂର୍ଣଶତାବ୍ଦଂ ଚ ସ ପ୍ରେତୋ ଭାରତେ ଭଵେତ୍ । ଶ୍ଲେଷ୍ମମୂତ୍ରପରଂ ଚୈଵ ପୂଯଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ତାପରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଭାରତରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ ରହେ; ପୁଣି କଫ, ପିଶାବ ଓ ପୁୟ ଖାଇ ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ପିତରଂ ମାତରଂ ଚୈଵ ଗୁରୁଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୁତଂ ସୁତାମ୍ । ଯୋ ନ ପୁଷ୍ଣାତ୍ଯନାଥଂ ଚ ଗରକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ବାପା, ମାଆ, ଗୁରୁ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ, ଝିଅ କିମ୍ବା ଅନାଥଙ୍କୁ ପୋଷଣ ନଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ତତୋ ଵ୍ରଜେଦ୍ଭୂତଯୋନିଂ ଶତଵର୍ଷଂ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଇ ବିଷ ଖାଇ ରହନ୍ତି; ତାପରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂତ ଯୋନିରେ ଯାଆନ୍ତି, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିଥିଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଃ କରୋତି ଯୋ ହି ମାନଵଃ । ପିତୃଦେଵାସ୍ତସ୍ଯ ଜଲଂ ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଚ ପାପିନଃ
ଯଦି କେହି ଅତିଥିକୁ ବାଙ୍କା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖେ, ସେହି ପାପୀଙ୍କଠାରୁ ପିତୃ ଓ ଦେବତାମାନେ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଯାନି କାନି ଚ ପାପାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନି ଚ । ଇହୈଵ ଲଭତେ ଚାନ୍ତେ ଦୂଷିକାକୁଣ୍ଡମାଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁସବୁ ପାପ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି, ସେଗୁଡିକୁ ସେ ଏଠାରେ ଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଦୁଷ୍ଟତାର କୁଣ୍ଡକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । ତତୋ ଵ୍ରଜେଦ୍ଭୂତଯୋନିଂ ଶତଵର୍ଷଂ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଇ ଦୁଷ୍ଟତା ଖାଇ ରହେ; ପରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂତ ଯୋନିରେ ଯାଏ, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ ଦୀଯତେ ଯଦି । ସ ତିଷ୍ଠତି ଵସାକୁଣ୍ଡେ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ସେ ସେଠି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚର୍ବିର କୁଣ୍ଡରେ ରହି ସେଇ ଚର୍ବି ଖାଏ।
କୃକଲାସୋ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ଭାରତେ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ତତୋ ଭଵେନ୍ମହାରୌଦ୍ରୋ ଦରିଦ୍ରୋଽଲ୍ପାଯୁରେଵ ଚ
ତାପରେ ସେ ଭାରତରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପରେ ସେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅଳ୍ପଆୟୁ ହୁଏ।
ପୁମାଂସଂ କାମିନୀ ଵାପି କାମିନୀଂ ଵା ପୁମାନଥ । ଯଃ ଶୁକ୍ରଂ ପାଯଯତ୍ଯେଵ ଶୁକ୍ରକୁଣ୍ଡଂ ପ୍ରଯାତି ସଃ
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟକୁ ବୀର୍ୟ ପିଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ନିଜେ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୀର୍ୟର କୁଣ୍ଡକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୂର୍ଣମବ୍ଦଶତଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭୋଜୀ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି । କୃମିଯୋନିଂ ଶତାବ୍ଦଂ ଚ ଵ୍ରଜେଦ୍ଭୂତ୍ଵା ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ବର୍ଷ ସେଇ ବୀର୍ୟ ଖାଇ ରହନ୍ତି; ପରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀଟ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତାପରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ସନ୍ତାଡ୍ଯ ଚ ଗୁରୁଂ ଵିପ୍ରଂ ରକ୍ତପାତଂ ଚ କାରଯେତ୍ । ସ ଚ ତିଷ୍ଠତ୍ଯସୃକ୍କୁଣ୍ଡେ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ରକ୍ତ ପଡ଼ାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ତର କୁଣ୍ଡରେ ରହି ସେଇ ରକ୍ତ ଖାଏ।
ତତୋ ଲଭେଦ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରଜନ୍ମ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଭାରତେ । ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୋତି ମାନଵଶ୍ଚ କ୍ରମେଣ ହ
ତାପରେ ସେ ଭାରତରେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଘ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପରେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୀରେ-ଦୀରେ ପବିତ୍ରତା ପାଏ।
ଯୋଽଶ୍ରୁ ତତ୍ଯାଜ ଗାଯନ୍ତଂ ଭକ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଗଦ୍ଗଦମ୍ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଗୁଣସଙ୍ଗୀତେ ହସତ୍ଯେଵ ହି ଯୋ ନରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଗଳା ଭିଜାଇ ଗାଉଥିବା ଦେଖି ଅଶ୍ରୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ହସନ୍ତି—
ସ ଵସେଦଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡେ ଚ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵର୍ଷକମ୍ । ତତୋ ଭଵେଚ୍ଚ ଚାଣ୍ଡାଲସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମନି ତତଃ ଶୁଚିଃ
ସେ ଜଣେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଶ୍ରୁକୁଣ୍ଡରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥାଏ; ତାପରେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଣ୍ଡାଳ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
କରୋତି ଶଠତା ତଦ୍ଵନ୍ନିତ୍ଯଂ ସୁହୃଦି ଯୋ ନରଃ । କୁଣ୍ଡଂ ଗାତ୍ରମଲାନାଂ ଚ ସ ପ୍ରଯାତି ଶତାବ୍ଦକମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଠକାଏ ଏବଂ ଦେହର ମଳର କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହିଥାଏ।
ତତଃ ସ ଗାର୍ଦଭୀଂ ଯୋନିମଵାପ୍ନୋତି ତ୍ରିଜନ୍ମନି । ତ୍ରିଜନ୍ମନି ଚ ଶାର୍ଗାଲୀଂ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସେ ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପୁନି ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଆଳିର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ବଧିରଂ ଯୋ ହସତ୍ଯେଵ ନିନ୍ଦତ୍ଯେଵାଭିମାନତଃ । ସ ଵସେତ୍କର୍ଣଵିଟ୍କୁଣ୍ଡେ ତଦ୍ଭୋଜୀ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଯିଏ ଅଭିମାନରେ ବଧିର ଲୋକଙ୍କୁ ହସେ କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ଜଣେ କର୍ଣ୍ଣବିଟ୍କୁଣ୍ଡରେ ଏକଶଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ତତୋ ଭଵେତ୍ସ ବଧିରୋ ଦରିଦ୍ରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ସପ୍ତଜନ୍ମନ୍ଯଙ୍ଗହୀନସ୍ତତଃ ଶୁଦ୍ଧିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଧିର ଏବଂ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ; ପୁନି ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଙ୍ଗହୀନ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଲୋଭାତ୍ସ୍ଵଭରଣାର୍ଥାଯ ଜୀଵିନଂ ହନ୍ତି ଯୋ ନରଃ । ମଜ୍ଜାକୁଣ୍ଡେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ତଦ୍ଭୋଜୀ ଲକ୍ଷଵତ୍ସରମ୍
ଯିଏ ଲୋଭରେ ନିଜ ଗହଣା ପାଇଁ କୌଣସି ଜୀବକୁ ମାରିଦିଏ, ସେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଜ୍ଜାକୁଣ୍ଡରେ ରହି, ସେଠାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।