ସାଲଙ୍କୃତାଯା ଦାନେନ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଫଲମୁଚ୍ଯତେ । ସକାମା ଯାନ୍ତି ତଲ୍ଲୋକଂ ନ ନିଷ୍କାମାଶ୍ଚ ସାଧଵଃ
ସଜ୍ଜିତ କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ ଦୁଇଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ; ଇଛାସହ କରିଥିବାମାନେ ସେ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ନିଷ୍କାମ ଓ ସାଧୁମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।
ତେ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଫଲସଙ୍ଘାତଵର୍ଜିତାଃ । ଗଵ୍ଯଂ ଚ ରଜତଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ସର୍ପିଃ ଫଲଂ ଜଲମ୍
ସେମାନେ ଫଳର ଜମା ଛାଡ଼ି ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଗାଁ, ରୂପା, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର, ଘିଅ, ଫଳ ଓ ପାଣି ଦାନ କରିଲେ।
ଯେ ଦଦତ୍ଯେଵ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତେ । ଵସନ୍ତି ତେ ଚ ତଲ୍ଲୋକେ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ସତି
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଏବଂ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହନ୍ତି।
ସୁଚିରାତ୍ସୁଚିରଂ ଵାସଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ତେନ ତେ ଜନାଃ । ଯେ ଦଦତି ସୁଵର୍ଣାଂଶ୍ଚ ଗାଶ୍ଚ ତାମ୍ରାଦିକଂ ସତି
ସେମାନେ ବହୁଦିନ କିମ୍ବା ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ସୁନା, ଗାଁ, ତାମ୍ବା ଓ ଏପରି ଦାନ କରନ୍ତି।
ତେ ଯାନ୍ତି ସୂର୍ଯଲୋକଂ ଚ ଶୁଚଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଚ । ଵସନ୍ତି ତେ ତତ୍ର ଲୋକେ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ସତି
ସେମାନେ ପବିତ୍ରତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ସେଠାରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଵିପୁଲେ ସୁଚିରଂ ଵାସଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଚ ନିରାମଯାଃ । ଦଦାତି ଭୂମିଂ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଧନାନି ଵିପୁଲାନି ଚ
ସେମାନେ ବହୁଦିନ ରୋଗ ଛାଡ଼ି ସେଠାରେ ରହନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଜମି ଓ ବହୁତ ଧନ ଦାନ କରନ୍ତି।
ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଚ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ମନୋହରମ୍ । ତତ୍ରୈଵ ନିଵସତ୍ଯେଵ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ମନୋହର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଵିପୁଲେ ଵିପୁଲଂ ଵାସଂ କରୋତି ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ମୁନେ । ଗୃହଂ ଦଦତି ଵିପ୍ରାଯ ଯେ ଜନା ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ବହୁଦିନ ଆରାମରେ ରହନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘର ଦାନ କରନ୍ତି।
ତେ ଯାନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ଚ ସୁଚିରଂ ସୁଖଦାଯକମ୍ । ଗୃହରେଣୁପ୍ରମାଣଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହତ୍ତମେ
ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଘରର ଧୂଳି ପରିମାଣ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକରେ ବଡ଼ ମାନାଯାଏ।
ଵିପୁଲେ ଵିପୁଲଂ ଵାସଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ମାନଵାଃ ସତି । ଯସ୍ମୈ ଯସ୍ମୈ ଚ ଦେଵାଯ ଯୋ ଦଦାତି ଗୃହଂ ନରଃ
ମଣିଷମାନେ ବହୁଦିନ ଆରାମରେ ରହନ୍ତି; ଯିଏ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘର ଦାନ କରନ୍ତି।
ସ ଯାତି ତସ୍ଯ ଲୋକଂ ଚ ରେଣୁମାନାବ୍ଦମେଵ ଚ । ସୌଧେ ଚତୁର୍ଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦେଶେ ଶତଗୁଣଂ ଫଲମ୍
ସେ ଏହି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଧୂଳି କଣା ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ ଅଛି, ସେତିକି ବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଚାରିଗୁଣା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ଶତଗୁଣା ଫଳ ମିଳେ।
ପ୍ରକୃଷ୍ଟେ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତସ୍ମାଦିତ୍ଯାହ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ । ଯୋ ଦଦାତି ତଡାଗଂ ଚ ସର୍ଵପାପାପନୁତ୍ତଯେ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ଏହାର ଦୁଇଗୁଣା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏହି କଥା କମଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା କହିଛନ୍ତି; ଯେ କେହି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଝିଅ ଦେଇଥାଏ—
ସ ଯାତି ଜନଲୋକଂ ଚ ରେଣୁମାନାବ୍ଦମେଵ ଚ । ଵାପ୍ଯାଂ ଫଲଂ ଦଶଗୁଣଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ସଦା
ସେ ଜନଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଧୂଳି କଣା ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ ଅଛି, ସେତିକି ବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ଏକ ଜଳାଶୟ ଦେଇ, ମଣିଷ ସଦା ଦଶଗୁଣା ଫଳ ପାଏ।
ସ ତୁ ଵାପୀପ୍ରଦାନେନ ତଡାଗସ୍ଯ ଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ଧନୁଶ୍ଚତୁଃସହସ୍ରେଣ ଦର୍ଶ୍ଯମାନେନ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏକ ଜଳାଶୟ ଦେଇ, ଝିଅର ଫଳ ମିଳେ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ଯଦି ଏହା ଚାରି ହଜାର ଧନୁର ଲମ୍ବ ଅଟୁଟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅଛି।
ନ୍ଯୂନା ଵା ତାଵତୀ ପ୍ରସ୍ଥେ ସା ଵାପୀ ପରିକୀର୍ତିତା । ଦଶଵାପୀସମା କନ୍ଯା ଯଦି ପାତ୍ରେ ପ୍ରଦୀଯତେ
ଯଦି ଏହା ଏତିକି କମ୍ ଥାଏ, ତଥାପି ଏହାକୁ ଜଳାଶୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯଦି ଏକ କନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଦଶଟି ଜଳାଶୟର ସମାନ।
ଫଲଂ ଦଦାତି ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ଯଦି ସାଲଙ୍କୃତା ଭଵେତ୍ । ଯତ୍ଫଲଂ ଚ ତଡାଗେ ଚ ତଦୁଦ୍ଧାରେ ଚ ତତ୍କଲମ୍
ଯଦି ସେ କନ୍ୟା ଶୋଭିତ ହୋଇଥାଏ, ଫଳ ଦୁଇଗୁଣା ହୋଇଯାଏ; ଯେତେ ଫଳ ଏକ ଝିଅରେ ମିଳେ, ତେତେ ତାହା ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର କଲେ ମିଳେ।
ଵାପ୍ଯାଶ୍ଚ ପଙ୍କୋଦ୍ଧରଣେ ଵାପୀତୁଲ୍ଯଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥଵୃକ୍ଷମାରୋପ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଯଃ କରୋତି ଚ
ଏକ ଜଳାଶୟର ମାଟି ଉଠାଇ ଦିଲେ, ଜଳାଶୟ ଦେଇଥିବା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ଯେ କେହି ଏକ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ ଲାଗେଇ ତାହାକୁ ସ୍ଥିର କରେ—
ସ ପ୍ରଯାତି ତପୋଲୋକଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ସତି । ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନଂ ଯୋ ଦଦାତି ସାଵିତ୍ରି ସର୍ଵଭୂତଯେ
ସେ ତପସ୍ବୀ ଲୋକକୁ ଯାଇ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥାଏ; ମା ସାବିତ୍ରୀ, ଯେ କେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଇଥାଏ—
ସ ଵସେଦ୍ ଧ୍ରୁଵଲୋକେ ଚ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ଧୁଵମ୍ । ଯୋ ଦଦାତି ଵିମାନଂ ଚ ଵିଷ୍ଣଵେ ଭାରତେ ସତି
ସେ ଧ୍ରୁବ ଲୋକରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବସିଥାଏ; ଯେ କେହି ଭାରତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକ ବିମାନ ଦେଇଥାଏ—
ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ପରମ୍ । ଚିତ୍ରଯୁକ୍ତେ ଚ ଵିପୁଲେ ଫଲଂ ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ଅଛି, ସେତିକି ଦିନ ରହିଥାଏ; ଯଦି ଏହା ଶୋଭା ଓ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଭରିତ, ତାହାର ଫଳ ଚାରିଗୁଣା ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯାର୍ଧଂ ଶିବିକାଦାନେ ଫଲମେଵ ଲଭେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଯୋ ଦଦାତି ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ହରଯେ ଦୋଲମନ୍ଦିରମ୍
ଏକ ଶିବିକା ଦେଇଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଫଳ ମିଳେ; ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଡୋଲା ମନ୍ଦିର ଦେଇଥାଏ—
ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ଵସେତ୍ସୋଽପି ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ଶତମ୍ । ରାଜମାର୍ଗଂ ସୌଧଯୁକ୍ତଂ ଯଃ କରୋତି ପତିଵ୍ରତେ
ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ଯେତେ ଦୀର୍ଘ ଅଛି, ସେତିକି ଦିନ ରହିଥାଏ; ଯେ କେହି ରାଜପଥ ଓ ପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କରେ, ମା ପତିବ୍ରତା—
ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ସୋଽପି ଶକ୍ରଲୋକେ ମହୀଯତେ । ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋଽଥ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଦାନେ ସମଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଶକ୍ର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଯଦ୍ଧି ଦତ୍ତଂ ଚ ତଦ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ନ ଦତ୍ତଂ ନୋପତିଷ୍ଠତେ । ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାଦିଜଂ ସୌଖ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଵାଞ୍ଜନ୍ମ ଭାରତେ
ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେହି ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ; ଯାହା ଦିଆଯାଏନି, ସେ ରହିନଥାଏ; ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଭାରତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଲଭେଦ୍ଵିପ୍ରକୁଲେଷ୍ଵେଵ କ୍ରମେଣୈଵୋତ୍ତମାଦିଷୁ । ଭାରତେ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ଵିପ୍ରୋ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାଦିକଂ ଫଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ଉତ୍ତମ ପରିବାରରେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଭାରତରେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରି—
ପୁନଃ ସୋଽପି ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରଶ୍ଚୈଵଂ ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦଯଃ । କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵାଥ ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା କଲ୍ପକୋଟିଶତେନ ଚ
ପୁନଃ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ, ଏହିପରି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ; କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ, କୋଟି କୋଟି କଳ୍ପ ଯାଏ ମଧ୍ୟ—
ତପସା ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ଵଂ ଚ ନ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମ୍ । ନାଭୁକ୍ତଂ କ୍ଷୀଯତେ କର୍ମ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବା ଯାଏନି, ଏହି କଥା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଏ; ଉପଭୋଗ ନ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମ କୋଟି କୋଟି କଳ୍ପ ଯାଏ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନି।
ଅଵଶ୍ଯମେଵ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ କୃତଂ କର୍ମ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ଦେଵତୀର୍ଥସହାଯେନ କାଯଵ୍ଯୂହେନ ଶୁଧ୍ଯତି । ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ କିଞ୍ଚିତ୍ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମ, ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ, ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡିବ; ଦେବତା ଓ ତୀର୍ଥର ସହଯୋଗରେ ଶରୀର ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏହି କଥା କିଛି କହିଲି—ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ଯମେନ କର୍ମଵିପାକକଥନମ୍ ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରଯାନ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗମନ୍ଯଂ ଚ ଯେନୈଵ କର୍ମଣା ଯମ । ମାନଵାଃ ପୁଣ୍ଯଵନ୍ତଶ୍ଚ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: ହେ ମହାନ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଯମଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି? ନିଜେ ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋତେ ଭଲଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଧର୍ମରାଜ ଉଵାଚ ଅନ୍ନଦାନଂ ଚ ଵିପ୍ରାଯ ଯଃ କରୋତି ଚ ଭାରତେ । ଅନ୍ନପ୍ରମାଣଵର୍ଷଂ ଚ ଶିଵଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ଭାରତ ଭୂମିରେ କେହି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଯେତେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେତେ ବର୍ଷ ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।