ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଭାରତେ ଭଵେତ୍ । ନଗରାଣାଂ ଚ ନିଯୁତଂ ସ ଲଭେନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ପୁଣି ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରି, ସେ ଭାରତରେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ ତିନି ନଗର ଲକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଧରା ତଂ ନ ଜହାତ୍ଯେଵ ଜନ୍ମନାମଯୁତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯନିଯୁତୋ ଭଵେଦେଵ ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅୟୁତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ବି ତ୍ୟାଗ କରେନାହିଁ; ସେ ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି।
ନଗରାଣାଂ ଚ ଶତକଂ ଦେଶଂ ଯୋ ହି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ସୁପ୍ରକୃଷ୍ଟଂ ମଧ୍ଯକୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରଜାଯୁକ୍ତଂ ଦଦାତି ଚ
ଯିଏ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶତ ନଗର କିମ୍ବା ଏକ ଦେଶ, ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟମ, ପ୍ରଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା, ଦାନ କରନ୍ତି,
ଵାପୀତଡାଗସଂଯୁକ୍ତଂ ନାନାଵୃକ୍ଷସମନ୍ଵିତମ୍ । ମହୀଯତେ ସ ଵୈକୁଣ୍ଠେ କୋଟିମନ୍ଵନ୍ତରାଵଧି
ପୋଖରୀ ଓ ତାଳାବ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ସେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ କୋଟି ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପପତିର୍ଭଵେତ୍ । ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯସଂଯୁକ୍ତୋ ଯଥା ଶକ୍ରସ୍ତଥା ଭୁଵି
ପୁଣି ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରି, ସେ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ପତି ହୁଅନ୍ତି; ପୃଥିବୀରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ମହୀ ତଂ ନ ଜହାତ୍ଯେଵ ଜନ୍ମନାଂ କୋଟିମେଵ ଚ । କଲ୍ପାନ୍ତଜୀଵୀ ସ ଭଵେଦ୍ରାଜରାଜେଶ୍ଵରୋ ମହାନ୍
ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ କୋଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ବି ତ୍ୟାଗ କରେନାହିଁ; ସେ କଳ୍ପାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ରାଜା ଓ ରାଜାମାନଙ୍କର ମହାନ ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵାଧିକାରଂ ସମଗ୍ରଂ ଚ ଯୋ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ଚତୁର୍ଗୁଣଂ ଫଲଂ ଚାନ୍ତେ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ଯିଏ ନିଜ ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶେଷରେ ଚାରିଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଂ ଯୋ ଦଦାତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତପସ୍ଵିନେ । ଫଲଂ ଶତଗୁଣଂ ଚାନ୍ତେ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ଯିଏ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଜଣେ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶେଷରେ ଶତଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପମହୀଦାତୁଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ସେଵିତୁଃ । ସର୍ଵେଷାଂ ତପସାଂ କର୍ତୁଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଵାସକାରିଣଃ
ଯିଏ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଭୂମି ଦାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସେବା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାସ ଦେଇଥାନ୍ତି,
ସର୍ଵଦାନପ୍ରଦାତୁଶ୍ଚ ସର୍ଵସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଚ । ଅସ୍ତ୍ଯେଵ ପୁନରାଵୃତ୍ତିର୍ନ ଭକ୍ତସ୍ଯ ମହେଶିତୁଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ଥାନ୍ତି, ଏମିତି ମହାଦେବଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାଂ ପାତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଭୁଵନେଶିତୁଃ । ନିଵସନ୍ତି ମଣିଦ୍ଵୀପେ ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯାଃ ପରମେ ପଦେ
ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କର ପରମ ପଦ ମଣିଦ୍ୱୀପରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଦେଵୀମନ୍ତ୍ରୋପାସକାଶ୍ଚ ଵିହାଯ ମାନଵୀଂ ତନୁମ୍ । ଵିଭୂତିଂ ଦିଵ୍ଯରୂପଂ ଚ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରମ୍
ଯେମାନେ ଦେବୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା କରନ୍ତି, ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଦିବ୍ୟ ମହିମା ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସାରୂପ୍ଯଂ ଦେଵୀସେଵାଂ ଚ କୁର୍ଵତେ । ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ମଣିଦ୍ଵୀପେ ସଖଣ୍ଡଂ ଲୋକସଂକ୍ଷଯମ୍
ଦେବୀଙ୍କ ସହ ସମାନ ରୂପ ପାଇ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରି, ସେମାନେ ମଣିଦ୍ବୀପରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭାଗ ଭାଗରେ ବିନାଶ ଦେଖନ୍ତି।
ନଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵାନି ନିଖିଲାନି ଚ । ଦେଵୀଭକ୍ତା ନ ନଶ୍ଯନ୍ତି ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରାଃ
ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦେବୀଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତିନା—ସେମାନେ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ।
କାର୍ତିକେ ତୁଲସୀଦାନଂ କରୋତି ହରଯେ ଚ ଯଃ । ଯୁଗତ୍ରଯପ୍ରମାଣଂ ଚ ମୋଦତେ ହରିମନ୍ଦିରେ
କାର୍ତିକ ମାସରେ ଯେ କେହି ହରିଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ହରିଙ୍କର ଘରେ ତିନି ଯୁଗର ସମାନ ସମୟ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।
ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ହରିଭକ୍ତିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଵରଃ ସ ଭଵେଦ୍ଭାରତେ ଭୁଵି
ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ପାଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହରିଙ୍କର ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ଭୂମିରେ ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୁଅନ୍ତି।
ମଧ୍ଯେ ଯଃ ସ୍ନାତି ଗଙ୍ଗାଯାମରୁଣୋଦଯକାଲତଃ । ଯୁଗଷଷ୍ଟିସହସ୍ରାଣି ମୋଦତେ ହରିମନ୍ଦିରେ
ଯେ କେହି ଅରୁଣୋଦୟ ସମୟରେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ହରିଙ୍କର ଘରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।
ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ମାନୁଷଂ ଦେହଂ ପୁନର୍ଯାତି ହରେଃ ପଦମ୍
ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ପାଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଲାଭ କରେ; ଏବଂ ମାନବ ଦେହ ଛାଡି ହରିଙ୍କର ପଦକୁ ପୁଣି ପାଉଛି।
ନାସ୍ତି ତତ୍ପୁନରାଵୃତ୍ତିର୍ଵୈକୁଣ୍ଠାଚ୍ଚ ମହୀତଲେ । କରୋତି ହରିଦାସ୍ଯଂ ଚ ତଥା ସାରୂପ୍ଯମେଵ ଚ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପୁଣି ଫେରିବା ନାହିଁ; ସେ ହରିଙ୍କୁ ସେବା କରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ସମାନ ରୂପ ପାଉଛି।
ନିତ୍ଯସ୍ନାଯୀ ଚ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ସ ପୂତଃ ସୂର୍ଯଵଦ୍ଭୁଵି । ପଦେ ପଦେଽଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଲଭତେ ନିଶ୍ଚିତଂ ଫଲମ୍
ଯେ ଦିନେ ଦିନେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ପ୍ରତି ପଦେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପାଉଛି।
ତସ୍ଯୈଵ ପାଦରଜସା ସଦ୍ଯଃପୂତା ଵସୁନ୍ଧରା । ମୋଦତେ ସ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୂଳିରେ ଭୂମି ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଏବଂ ସେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।
ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ହରିଭକ୍ତିଂ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋଽତିତେଜସ୍ଵୀ ତପସ୍ଵିପ୍ରଵରୋ ଭଵେତ୍
ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ପାଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହରିଙ୍କର ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ସେ ଜୀବନ ରେ ମୁକ୍ତ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵଧର୍ମନିରତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଵିଦ୍ଵାଂଶ୍ଚ ସ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ । ମୀନକର୍କଟଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଗାଢଂ ତପତି ଭାସ୍କରଃ
ସ୍ୱଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ପବିତ୍ର, ବିଦ୍ୱାନ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା ସେ, ମୀନ ଓ କର୍କଟ ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ସମୟରେ ଗଭୀର ତପ କରେ।
ଭାରତେ ଯୋ ଦଦାତ୍ଯେଵ ଜଲମେଵ ସୁଵାସିତମ୍ । ସ ମୋଦତେ ଚ କୈଲାସେ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଭାରତରେ ଯେ କେହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦାନ କରେ, ସେ କୈଳାସରେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।
ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ରୂପଵାଂଶ୍ଚ ସୁଖୀ ଭଵେତ୍ । ଶିଵଭକ୍ତଶ୍ଚ ତେଜସ୍ଵୀ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ପାଇ ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି, ଶିବଙ୍କର ଭକ୍ତ, ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି।
ଵୈଶାଖେ ସକ୍ତୁଦାନଂ ଚ ଯଃ କରୋତି ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ସକ୍ତୁରେଣୁପ୍ରମାଣାବ୍ଦଂ ମୋଦତେ ଶିଵମନ୍ଦିରେ
ବୈଶାଖ ମାସରେ ଯେ କେହି ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ସକ୍ତୁ ଦାନ କରେ, ସକ୍ତୁ ରେଣୁ ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବଙ୍କର ଘରେ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।
କରୋତି ଭାରତେ ଯୋ ହି କୃଷ୍ଣଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀଵ୍ରତମ୍ । ଶତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଭାରତରେ ଯେ କେହି କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଉପବାସ କରେ, ସେ ଶତ ଜନ୍ମର ତାଳି ହୋଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵୈକୁଣ୍ଠେ ମୋଦତେ ସୋଽପି ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ । ପୁନଃ ସୁଯୋନିଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ କୃଷ୍ଣେ ଭକ୍ତିଂଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ; ପୁଣି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ପାଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ଇହୈଵ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଶିଵରାତ୍ରିଂ କରୋତି ଯଃ । ମୋଦତେ ଶିଵଲୋକେ ସ ସପ୍ତମନ୍ଵନ୍ତରାଵଧି
ଏଠି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେ କେହି ଶିବରାତ୍ରି ଉପବାସ କରେ, ସେ ଶିବ ଲୋକରେ ସାତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।
ଶିଵାଯ ଶିଵରାତ୍ରୌ ଚ ବିଲ୍ଵପତ୍ରଂ ଦଦାତି ଯଃ । ପତ୍ରମାନଯୁଗଂ ତତ୍ର ମୋଦତେ ଶିଵମନ୍ଦିରେ
ଶିବରାତ୍ରି ଦିନେ ଯେ କେହି ଶିବଙ୍କୁ ବିଲ୍ବ ପତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ପତ୍ରର ଶିରା ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିବଙ୍କର ଘରେ ଶୁଭ ଉପଭୋଗ କରେ।